Δεν θα σταματήσουμε ποτέ να λέμε πόσο μεγαλειώδης σειρά ήταν το Spartacus και χαιρόμαστε όταν μοιραζόμαστε τα σχετικά ποστ στην σελίδα μας με το πόσο συμφωνείτε.
Η λαχτάρα των οπαδών για μια συνέχεια στο σύμπαν της σειράς κορυφώθηκε τον Φεβρουάριο του 2023 όταν αποφασίστηκε ότι ο δημιουργός Steven. S. DeKnight θα επέστρεφε με κάτι καινούργιο. Οι πρώτες εκτιμήσεις ή θεωρίες ήταν για ένα sequel με τις ζωές αυτών που επέζησαν στο τέλος της 3ης και τελευταίας σεζόν.
Το μπαμ έγινε όταν τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς όταν ανακοινώθηκε ότι το νέο πόνημα θα είχε τίτλο “Spartacus: House of Ashur” και ο πρωταγωνιστής θα ήταν ο Nick E. Tarabay, ή αλλιώς ο φοβερός και σιχαμερός και μεγάλος παίκτης Ashur, o fucking Syrian όπως τον αποκαλούσε όλη η οικουμένη του σύμπαντος!
Μα…πως; Γιατί; Από που και ως που; Δεν έγινε εκείνο στον Βεζούβιο…
Και εδώ αρχίζουμε την γνώμη μας.
Υπόθεση
Τι θα γίνονταν αν δίνονταν μια ευκαιρία ξανά στον Ashur αν επιβίωνε στον Βεζούβιο και επιβραβεύονταν από τον Marcus Crassus με την βίλα που πήγε και υπηρέτησε σαν σκλάβος;
Ο Ashur είναι ένας lanista (ιδιοκτήτης μονομάχων – σκλάβων) και η σειρά εστιάζει στην προσπάθειά του να αυξήσει την δόξα και τα πλούτη του, με φόντο τον σχεδόν εμφύλιο πόλεμο των Ρωμαίων μεταξύ του Marcus Crassus και του Pompey, φιγούρες που παίξανε μεγάλο και μικρό ρόλο στο τέλος της 3ης σεζόν.
Ο Ashur πέρα από τα προβλήματα στην βίλα του (χαμηλού επιπέδου μονομάχοι, χαμηλό μπάτζετ), έχει να αντιμετωπίσει και την περιφρόνηση της άρχουσας τάξης των Ρωμαίων, που αηδιάζουν στην ιδέα ότι κυκλοφορεί ανάμεσά τους.
Η τύχη του θα αλλάξει όταν θα φέρει την Achillia να πολεμήσει σαν μονομάχος.
Παράλληλα με τον Ashur και την Achillia, η σειρά εστιάζει και στο arc του σκληρού Korris (ο doctore), των πατέρα και γιου μονομάχων Celladus και Tarchon και στην οικογένεια του Gabinius, senator της Capua που ευνοεί τον Pompey αντί του Marcus Crassus.
Τι να περιμένετε
Αυτό το metaverse εξερευνάει η σειρά. Ξαναλέμε, είναι metaverse.
Κάποια πράγματα που το κοινό περιμένει, δεν θα τα βρει.
Δεν είναι sequel του Spartacus. Είναι sequel σε ένα σύμπαν του Spartacus.
Δεν προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία. Ακολουθεί μια πεπατημένη όπως κάνουν μεγάλα σύγχρονα franchises της Marvel, DC με την ιδέα: “τι θα γινόταν αν…;”.
Γιατί επέλεξαν κάτι τέτοιο και όχι π.χ. να εστιάσουν στον Julius Caesar που ήθελε το κοινό πως και πως;
Ο Ashur μισήθηκε / αγαπήθηκε γι’αυτός που ήταν. Δεν ήταν ούτε ήρωας, ούτε απόλυτος villain. Ήταν ένας απόλυτος survivor, που έπαιζε το παιχνίδι των Ρωμαίων καλύτερα και από τους ίδιους.
Η σειρά ήθελε να εξερευνήσει τι γίνεται όταν ο πιο δόλιος παίκτης αποκτήσει εξουσία.
Ευκαιρία λοιπόν είναι να δούμε μια εναλλακτική Ρώμη, όπου μικρές αλλαγές μπορούν να φέρουν κάτι απρόσμενο.
Αυτό που φυσικά πρέπει να περιμένετε είναι ότι έχει όλα τα συστατικά επιτυχίας των Spartacus: Blood on Sand, Spartacus: Gods of the Arena (πρώτη και το prequel):
Υπέρογκη βία, μπινελίκια, δολοπλοκίες, σιχαμερή βρωμιά και cheesy αισθητική, πανέμορφες υπάρξεις (για όλα τα γούστα) και φυσικά άφθονο σεξ.
