Μπορεί το Cult24 να είναι συνυφασμένο με το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, την επικαιρότητα και γενικότερα το pop culture, αλλά μας αρέσει πολύ η μουσική και δη η/το μέταλ (ενδεικτικά δείτε τι έχουμε γράψει για Motörhead, Rammstein, System of a Down καθώς και πολλές άλλες μπάντες, που θα βρείτε στην κατηγορία Cultουριάρικα στο σάιτ μας). Αλλά το είχαμε πάντα καημό να πάμε σε ένα μεγάλο φεστιβάλ του εξωτερικού, τύπου Wacken, Hellfest, Grasspop ή Brutal Assault.
Όταν λοιπόν ο Επίτροπος Σωτηρίας ανακοίνωσε στις 2/8/2025 ότι δίνει ένα εισιτήριο για το Brutal Assault (που ξεκινούσε 6/8) στο facebook group ΚΑΨΙΜΙ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΚΑΒΑΤΖΑ, δήλωσα συμμετοχή. Ο διαγωνισμός έκλεισε στις 3/8, φυσικά και δεν κέρδισα (βγήκα 4ος), αλλά ευτυχώς τα 3 άτομα που βγήκαν πάνω από εμένα έριξαν άκυρο, οπότε το εισιτήριο ήρθε στην κατοχή μου. Αγόρασα ένα εισιτήριο για την γυναίκα μου, κλείσαμε ξενοδοχεία, φορτώσαμε βαλίτσες και 4/8 ξεκινήσαμε να κάνουμε 1300 χιλιόμετρα από τη Σόφια στο Josevof Fortress της Τσεχίας για το φεστιβάλ.
Αν είσαι φαν του extreme ήχου, αυτό το άρθρο είναι για σένα, αφού είδαμε πολλές μπάντες-θρύλους στο φεστιβάλ, καθώς επίσης και κάποιες ανερχόμενες. Το κακό βέβαια με μεγάλα φεστιβάλ τύπου Brutal Assault είναι ότι παίζουν πολλές μπάντες ταυτόχρονα, οπότε θα αναφέρω στο τέλος του άρθρου και ποιες δεν είδα και ελπίζω να δω στο μέλλον. Η αναφορά στις μπάντες γίνεται με την χρονολογική σειρά που τις είδα και για κάθε μπάντα θα υπάρχει και κάποιο τραγούδι της (οπότε συνεχίστε να σκρολάρετε και μετά τα λινκ), έτσι ώστε να ακούσετε αυτές που σας τραβάνε το ενδιάφερον.
Brutal Assault – Μέρα 1η
Αφού ψάχναμε μία ώρα για να βρούμε το πάρκινγκ που είχαμε πληρώσει και δεν είχε ούτε μία πινακίδα (22 ευρώ που ακόμη τα κλαίω γιατί το πάρκινγκ είχε μια απότομη κλίση, χτύπησα το πλαστικό κάλυμμα κάτω από το αμάξι και έψαχνα Τσέχο μηχανικό την επόμενη μέρα. Από τη 2η μέρα του φεστιβάλ, απλά πάρκαρα στην πόλη που ήταν δωρεάν), φτάσαμε στο φεστιβάλ αλλά προλάβαμε ελάχιστα Blood Red Throne και Warbringer, οπότε η πρώτη μπάντα που είδα ήταν οι Crystal Lake, Ιαπωνέζικο metalcore, αρκετά τίμιοι.
Συνέχεια με Ne Obliviscaris. Με το που τους άκουσα, έκανα κατευθείαν αυτόν τον συνειρμό στο μυαλό μου:
Αυστραλός μεταλάς: – Μπορούμε να έχουμε Opeth στο σπίτι;
Μαμά Αυστραλού μεταλά: Ne(Obliviscaris).
Παρόλο που ο ήχος ήταν κακός στην αρχή, ευτυχώς μετά βελτιώθηκε και απολαύσαμε το (μικρό) σέτλιστ των Αυστραλών. Μόνο 4 τραγούδια, αλλά νταξ, κάθε τραγούδι κρατάει κανά τέταρτο ξέρωγω. Και επειδή είμεθα και κουλτουριάρηδες, thumbs up για το βιολί του Tim Charles.
