Στις 14 Αυγούστου 2025 οι Megadeth, μέσω ενός διχαστικού ως προς την κίνηση AI βίντεο, δημοσίευσαν ότι το επόμενο άλμπουμ θα είναι το τελευταίο της μπάντας. Στις 23 Ιανουαρίου 2026 κυκλοφόρησε ο ομώνυμος δίσκος “Megadeth” και ανακοίνωσαν ότι έρχονται ξανά το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, οπότε ήταν ευκαιρία να αποθέσουμε και εμείς φόρο τιμής σε μια σπουδαία μπάντα, την τρίτη από τους λεγόμενους Big 4 (μετά από Metallica και Slayer).
Megadeth και Megadave
Οι Megadeth, με 17 δίσκους στο ενεργητικό τους, έχουν ως ιδρυτή και ιθύνοντα νου τον Dave Mustaine. Έχουν υπάρξει δεκάδες αλλαγές line up, ολόκληρες στρατιές από μουσικούς που είτε έκατσαν κάμποσα χρόνια, είτε ήταν περαστικοί, προσπαθώντας να βοηθήσουν να πραγματοποιηθεί το όραμα του Dave – να γίνει σπουδαιότερος από την προηγούμενη μπάντα του. Δεν είναι παράλογος ο χαρακτηρισμός “Megadave”, μιας και Megadeth με Dave Mustaine έγιναν δύο ταυτόσημες έννοιες.
Ο Dave Mustaine έχει μια από τις πιο ταραχώδεις προσωπικές ιστορίες στη metal σκηνή και η μουσική του είναι αποτέλεσμα αυτών που τον διαμόρφωσαν. Μεγαλωμένος σε ένα ασταθές περιβάλλον, με τον πατέρα του να είναι αλκοολικός και βίαιος, να έχει σαν μωρό ήδη έφηβες και ενήλικες αδερφές, την μητέρα του να προσπαθεί να κρατήσει την οικογένεια ενωμένη και μέσα σε αυτό, προσθέστε ότι ήταν και Μάρτυρες του Ιαχωβά. Σε μικρή ηλικία εγκατέλειψε το σπίτι και ξεκίνησε να ψάχνεται με την δημιουργία συγκροτημάτων, μένοντας από το ένα σπίτι στο άλλο και όντας κάποιες φορές και άστεγος.
Πρόλαβε να γράψει μερικά τραγούδια με τους Metallica, αλλά τον έδιωξαν λόγω της βίαιης και ασταθούς συμπεριφοράς του λόγω του αλκοόλ και των ναρκωτικών. Δεν μπόρεσε να το χωνέψει ποτέ αυτό – θα ήταν το μεγαλύτερο κίνητρο να φτιάξει κάτι δικό του.
Κομπλεξικός, ξεροκέφαλος, εγωιστής, συγκρουσιακός, έντονος, πες τον όπως θέλεις…Ο Dave θα μπορούσε να μαλώσει με ένα πεντάχρονο παιδί, πόσο μάλλον με δεκάδες άλλους ενήλικες που συνεργάστηκε μαζί, μέσα σε ωκεανούς αλκοόλ, ναρκωτικών και μπες – βγες σε αποτοξινώσεις. Ο Dave έχει αλλάξει δεκάδες φορές πολιτικές, θρησκευτικές, κοινωνικές απόψεις. Ο Dave δεν έχει σταματήσει να υπενθυμίζει ότι οι δύο πρώτοι δίσκοι των Metallica βασίστηκαν σε αυτόν. Ο Dave έχει μια σειρά από δεκάδες περιστατικά που θα έλεγες “τι μαλάκας είναι τούτος”. Αυτά όμως τον έφτασαν, αν όχι στην κορυφή του metal, πολύ μα πολύ ψηλά.
Μια πολύ μεγάλη προσωπικότητα, ένα κακό σκυλί του πολέμου, που η τελειομανία, η ακραία ανταγωνιστικότητα, το πελώριο ταλέντο του, η ιδιοσυγκρασία του και η πειθαρχία του, οδήγησαν σε κορυφαίες συνθετικές στιγμές και σε δημιουργία χιλιάδων φανατικών οπαδών και εχθρών.