Και φυσικά βικτωριανά αγγλικά, που ίσως το παρακάνουν κιόλας! Τα fucking παίρνουν και δένουν, αλλά όπως είπαμε και στο άλλο άρθρο με το Spartacus, όποιος θέλει να μάθει αγγλικά ακαδημαϊκού και πάνω επιπέδου, να δει την σειρά.
Παραμένει φυσικά και η βρώμικη φωτογραφία με το βρώμικο comik-book look, με τα τεχνητά και έντονα χρώματα και την θεατρική αισθητική.
Το μοντάζ συνεχίζει την παράδοση της σειράς με τις κοφτές εναλλαγές και το slow motion, υπηρετώντας το γνωστό ύφος της υπερβολής και της έντασης
Συγκριτικά με το Spartacus, υπάρχει περισσότερη μηχανοραφία και πολιτική, παρά μονομαχίες.
Τι μας άρεσε
Ο Nick Tarabay είναι καλός σαν Ashur και κέρδισε το στοίχημα του πρωταγωνιστή. Δεν είναι άψογος σαν τον John Hannah που έπαιξε τον Batiatus, αλλά ανταποδίδει με το παραπάνω την προσπάθεια των δημιουργών να φτιάξουν την σειρά γύρω από αυτόν. Η αλήθεια είναι ότι είναι περίεργο να τον βλέπεις με καλά ρούχα συνέχεια, ίσως μποτοξαρισμένο και ξυρισμένο πλέον, αλλά πέρασαν και 15 χρόνια από τότε που φάνηκε σαν Ashur τελευταία φορά. Πετυχημένη και η σεναρική απόπειρα να τον μετατρέψουν από σιχαμένο σε αντιήρωα.
Οι νέοι χαρακτήρες είναι ενδιαφέροντες και έχουν προσθέσει νέα δυναμική. Θα πάρει λίγο καιρό να τους συνηθίσετε, αλλά έτσι συμβαίνει και σε κάθε σειρά.
Σεναριακά, η δυναμική Ashur – Korris είναι καλογραμμένη, όπως και αυτή του Ashur με τον Gabinus, ο οποίος είναι ένας πολύ ωραίος χαρακτήρας.
Από εκεί και πέρα, όλα τα συστατικά που προαναφέρθηκαν είναι εδώ.
Οι οπαδοί της σειράς δεν έχουν λόγο να μην το δούνε.
Επίσης, ΠΑΝΕΞΥΠΝΑ, από το πρώτο κιόλας επεισόδιο κόβει κάθε σχέση που υπάρχει με ό,τι έγινε στο Spartacus, με την πιο απίθανη μονομαχία που έχει υπάρξει στο σύμπαν της σειράς.
Τι δεν μας άρεσε
Τρίτη φορά που το λέμε. Είναι metaverse. Κάποια πράγματα που θα γίνονταν, έγιναν ή περιμέναμε να γίνουν, θα πρέπει να τα ξεχάσουμε.
Οπότε ό,τι έγινε στο τελευταίο επεισόδιο το ξεχνάμε και απλά περιμένουμε την επίσημη ανακοίνωση για την δεύτερη σεζόν.
Ωστόσο, η μεγάλη απογοήτευση είναι η επιλογή αυτών των δύο.
Αλλά η επιλογή αυτών των δύο που μοιάζουν με τριτοτέταρτους σελέμπριτι, ειδικά του τύπου σε έναν ρόλο που μίσησε να αγαπάει το κοινό, χτύπησε πολύ άσχημα.
Και το σενάριο δεν βοήθησε και τόσο, όσο και αν δεν ενοχλούν τόσο σε αυτό το σύμπαν οι καρικατούρες.
Και φυσικά…η χρήση των “ελληνικών”.
Ρε παιδιά, είναι οκ στα βρωμερά 90’ς να μην τους καίγεται καρφί πως να μιλάνε οι ηθοποιοί ελληνικά.
Αλλά έχουμε 2025 και οι σκηνές που χρησιμοποιήθηκαν ήταν ιδιαίτερα επίπονες.
Τραγικό.
Σύνοψη
Το House of Ashur κέρδισε το στοίχημα.
Οι οπαδοί πρέπει να το δουν και να βγάλουν μόνοι τους τα συμπεράσματα.
Είνα σαν να μην πέρασε μια μέρα, ενώ πέρασαν 13 χρόνια!
Και αυτό είναι ένα κατόρθωμα από μόνο του.
Δεν είναι το ίδιο επική όπως ο προκάτοχος, αλλά είναι μόλις η πρώτη σεζόν. Ξεκινάει πιο αργά και απογειώνεται σιγά σιγά, όπως και η πρώτη σεζόν του Spartacus.
Ο δημιουργός DeKnight δήλωσε τον Φεβρουάριο του 2026 σχεδόν βέβαιος για την συνέχεια της σειράς και ότι υπάρχουν ακόμη 5-6 ιδέες για παραπάνω spin off.
Τα θέλουμε όλα!