Επόμενη μπάντα που είδα ήταν οι Dope. Οι τύποι είχαν να παίξουν 40 λεπτά στην σκηνή, έπαιξαν με τα ζόρια 30′. Οι πρώτοι Πασόκοι του φεστιβάλ (έχει και καλύτερους πιο κάτω). Δεν παίξανε άσχημα, δεν με ενθουσίασαν όμως.
Σε αυτό το σημείο να αναφέρω ότι οι 2 σκηνές (Marshall και Sea Shepherd) ήταν η μία δίπλα στην άλλη, οπότε με το που τελείωνε μία μπάντα σε μία σκηνή, ξεκινούσε κατευθείαν η επόμενη στην άλλη. Αλλά άμα ήθελες να δεις κάποια μπάντα στις άλλες σκηνές, πχ Obscura stage, έπρεπε να διασχίσεις όλο το φρούριο και έπαιρνε κάποια ώρα αυτό. Έτσι λοιπόν, για να προλάβω τους Rivers of Nihil, θυσίασα τους Skalmold (άκουσα μόνο το πρώτο τραγούδι τους). Όσον αφορά τους Rivers of Nihil, έχουν γίνει μεγάλη λατρεία από τότε που τους ανακάλυψα. Technical Death Metal με σαξόφωνο. ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ. Και με ένα από τα πιο ψυχεδελικά βίντεοκλιπ έβερ.
Συνέχεια με Fleshgod Apocalypse, Ιταλικό symphonic death metal δηλαδή με πιάνο μέσα (το είπαμε και πιο πάνω ότι είμεθα και της κουλτούρας). Πολύ καλοί οι Ιταλοί, δανειζόμενοι κάποια οπερετικά στοιχεία, όπως τα κοστούμια, το make-up και φυσικά η φωνή της Veronica Bordaccini. Αν σας αρέσει αυτό το στυλ, αξίζει να τους δείτε λάηβ.
Δυστυχώς πρόλαβα ελάχιστα τους Dark Angel αλλά μετά είδα τους Static-X, industrial metal από τις Η.Π.Α. που είχαν και κάποια στοιχεία ντίσκο, ενώ ο τραγουδιστής τους έκανε και stage diving. Ωραίοι.
Μετά τους Static-X βγήκαν οι Dying Fetus (ναι, πολλές φορές δεν ταίριαζαν οι επιλογές του πως ταιριάζει η μία μπάντα με την επόμενη, αλλά αυτά συμβαίνουν στα μεγάλα φεστιβάλ). Άμα σου αρέσει το grindcore, οι Dying Fetus είναι μια μπάντα που πρέπει να δεις λάηβ. 1 ώρα που δικαιολογεί τον επιθετικό προσδιορισμό Brutal στο Brutal Assault.
Και είχε έρθει η ώρα για τους Mastodon. Είχα ακούσει από πολλές/ούς τα χειρότερα για τα λάηβ τους, οπότε πήγα με μικρό καλάθι. Παρά την φυγή του Brent Hinds, οι Mastodon ήταν καλοί στο λάηβ. Αλλά απλά αυτό. Τίποτα παραπάνω, τίποτα αξιομνημόνευτο δηλαδή. Και είναι πραγματικά κρίμα για μια μπάντα που δεν έχει βγάλει κακό δίσκο, ίσα ίσα κάθε άλμπουμ έχει ΜΙΝΙΜΟΥΜ ένα αριστούργημα, να μην έχει την απήχηση που θα έπρεπε. Πάντως έκλεισαν με το Supernaut των Black Sabbath ως αφιέρωμα στον Όζι και ήταν εξαιρετικοί (μήπως να το γύρναγαν σε tribute band των Sabbath;)
Επόμενη ιστορική μπάντα στην σκηνή οι Ministry.
– Πόσο μπάσο θες;
– Ναι.
Οριακά για κώφωση ήμασταν, τραβούσαν τα τραγούδια που έπαιξαν στο έπακρο γιατί η φωνή του Al Jourgensen προφανώς δεν είναι όπως παλιά, αλλά και πάλι ήταν αξιοπρεπέστατοι.