Για την φωνή του θα τα πούμε πιο κάτω…
Κάθε αρχή και δύσκολη (1985-1989)
H αρχή έγινε με τους Dave Mustaine, Dave Ellefson, Chris Poland, Gar Samuelson (R.I.P.) με το Killing Is My Business… and Business Is Good! (1985), ένας δίσκος που βγήκε αργότερα από αυτούς των συνοδοιπόρων τους. Ακατέργαστος ήχος, γρήγορες και γεμάτο οργή συνθέσεις, ένας δίσκος που δεν είναι κακός συνολικά και έχει την γοητεία του, αλλά δεν συγκρίνεται σε καμία περίπτωση με τα ντεμπούτα των Metallica, Exodus, Slayer, Testament κλπ. Για τον δίσκο, η μπάντα είχε 8 χιλιάδες μπάτζετ, ένα μεγάλο ποσό ωστόσο πήγε σε αλκοόλ και ναρκωτικά.
Το Mechanix είναι κλασικό, ως πρώιμη σύνθεση του The Four Horsemen των Metallica, ενώ αξίζουν και τα Rattlehead, Chosen Ones. Θα μετρούσε στα ερχόμενα λάιβ τους να πετούσαν μερικά κομμάτια από τον δίσκο, για την νοσταλγία και για την πόρωση.
Με το ίδιο line up (σπουδαίο κατόρθωμα), η μπάντα ηχογραφεί το Peace Sells… but Who’s Buying? (1986), μπαίνοντας οριστικά στον χάρτη και τους καθιέρωσε σαν μια σημαντική μπάντα του thrash metal. Ο ήχος είναι πιο δυνατός, πιο καθαρός, με το ομώνυμο να είναι ένας από τους ύμνους του heavy metal γενικότερα. Αρκετοί οπαδοί λατρεύουν την jazz δυναμική των Poland (κιθάρα) και Samuelson (ντραμς), οι οποίοι θα απολύονταν μετά την κυκλοφορία του δίσκου, λόγω των καταχρήσεων από τα ναρκωτικά.
Το θέμα του δίσκου είναι ότι ξεκινάει με 4 κλασικές κομματάρες και τα υπόλοιπα 4 είναι μέτρια, αδιάφορα, ή πολύ κατώτερα. Μέχρι την ίδια χρονιά, οι “αντίπαλοι” είχαν βγάλει 3 δίσκους μνημεία του metal, ενώ και οι Slayer (είχαν παίξει για λίγο με τον κιθαρίστα Kerry King αλλά τα χαλάσανε και ο King δεν σταμάτησε να τον βρίζει για πολλά χρόνια τον Dave), έκαναν το ίδιο, βγάζοντας το 1986 το κορυφαίο για πολλούς άλμπουμ τους.
Το Wake Up Dead είναι μια από τις 5 κορυφαίες συνθετικές στιγμές του Mustaine. Το breakdown στο τέλος είναι το κάτι άλλο. Βιογραφικό κομμάτι του Dave, που έμενε στο σπίτι της τότε κοπέλας του γιατί δεν είχε αλλού να μείνει, αλλά παράλληλα γούσταρε και πήγαινε με μια άλλη, έτσι φοβόνταν ότι η κοπέλα του θα τον σκότωνε πραγματικά στον ύπνο του.
Η ηχογράφηση του So Far, So Good… So What! (1988) έγινε με τα δύο νέα μέλη Jeff Young και Chuck Behler (που απολύθηκαν μετά το τέλος της περιοδείας), σε μια περίοδο γεμάτο ουσίες, εντάσεις και με απόλυση του παραγωγού στη μέση της ηχογράφησης. Ένας στην καλύτερη μέτριος δίσκος, που όμως έδωσε το σπουδαίο In My Darkest Hour, που γράφτηκε με αφορμή τον τραγικό θάνατο του Cliff Burton.
Είναι ένας ύμνος για όσους ανθρώπους παλεύουν και αισθάνονται στο ναδίρ τους.
Η χρυσή εποχή (1990-1998)
Ο ερχομός των Marty Friedman (κιθάρα) και Nick Menza (ντραμς) σηματοδότησε την θρυλική εποχή της μπάντας, με σταθερό line up (όσο και να μας φαίνεται δύσκολο, είναι ακόμη περισσότερο απ’όσο νομίζουμε!) και 4 εκπληκτικά άλμπουμ από το 1990 μέχρι το 1997.