Μετά τους Ministry σειρά είχε ο θρυλικός κιθαριστάς των Slayer, Kerry King με την μπάντα του Kerry King ενώ μάλιστα ο Kerry King φορούσε και μπλούζα Kerry King. Μετριόφρων πάνω απ’όλα. Από τα 13 τραγούδια του σέτλιστ, μόνο τα 4 από Slayer ήξερα και πέρασα καλά.
Για κλείσιμο της πρώτης μέρας στο Brutal Assault κανονικά θα έμενα στους Rotting Christ (που απ’ότι διάβασα έδωσαν εξαιρετικό σόου) αλλά στην Obscure Stage έπαιζαν οι Orange Goblin, θρύλοι του Stoner Metal, οι οποίοι μάλιστα σταματάνε μόνιμα στα τέλη του 2025, οπότε δε γινόταν να μη τους δω.
Brutal Assault – Μέρα 2η
Όπως ανέφερα πιο πάνω, η 2η μέρα ξεκίνησε με επίσκεψη σε Τσέχο μηχανικό που ευτυχώς μιλούσε αγγλικά και δε με έγδαρε οικονομικά, οπότε η πρώτη μπάντα που πρόλαβα ήταν οι Nile, με τον Γιώργο Κόλλια στα ντραμς, που βγήκαν στις 15:05. Μοίρασαν αγνό death metal πόνο στα 45 λεπτά που έπαιξαν, οπότε αξίζει να τους τσεκάρετε άμα τους πετύχετε κάπου.
Αν έχετε αναρωτηθεί πως θα έπαιζαν ΒΑΤΡΑΧΙΑ death metal με έμφαση σε όλες τις κινήσεις των εντέρων, τότε η απάντηση είναι οι Gutalax. Οι Τσέχοι που παίζουν pornogrind (ναι, αυτό είναι είδος μέταλ) έδωσαν με διαφορά το καλύτερο πάρτι καθ’όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ. Πλαστικές π@@τσες παντού, Χριστουγεννιάτικα δέντρα και μία χημική τουαλέτα να γυροφέρνει το κοινό, με έναν θεούλη μάλιστα να σερφάρει πάνω της. Αν από αυτήν την περιγραφή δε θέλετε να τους δείτε κάπου ζωντανά, εσείς χάνετε. Και μια τζάμπα ιδέα για κάποιον promoter ώστε να χ@@τεί (you saw what i did there) στο τάλιρο. Διοργανώστε μια μέρα λάηβ με Gutalax, Party Cannon και Steel Panther. To καλύτερο πάρτι έβερ θα ήταν αυτό.
Χρειαζόταν ένα διάλειμμα μετά τους Gutalax, οπότε η επόμενη μπάντα που είδα ήταν οι Suffocation, τιμιότατο Αμερικάνικο ντεθ μέταλ. Ο τραγουδιστής τους μάλιστα φέρνει λίγο στον Εβάν Φουρνιέ.
Συνέχεια με Landmvrks, η απάντηση στην ερώτηση πως θα ακούγονταν οι Linkin Park αν ήταν από τη Μασσαλία. Συμπαθητικοί αλλά δε με ξετρέλαναν.
Αν ήταν να ξέρουμε μαθηματικά, δε θα ακούγαμε μέταλ. Κάτι τέτοιο τέλος πάντων μου έβγαλαν οι Νορβηγοί Leprous. Πέρα από την πλάκα, πολύ ωραίο progressive-avant-garde metal, σίγουρα αξίζει να τους ανακαλύψετε αν δεν τους ξέρετε (είχα δει τους Tesseract στις αρχές του 2025 και μου έβγαλαν παρόμοια vibes).
Συνέχεια με τους ιστορικούς Obituary, οι οποίοι παρόλο που μεγαλώνουν, χαρίζουν μεγάλες στιγμές στο κοινό τους. Άκουσα και ζωντανά το Chopped in Half, οπότε όλα πένα.
Και είχε έρθει η ώρα για τους headliners του Brutal Assault, τους Gojira. Ενώ οι Γάλλοι είχαν ήδη εμφανιστεί τουλάχιστον 5 φορές στο παρελθόν στο συγκεκριμένο φεστιβάλ, ήταν η πρώτη φορά που ήταν το πρώτο όνομα στην μαρκίζα (εε ρε τι σου κάνουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες). Την κριτική για τους Γκοτζίρα θα την διαβάσετε με τη φωνή του Γαλλοθρεμμένου Νικολά Αλεφά (πόσο λείπεις ρε τεράστιε Νίκο Αλέφαντε):
“Βγαίνουν στην σκηνή αυτοί οι Γκοτζίλα, Γκοτζίρα πως τους λένε τέλος πάντων. Με αυτά τα αδέρφια, τους Ντουμπλαντιέδες, λες και έβλεπα τα αδέρφια ντε Μπερ, ντε Μπουρ. Ο ένας ο Τζο, ομορφάντρας, φωνάρα, ταλέντο, σκηνική παρουσία, 10άρι που κάνει εκατό ντρίμπλες και ταράζει τα πλήθη, σαν τον Αστερίξ ένα πράμα, μπαίνει στην σκηνή και είναι λες και έχει πάρει το μαγικό ζωμό. Αλλά και ο αδερφός του ο Μάριος, σαν τον Οβελίξ ρε συ άνθρωποι μου. Έπεσε μέσα στο ζωμό με τα ντραμς όταν ήτανε μικρός και τα πήρε όλα παραμάζωμα. Οδοστρωτήρας. Τέτοια ντραμς ούτε ο Ούλριχ τον Λεφτάλικα ένα πράμα. 6άρι που καθαρίζει στο κέντρο για να φαίνεται μπροστά ο αδερφός του.
Είχανε και εκείνο το μπάσο έξω αριστερά να θερίζει την πτέρυγα, βάλανε και δεξιά άλλον κιθαρίστα δυναμίτη, 4άδα που παίζει στα μεγάλα σαλόνια, Τσάμπιο Λιγκ και πάνω. Είχανε και αυτά τα βίζουαλ, πως τα λέτε εσείς οι νέοι, αστρικά ταξίδια. Αλλά ρε Γκοτζιλαίοι, 3 πράματα έχετε να διορθώσετε. Ακούστε εδώ Νικολά Αλεφά να μαθαίνετε. 1, με τέτοιο σέτλιστ δε πάτε πουθενά. Ρε που είναι το Αρτ οφ ντάινγκ, που είναι το Εξπλόζια, που είναι ο Ουροβόρος να γίνει κόλαση; Όπως στα λέω είναι. Με βάλατε εκεί το Άλλος Κόσμος, ας βάζατε και το Ύπνε που παίρνεις τα μωρά, έλα παρέ και τούτο.
Δεύτερον. Θα σε δει ο κόσμος με τους Μετάλλικα του χρόνου. Θα σε μάθουν όσοι δε σε ξέρουν. Με το δε τσαντ και τα “πάμε όλοι χεράκια, ααααα” θα σε μάθουν; Λίγη ντροπή ρε. Θες μπαλάντα; Γράψε κάτι σαν το νάθινκ ελς μάτερ και θα σε παίζουν τα ραδιόφωνα παντού. 7 τραγούδια οδοστρωτήρες να έχεις, μια μπαλάντα, βγήκαν τα 50 λεπτά που θα παίξετε πριν τους Μετάλλικα. Πρέπει να είστε φωτιά, να ξεχάσει ο κόσμος ότι πήγε να δει τα Αμερικανάκια. Στα εξηγώ σωστά; Μάθε μπαλίτσα από τον άρχοντα. Και τρίτο και τελειώνω, Τζο παλικάρι μου, πιο κοντά στο μικρόφωνο όταν τραγουδάς, χάναμε τους μισούς στίχους τρομάρα σου.”
Αφού τελείωσε ο Αλέφαντος, εγώ απλά να τονίσω ότι τραγούδια που είναι 10/10, τύπου Flying Whales, Silvera, L’Enfant Sauvage, στα λάηβ πρέπει να τα παίζεις 11/10 και όχι 9/10 (που και πάλι, ελάχιστες μπάντες παίζουν λάηβ τόσο καλά τα τραγούδια τους, αλλά είπαμε, Γκοτζίρα είστε).
Μετά τους Gojira βγήκαν στην σκηνή οι Blood Fire Death, tribute μπάντα στη μουσική του Quorthon και των Bathory. Περίμενα με ανυπομονησία να ακούσω λάηβ ύμνους όπως το A Fine Day to Die, το Possessed, το Blood Fire Death κλπ. αλλά δυστυχώς πήγα με μεγάλες προσδοκίες και δε με κέρδισαν σε κανένα σημείο. Φωτεινή εξαίρεση το Born for Burning που το τραγούδησε ο Ατίλα των Mayhem.