Εκπληκτικό είπαμε; Δεν αρκεί. Το Rust in Peace (1990) είναι ένα διαμάντι, ένα μαργαριτάρι του metal. Οι συνθετικές και οι εκτελεστικές ικανότητας της μπάντας βρίσκονται στο απώγειο. Είναι ένας όλεθρος από riffs, solo, βασικά Tornado of riffs!
Εδώ βρίσκεται το Hangar 18, το ομώνυμο (το αγαπημένο μου), το 5 Magics…
….και για πολλούς το καλύτερο κομμάτι της μπάντας, το Holy Wars. Σχόλιο πάνω στο τραγούδι: για όποιον λέει ότι ο Dave δεν έχει φωνή, καλούμε να έρθει με πρόταση κάποιος που θα μπορούσε να τραγουδήσει καλύτερα / πιο ταιριαστά το σημείο στο 2.27
Όλη η αλήθεια γενικά βρίσκεται στον στίχο του Lucretia: “My friends all say Dave you’re mental any way, hey!”
Για την ιστορία, ο τίτλος προήλθε από μια φράση που είδε ο Mustaine σε αυτοκόλλητο αυτοκινήτου: “May all your nuclear weapons rust in peace.”
Η συνέχεια έρχεται με το Countdown to Extinction (1992). Το grunge είναι στην παντοδυναμία του, οι Metallica έχουν κυκλοφορήσει το Black Album, οπότε οι ταχύτητες πέφτουν, ο ήχος γίνεται πιο μελωδικός, πιο προσιτός και πιο καθαρός. Ο δίσκος έφτασε μέχρι το Νο1 των Billboard 200 (κάτι που ανέτρεψε το 2026 με το ομώνυμο!), το Symphony of Destruction γίνεται το Enter Sandman της μπάντας, όλα τα μέλη συνεισφέρουν στο γράψιμο των τραγουδιών. Ένας δίσκος που μπορεί να περιέχει μερικά χιτ όπως το Symphony και το Skin o’ My Teeth, να θριάμβευσε εμπορικά, αλλά να μην είναι και ο πιο ευκολοάκουστος με το πρώτο άκουσμα.
Αγαπημένο μου είναι το απογοητευτικά διαχρονικό (όσον αφορά τους στίχους) Foreclosure of a Dream, που έχει μια από τις πιο Mustaine ερμηνείες που υπάρχουν. Αν φαντάζεστε κάποιον άλλον να τραγουδάει αυτό το τραγούδι καλύτερα, πάω πάσο.
Πέρα από τους προσωπικούς του δαίμονες, ο Dave ασχολείται και με τα καημένα τα είδη προς εξαφάνιση στο κορυφαίο ομώνυμο, κάτι που οδήγησε σε βραβείο από τη Human Society of the United State για το μήνυμά του.
Οι ταχύτητες πέφτουν ακόμη παραπάνω, στο εκπληκτικό και προσωπικά αγαπημένο Youthanasia (1994), με το πιο εξώφυλλο που δεν πρόκειται να είχε καμία ελπίδα σήμερα να βγει. Είναι ο δίσκος που ο Dave δίνει τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας του. Είναι ο δίσκος που η μπάντα δούλευε σε ωράριο 9-17.00 για να πετύχει όσο γίνεται περισσότερο επαγγελματικό αποτέλεσμα. Ο ήχος είναι πεντακάθαρος (αυτά τα ντραμς στην αρχή του Reckoning Day το καθιστούν από την αρχή), οι συνθέσεις φλερτάρουν με το hard rock. Όσον αφορά τον τίτλο του, ο Mustaine έκανε ένα σχόλιο για το πώς η κοινωνία σκοτώνει τις νέες γενιές. Κάποιος απάντησε “youth in Asia” και ο Mustaine το μετέτρεψε στο Youthanasia.