Εν έτει 2025, δε πίστευα ότι θα ξαναμιλούσαμε για τους Fear Factory, αλλά οι τύποι ήρθαν να παίξουν όλο το Demanufucture, ένα θρυλικό άλμπουμ των 1990’ς και να πάρουν παραμάζωμα ό,τι κινείται. Από τα καλύτερα λάηβ του Brutal Assault.
Brutal Assault – Μέρα 3η
Γερνάω μαμά, που λέει και η Τάνια Τσανακλίδου, οπότε την 3η μέρα πήγαμε σχετικά αργά στο φεστιβάλ, με στόχο να προλάβω σίγουρα τους Asphyx. Οι Ολλανδοί γερόλυκοι του death metal έπαιξαν στιβαρά, δείγμα ότι το λέει ακόμα η καρδούλα τους. Δυστυχώς, δεν παίξανε πολλά από τα πρώτα τους άλμπουμ, με εξαίρεση το Last One on Earth και Forgotten Way
Απο θρυλική death metal μπάντα σε αντίστοιχη θρυλική thrash μπάντα, τους Overkill. Το όρθοδοξο το θρας δηλαδή.
Από τους Overkill τρέξιμο στην Obscure Stage για να προλάβουμε τους Hallas, Σουηδικό προγκρέσιβ ροκ με σαφείς επιρροές από το ροκ των 70’ς. Πολύ καλοί, αξίζει να τους ανακαλύψετε.
Δεν πρόλαβα τους Grave αλλά ήμουν εκεί για Paradise Lost (και καλύτερα να μην ήμουν). Πρώτη φορά τους έβλεπα ζωντανά και πραγματικά απογοητεύτηκα. Κακό σέτλιστ, άψυχη εμφάνιση, γενικά κάτω του μετρίου. Ο Holmes, που είναι ίδιος ο Αλαφούζος, έδινε εντύπωση βαριεστημάρας, σε φάση να τελειώνουμε να φεύγουμε. Κρίμα για την μπάντα που μας έχει χαρίσει Icon και Draconian Times.
Μετά τους Paradise Lost σειρά είχαν οι Mayhem. Τους είχα ξαναδεί τους Νορβηγούς θρύλους του Black Metal σε ένα πεταμένο φεστιβάλ σε ένα χωριό της Βουλγαρίας το 2022, οπότε μπορώ να πω ότι στο Brutal Assault ήταν κλάσεις ανώτεροι. Βοήθησε φυσικά ο μεγαλύτερος χώρος αλλά και τα visuals, που έκαναν αναδρομή στην ιστορία της μπάντας. Το setlist βέβαια δεν ήταν και πολύ καλό (μόνο 3 τραγούδια από το De Mysteriis Dom Sathanas) αλλά τα έδωσαν όλα στην σκηνή.
Και πάμε στους αρχιπασόκους του Brutal Assault. Όταν είσαι κυριολεκτικά το δεύτερο όνομα του φεστιβάλ, πίσω μόνο από τους Gojira και σου έχουν δώσει ακριβώς τον ίδιο χρόνο με αυτούς για να παίξεις (1 ώρα και 20 λεπτά), εεε μάλλον πρέπει να παίξεις τόσο. Άιντε, παίξε μία ώρα και δεκαπέντε λεπτά και τα τελευταία πέντε ας είναι χαιρετούρες. Οι Νορβηγοί θρύλοι του Symphonic Black Metal βγήκαν στις 23:10 και 00:05 είχαν τελειώσει και φύγει από τη σκηνή. 55 λεπτά (αντί για 1 ώρα 20 λεπτά).