Ας μιλήσουμε για την φωνή του Dave. Ο Dave μέχρι ενός σημείου, κουβαλούσε οργή, θυμό, πόνο, απώλεια, εγκατάλειψη, εγωισμό, πολλά συναισθήματα που ήθελε να εξωτερικεύσει μέσω της μουσικής του. ΚΑΝΕΙΣ δεν θα μπορούσε να τραγουδήσει τους στίχους του διαφορετικά. Είτε σου αρέσει η φωνή του, είτε την μισείς, έγραψε εκπληκτικές φωνητικές γραμμές και τραγούδησε αποσπάσματα που θα ακούγονταν τουλάχιστον περίεργα και με τους καλύτερους τραγουδιστές.
Ακούστε τον π.χ. στο κάτω. Την κλαψούρα του, την “γαμώ την τύχη μου” ,το παράπονό του, την παραδοχή του ότι τα ήξερε όλα και κατάλαβε ότι δεν ισχύει.
Ο Dave ήταν και στιχουργική ιδιοφυία. Έβαλε όλους τους τίτλους των τραγουδιών του στο αυτοβιογραφικό Victory.
Πριν περάσουμε στο Cryptic Writings (1997), είναι απαραίτητο να κάνουμε στάση στο EP Hidden Treasures (1995), που περιέχει αυτό ακριβώς – κρυμμένους θησαυρούς. Μερικά από τα πιο σπάνια και καλύτερα τραγούδια των Megadeth που είχαν προηγουμένως κυκλοφορήσει σε soundtracks, tributes και σαν σινγκλ. Εδώ βρίσκεται η διασκευάρα στο Paranoid των Black Sabbath, το κλασικό Angry Again (πόσο Dave τίτλος), το εκπληκτικό Diadems. Το EP δεν προωθήθηκε ιδιαίτερα και για χρόνια ήταν δύσκολο να το βρει κανείς εκτός Ιαπωνίας ή ειδικών εκδόσεων. Αργότερα ενσωματώθηκε σε reissues, αλλά η αρχική έκδοση είναι συλλεκτική.
Η συνέχεια με το Cryptic Writings (1997) έφερε το τέλος του κλασικού line up, μιας και μετά την κυκλοφορία του ο μακαρίτης Nick Menza (ντραμς) έπρεπε να βγάλει έναν καλοήθη όγκο στα πόδια του και απολύθηκε. Σύμφωνα με αυτόν, απολύθηκε με ένα ψυχρό τηλεφώνημα από τον Dave, που λέει ότι ο Menza έκρυψε το πρόβλημα που είχε και έπρεπε να ενημερώσει σύμφωνα με το συμβόλαιό του.
Οι ταχύτητες πέφτουν ακόμη πιο πολύ, ο ήχος είναι radio friendly και φλερτάρει και με το alternative rock ακόμη, χωρίς να λείπουν οι thrash καταβολές όπως στο υπερκλασικό She Wolf, που μαζί με το Trust ήταν για πολλά τραγούδια και για αρκετούς, τα τελευταία ΤΕΡΑΣΤΙΑ κομμάτια του. Οι στίχοι είναι αρκετά προσωπικοί και μάλλον ο Dave είχε συζυγικά θέματα τότε.
Εμείς θα εστιάσουμε στο πολύ συγκινητικό Use the Man. Και πάλι, βρείτε κάποιον που θα τραγουδούσε ένα τόσο αυτοβιογραφικό τραγούδι όπως ο Dave. Ο Dave έγραψε τους στίχους, όταν ο υπεύθυνος στο πρόγραμμα απεξάρτησης από την ηρωίνη που συμμετείχε, του έδειξε ένα κουτί με τα προσωπικά αντικείμενα ενός από τα μέλη που το πρωί είχε παρακολουθήσει την συνάντηση, αργότερα πήγε σπίτι του, ενέδωσε στον πειρασμό και πέθανε.
Risk (1999-2003)
Είναι ίσως η πιο ταραχώδης περίοδος της μπάντας, μιας και ο ήχος άλλαξε, η κλασική τετράδα έσπασε και έφτασε ακόμη και σε προσωρινή διάλυση.
Στα ντραμς, ο αντικαταστάτης του Nick Menza είναι ο επίσης πολύ καλός Jimmy DeGrasso και η τετράδα μπαίνει στο στούντιο να κυκλοφορήσει το Risk (1999), λίγο πριν το μιλένιουμ. Έχουμε ξαναπεί και εμείς και πολλοί άλλοι, ότι ηθελημένα ή ακούσια, η ανθρωπότητα μπήκε τότε σε μια φάση επιτάχυνσης. προσπαθούσε να δοκιμάσει τα πάντα και τόσο γρήγορα, σαν να ήθελε να προλάβει την καταστροφή του κόσμου. Το Risk ήταν / είναι ό,τι λέει ο τίτλος του. Η δισκογραφική ήθελε κάτι ακόμη πιο ραδιοφωνικό από τον προκάτοχο, ο Friedman (κιθάρες) ήθελε να δοκιμάσει κάτι πέρα από metal, οπότε η κατεύθυνση ήταν αυτή. Ούτε καλλιτεχνικά (δεν είναι κακός πάντως ο δίσκος), ούτε εμπορικά πήγε καλά. Ο Dave έχει πολλές μετάνοιες σχετικά με τον δίσκο.
Ξεχωρίζουν τα Insomnia και Prince of Darkness, με το πρώτο να είναι ένας συνδυασμός Megadave + Massive Attack.
Τελικά ο Friedman αποχωρεί μετά από 10 χρόνια και έρχεται ο Al Pitrelli και το επόμενο πόνημα είναι πιο heavy – The World Needs A Hero (2001), ένας καλός δίσκος, αλλά και πάλι μακριά από την χρυσή τετράδα της προηγούμενης δεκαετίας. Εδώ υπάρχει το Dread and Fugitive Mind, ένα από τα κλασικά κομμάτια της μπάντας και το Promises. Εμείς προτιμούμε το Moto Psycho. Στα σχόλια διαβάζουμε ότι ο Friedman πίεζε για θηλυκές υπάρξεις στα βίντεο της μπάντας, κάτι που ο Dave απέρριπτε, αλλά έκανε όταν έφυγε ο Friedman! Δεν ξέρουμε αν ισχύει, αλλά είναι κάτι που θα έκανε ο Dave εύκολα.
Το 2002 ο Mustaine έπαθε παράληση στο χέρι μετά από σοβαρή νευρολογική βλάβη (τον πήρε ο ύπνος στην καρέκλα με το χέρι να αιωρείται) και ανακοίνωσε την διάλυση της μπάντας τον Απρίλιο του 2002.
Το 2003 ανακοίνωση ότι αναρρώνει σταδιακά και ξεκινούσε να ηχογραφεί νέο υλικό, αρχικά ως solo άλμπουμ. Στο μεταξύ ο συνοδοιπόρος Dave Ellefson (μπάσο από το πρώτο άλμπουμ), μηνύει τον Mustaine για δικαιώματα και χρωστούμενα λεφτά.
Επιστροφή και Roadrunner (2004-2013)
Η δισκογραφική πίεσε τον Mustaine να κυκλοφορήσει το άλμπουμ ως Megadeth. Οι διαπραγματέυσεις για reunion με τον Ellefson δεν ευδοκίμησαν, οπότε ο Mustaine προσλαμβάνει τον παλιό γνώριμο και κιθαρίστα στα πρώτα δύο άλμπουμ της μπάντας, Chris Poland, τον μη μεταλλά και παγκοσμίου κλάσης ντράμερ Vinnie Colaiuta και τον Jimmy Sloas στο μπάσο για να κυκλοφορήσει το The System Has Failed (2004).
Αρκετές κομματάρες εδώ με την επιστροφή της μπάντας στις παλιές thrash ρίζες. Kick the Chair, Of Mice & Men, Something that I’m Not, Scorpion…Το Back in the Day είναι η πιο Mustaine δήλωση και αυτό που προτείνουμε.
Το μόνο αρνητικό είναι ότι υπάρχει μια αίσθηση ότι δεν υπήρξε ποτέ μπάντα στο στούντιο, αλλά τα έδωσαν όλα στον Mustaine και τα μίξαρε μόνος του.
Με τους Glen Drover (κιθάρα), James LoMenzo (μπάσο), Shawn Drover (ντραμς) που έπαιξαν στην περιοδεία του δίσκου, γίνεται και η ηχογράφηση στο United Abominations (2007). Είναι ο πρώτος δίσκος με την Roadrunner.