Είχα δει το σέτλιστ τους στο Wacken, οπότε ήξερα τι να περιμένω. Μέχρι και το Council of Wolves and Snakes όλα ήταν ολόιδια (γιατί σαν κλασικός πασόκος, δεν αλλάζεις ούτε νότα στο σέτλιστ, σαν τους Iron Maiden ένα πράμα, ίδιο σέτλιστ όλο το καλοκαίρι). Τελειώνει το Council και ακούω την εισαγωγή του Progenies of the Great Apocalypse. Ώπα λέω. Να άλλαξαν σειρά τα τραγούδια για το Brutal Assault, αποκλείεται. Θα τα επιμηκύνουν όσο δεν πάει, σκέφτηκα με το μικρό μου το μυαλό. Αμ δε. 23:58 μπήκε το Mourning Palace, 00:05 τελείωσαν. 2 λεπτά να χαιρετήσουν τον κόσμο και ΆΝΤΕ ΓΕΙΑ. Σε σύγκριση δηλαδή με Wacken, δεν ακούσαμε τα Cataclysm Children και The Insight and the Catharsis.
Η 3η μέρα του Brutal Assault έκλεισε με τους Cult of Luna, που για μένα ήταν από τους κορυφαίους του φεστιβάλ. Αν σας αρέσουν μπάντες όπως οι Neurosis, τότε οι Cult of Luna είναι για εσάς. Αυτό το post, sludge το τίμιο, ατμοσφαιρικό αλλά και πολλά βαρύ. Να τους δείτε οπωσδήποτε όπου τους πετύχετε.
Brutal Assault – Μέρα 4η
Τελευταία μέρα του φεστιβάλ και οι δυνάμεις μάς μας εγκατέλειπαν αλλά Brujeria που ξεκινούσαν στις 16:05 δε γινόταν να τους χάσουμε. Πολύ ωραία γούστα έβγαλαν, έκραξαν και αβέρτα την πολιτική του Τραμπ και το ICE, να τους τιμήσετε.
Είπα να κάτσω να δω τους Unleashed αλλά ο ήχος τους ήταν τόσο κακός που μπροστά τους το Rockwave στην Μαλακάσα και το 8ball στην Θεσσαλονίκη μοιάζαν να έχουν ακουστική Μεγάρου. Δε με χάλασε, ωστόσο, γιατί είδα Malevolent Creation στην Obscure Stage που ήταν αρκετά καλοί.
Harakiri for the Sky πρόλαβα ελάχιστα, αλλά ήμουν on time για Kataklysm, που πραγματικά έφεραν κατακλυσμό, παίζοντας όλο το In the Arms of Devastation.
Σειρά είχαν οι Agnostic Front. Όπως έλεγε ο Πάνος στο “Ας Περιμένουν οι Γυναίκες” “ήρθαν οι αγροκαλλιεργητές από τη Λακωνία να μας πουν τι είναι πέναλτι“, έτσι και εγώ σκεφτόμουν όταν έβλεπα τους Agnostic Front “ήρθαν οι πανκάδες από τη Νέα Υόρκη να δείξουν στους μεταλλάδες τι είναι mosh pit“. Απίστευτη ενέργεια, μοναδική επικοινωνία με το κοινό, 1 ώρα χοροπηδούσαμε σαν τα κατσίκια, με αποκορύφωμα φυσικά στο Gotta Go.
Ενώ μου αρέσει αρκετά το progressive rock/metal, εεε στους Karnivool βαρέθηκα. Μου φάνηκαν τέρμα αδιάφοροι οι Αυστραλοί και σε κανένα σημείο δε με έκαναν να αναθεωρήσω.
Και είχε έρθει επιτέλους η ώρα των Opeth. Τέταρτη φορά που θα τους έβλεπα ζωντανά, με την τρίτη να είναι στη Βιέννη το 2019, όπου ήταν επιεικώς μέτριοι. Ευτυχώς, ο Μιχαλάκης ο Άκερφελντ το γύρισε και πάλι στα growl, η φωνή του ήταν εμφανώς βελτιωμένη ενώ και οι υπόλοιποι μουσικοί στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων. Προφανώς και έδωσαν βάση στο τελευταίο τους άλμπουμ “The Last Will and Testament”, αλλά γύρισαν και σε παλιότερες μεγάλες στιγμές τους, όπως το Master’s Apprentices, το The Leper Affinity, ενώ έκλεισαν με τα 2 αγαπημένα μου άσματά τους, τα Ghost of Perdition και Deliverance. Από τις ευχάριστες εκπλήξεις.