Η Roadrunner είναι μια εταιρεία που παραδοσιακά, και ειδικά εκείνη την εποχή, είχε στο ρεπερτόριό της πολλές ανερχόμενες nu metal / nwoahm μπάντες και η αισθητική της δεν ήταν συνυφασμένη με το old school ύφος των Megadeth. Ο κόσμος άλλαζε και έτσι η υπερβολικά ψηφιακή παραγωγή χτυπάει άσχημα σε όλους τους δίσκους μέχρι το Super Collider (2013). Τα ντραμς ακούγονται σαν να παίζει μια μηχανή (χωρίς να φταίει ο Drover, είναι σίγουρα ο λιγότερο καλός ντράμερ που έχει πάρει την θέση στην μπάντα και δεν υπάρχει τίποτε αξιομνημόνευτο στο παίξιμό του) και οι κιθάρες είναι σαν να έχουν μιξαριστεί από ανθρώπους που είναι στο συμβούλιο του Guitar Hero.
Γι’αυτό προτείνουμε σε όλους τους δίσκους (United Abominations (2007), Endgame (2009), Thirteen (2011), Super Collider (2013)), να ακουστούν στην re-master εκδοχή τους.
Γενικά, γιατί ήταν και το συμβόλαιο τέτοιο, με δίσκο ανά δύο χρόνια, οι Megadeth σε αυτή τη φάση έμοιαζαν περισσότερο μια ακόμη μπάντα της Roadrunner με καλές κυκλοφορίες, παρά μια θρυλική και κορυφαία μπάντα.
Μιλώντας ξεχωριστά για τον κάθε δίσκο κρατάμε το Sleepwalker από το United Abominations (2007).
Το Endgame (2009) είναι το καλύτερο από τα 4 και με πιο επιθετικό ύφος, έχοντας στις κιθάρες τον πολύ παικτικά, μα λίγο συνθετικά Chris Broderick και σε παραγωγή τον φίλο των κιθαριστών και εχθρού των ντράμερ και μπασιστών, Andy Sneap.
Το Thirteen (2011) δεν ακούγεται, και ας γύρισε ο παλιός συνοδοιπόρος Dave Ellefson…πολύ κακή παραγωγή, δεν κατάφερα ποτέ να πάω μετά το πολύ καλό Whose Life (είναι μόλις το τρίτο κομμάτι του δίσκου).
Το Super Collider (2013) για πολλούς δεν ακούγεται. Ήταν ένας δίσκος που ηχογραφήθηκε διαδικαστικά σύμφωνα με τον Dave, ώστε να φύγουν από την Roadrunner και να κλέισουν το συμβόλαιο. Η rock ατμόσφαιρά του δεν συγκίνησε το κοινό, το ομώνυμο πάντως έχει βγει κατευθείαν από τα 90’ς. Ο υπόλοιπος δίσκος, ναι, δεν ακούγεται. Παραδόξως, ο Drover έπαιξε τα καλύτερα ντραμς του σε αυτόν τον δίσκο.
Comeback (2014 – 2024)
Μετά το Super Collider το 2013, οι Megadeth μπήκαν σε μια περίοδο γεμάτη ανακατατάξεις, κρίσεις, αναγέννηση και τελικά μια από τις πιο επιτυχημένες φάσεις της καριέρας τους. Η διαδρομή από το 2014 μέχρι σήμερα είναι σχεδόν μια μικρή εποποιία για το συγκρότημα.
Αφού αποχώρησαν οι Broderick και Drover μεταξύ του 2014 και 2015, ο Mustaine προσπάθησε να φέρει τους Friedman και Menza πίσω, αλλά δεν τα βρήκαν στα λεφτά. Προσλήφθηκαν ο τρομερός Kiko Loureiro και ο Chris Adler σε κιθάρες και ντραμς αντίστοιχα και το 2016 βγαίνει το Dystopia, που για πολλούς είναι ο καλύτερος δίσκος της μπάντας στον 21ο αιώνα. Ο δίσκος ακούγεται φρέσκος και κέρδισε και το πρώτο Grammy στην ιστορία των Megadeth.
Το ομώνυμο και το Fatal Illusion σαν σιγκλ δεν λένε και πολλά, αλλά το Threat is Real απλά σπέρνει. Καλές στιγμές και τα Bullet To the Brain, Post-American World.
Ο Adler δεν μπορεί να περιοεύσει, οπότε στα ντραμς προσλήφθηκε ο τρομερός Dirk Verbeuren.