Μετά από 4 μέρες ακραίου ήχου, χρειαζόταν μια αλλαγή. Φρόντισε για αυτό το Brutal Assault και είχε στην Obscure Stage τους Bohren & der club of Gore, μια απίστευτα μυσταγωγική τζαζ μπάντα από τη Γερμανία. Πιάνο, σαξόφωνο και κοντραμπάσο κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι, διότι είμεθα και ρομαντικές πσυχές.
Δυστυχώς, The Halo Effect πρόλαβα μόνο ένα τραγούδι, ενώ δεν είχα αντοχές για τους Dark Funeral γιατί είχαμε ταξίδι για Πράγα. Όταν πηγαίνεις σε φεστιβάλ τέτοιου βεληνεκούς σαν το Brutal Assault, είναι αναπόφευκτο ότι θα χάσεις και μπάντες που θα ήθελες να δεις. Συνήθως αυτές που συμπαθείς αλλά δεν είσαι και ο μεγαλύτερος φαν (εκτός αν είσαι τόσο άτυχη/ος και πέσουν ταυτόχρονα 2 μπάντες που λατρεύεις και διαλέγεις αναγκαστικά μία).
Από μπάντες που δεν μπόρεσα να δω στο Brutal Assault και θα ήθελα να τις τσεκάρω, σίγουρα ξεχωρίζουν οι Oranssi Pazuzu, Sigh, Between the Buried & Me, Wayfarer, Furia, Μantar, Five the Hierophant, Benighted και Exhorder (και σίγουρα μου διαφεύγουν μπάντες που δεν τις ξέρω καν αλλά σίγουρα θα έχουν πράγματα να δώσουν.
Αν άντεξες να διαβάσεις μέχρι εδώ φίλη/ε μεταλλού/ά, να ξέρεις ότι άμα έχεις στόχο να πας σε κάποιο μεγάλο φεστιβάλ τύπου Brutal Assault, Wacken, Hellfest, κλπ., να ξέρεις ότι πρέπει να είσαι προετοιμασμένη/ος για πολλές αντοχές, πολύ κατούρημα (και πολλή βρώμα). Ενδεικτικό του Brutal Assault ήταν ότι υπήρχαν ουρητήρια για τους άντρες δίπλα ακριβώς στις 2 μεγάλες σκηνές, σε φάση να τραγουδάνε οι μπάντες (κυρίως αυτές που παίζανε μέρα) και να βλέπουν αβέρτα τύπους να κατουράνε. Για τις γυναίκες τα πράγματα ήταν χειρότερα, αφού οι επιλογές ήταν είτε κάποιες λίγες χημικές τουαλέτες είτε με πληρωμή κάποιες άλλες.
Παραδόξως, στο Brutal Assault οι τιμές στις μπύρες ήταν πολύ καλές και υπήρχε δωρεάν νερό, αλλά οι τιμές στα φαγητά ήταν λίγο ακριβές (και πάλι, όμως, φθηνότερα από αντίστοιχα φεστιβάλ σε Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία). Όσο πιο μεγάλο ένα φεστιβάλ τόσο πιο πολλοί και οι μ@λ@κ@ς που θα έχει και υπήρχαν κάποιες καταγγελίες από γυναίκες στο Brutal Assault, ενώ μάλιστα για ένα τόσο μεγάλο φεστιβάλ, υπήρχε λίγο προσωπικό στους τριγύρω χώρους, για να επέμβουν άμα χρειαστεί.
Κλείνοντας, ως εμπειρία το Brutal Assault θα μου μείνει σίγουρα αξέχαστη και τη συνιστώ σε φίλους του extreme ήχου. Να είστε προετοιμασμένοι για αλλαγές του καιρού κατά τη διάρκεια της ημέρας όταν πήγαινετε σε φεστιβάλ στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη (εμείς σταθήκαμε τυχεροί και δεν έβρεξε καμία ημέρα, αλλά τα βράδια είχε κρύο).
Θα χαρούμε να διαβάσουμε και δικές σας εμπειρίες από αντίστοιχα φεστιβάλ του εξωτερικού και αν θα θέλατε να δείτε παρόμοια στην Ελλάδα. Όπως επίσης, να μας πείτε αν συμφωνείτε με την κριτική μου για τις μπάντες που είδα. Και φυσικά, αν σας άρεσε το άρθρο, μοιραστείτε το!
Βρες το Αυθεντικό Merch του Cult24 ΕΔΩ