Μέχρι το The Sick, The Dying… and The Dead! (2022), συνέβησαν πολλά: ο Dave διαγνώστηκε και ξεπέρασε καρκίνο στον φάρυγγα, ο Dave Ellefson απολύθηκε (στη θέση ξανά ο James LoMenzο) και φυσικά η πανδημία.
Τα 6 χρόνια χωρίς Megadeth δίσκο ήταν το μεγαλύτερο διάστημα, οπότε η αναμονή ήταν ακόμη πιο μεγάλη. Οι κριτικές ήταν καλές τουλάχιστον, αλλά η αλήθεια είναι ότι ο δίσκος ακούγεται σαν ένα κομπρεσέρ και πέρα από τα 2 σινγκλ του “Soldier On” και “We’ll Be Back”, δεν υπάρχει κάτι άλλο αξιομνημόνευτο.
Μετά την περιοδεία, ο Kiko παραιτείται για οικογενειακούς λόγους και την θέση του παίρνει ο Teemu Mäntysaari.
Megadeth και Megadave 2
Στις 14 Αυγούστου 2025 οι Megadeth, μέσω ενός διχαστικού ως προς την κίνηση AI βίντεο (είναι τόσο Megadeth αλλά και τόσο απρόσωπο ταυτόχρονα), δημοσίευσαν ότι το επόμενο άλμπουμ θα είναι το τελευταίο της μπάντας και θα έχει ομώνυμο τίτλο.
Κακές γλώσσες είχαν ότι η ανακοίνωση ήρθε μετά την είδηση ότι ο Dave είχε προτείνει στους διοργανωτές να παίξουν στην αποχαιρετιστήρια συναυλία των Black Sabbath, αλλά να τρώει άκυρο και έτσι να ψάχνει λόγο να βρεθεί στην επικαιρότητα.
Αργότερα, ο ίδιος ο Dave είεπ ότι το “αντίο” θα πάρει χρόνια και θα έχει συναυλίες, κάτι αναμενόμενο.
Αυτό ωστόσο που επιβεβαίωσε, είναι ότι πάσχει από τ νόσο Dupuytren, μια πάθηση που προκαλεί σταδιακή κάμψη των δαχτύλων προς την παλάμη, καθώς και σε σοβαρή αρθρίτιδα.
Στις 23 Ιανουαρίου 2026 κυκλοφόρησε ο ομώνυμος δίσκος, που στέκεται πολύ καλά με τα 47 λεπτά του (μεγάλο σεβασμό στον Dave που επιλέγει διάρκειες μέχρι 5 λεπτά και δεν το παρακάνει όπως οι άσπονδοι εχθροί του), έχοντας πολύ καλές στιγμές όπως το Tipping Point, Mustaine-ικές στιγμές (αυτοί που ξέρουν θα καταλάβουν) όπως τα I Don’t Care, Let there Be Shread, Dear God.
Το Obey The Call έχει στοιχεία από Youthanasia και Rust in Peace. Ειδικά το ξέσπασμα στο τέλος βγήκε από τα παλιά.
Η διασκευή στο Ride the Lightning είναι απλά μια επανεκτέλεση, περιμέναμε κάτι αντίστοιχο με Mechanix / The Four Horsemen.
Στο τελευταίο δε The Last Note, ο μάστορας τα λέει ξεκάθαρα:
They gave me gold
They gave me a name
But every deal
Was signed in blood and flames
So here’s my last will
My final testament, my sneer
I came, I ruled
Now I disappear
Disappear; Όσο μπορεί, θα βρίσκεται στο κουρμπέτι ο Dave ακόμη. Είπε ότι το αντίο θα κρατήσει 3-5 χρόνια.
Στο μεταξύ, θα δηλώνει τα δικά του, θα προκαλεί, θα είναι έτοιμος για πόλεμο με τον καθένα, θα τραγουδάει με την ξυνισμένη φάτσα τουμέσα από τα δόντια του, θα χαμογελάει και θα ευχαριστεί τον κόσμο για την μεγάλη αγάπη του προς αυτόν για την πόρωση και τα απίστευτα τραγούδια που έχει χαρίσει όλα αυτά τα χρόνια.
Βρες το Αυθεντικό Merch του Cult24 ΕΔΩ
