Η διεκδίκηση της Γροϊλανδίας από τις ΗΠΑ μας έκανε να σκεφτούμε τον Γκράβεσεν τις προάλλες, ως ένα παλικάρι που θα χρειάζονταν η Δανία ώστε να υπερασπιστεί την Γροϊλανδία σε ενδεχόμενη επίθεση που θα διαρκούσε πάνω από 10′. Βέβαια ο τρελο-Δανός είναι κάτοικος Αμερικής, οπότε το πόσο θα τον ένοιαζε είναι άλλο θέμα. Η επόμενη σκέψη ήταν ένας άλλος τρελός, ο Στιγκ Τόφτινγκ. Ο Στιγκ Τόφτινγκ είναι και αυτός, αυτό που λέμε “παλικάρι από τα λίγα”, ένας χαρακτήρας με απίθανες στιγμές εντός και εκτός γηπέδων.
Αντικειμενικά, έγινε πιο γνωστός για τα ανελέητα τάκλιν, τις οργισμένες αντιδράσεις και τα παραπτώματα εκτός γηπέδου παρά για τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες.συν
Καριέρα
Στυλ παιχνιδιού
Αέρινος, με τρομερή ντρίμπλα, κάθετη πάσα…Όχι όχι, προφανώς όχι.
Το παρατσούκλι του ήταν το Plæneklipperen – “το μηχάνημα για γκαζόν”, γιατί έκοβε ό,τι έβρισκε μπροστά του. Αμείλικτα τάκλιν, πάθος και συγκρούσεις που έκαναν τους αντιπάλους να τον θυμούνται για πάντα.
Προσωπικές τραγωδίες
Σε ηλικία 13 ετών, το 1983 βρήκε τους δύο γονείς του νεκρούς. Ήταν Σάββατο, 30 Ιουλίου 1983, όταν έτρεξε στο σπίτι για να πει στη μητέρα και τον πατέρα του ότι την επόμενη μέρα θα έπαιζε σε έναν τελικό κυπέλλου με την ομάδα νέων της AGF Άαρχους, μπροστά στον ομοσπονδιακό προπονητή της εθνικής ομάδας.
Η πρώτη του ανησυχία ήρθε όταν κανένας από τους γονείς του δεν εμφανίστηκε στο παράθυρο της κουζίνας για να τον χαιρετήσει, όπως συνήθιζαν να κάνουν μόλις άκουγαν το ποδήλατό του να σταματάει με θόρυβο απ’ έξω.
Μπαίνοντας στο διαμέρισμα, το οικογενειακό σκυλί, έτρεξε προς το μέρος του.
Ήταν τότε που είδε το σώμα του 41χρονου πατέρα του, του Πόουλ, να κείτεται μέσα σε μια λίμνη αίματος στον διάδρομο. Δίπλα του υπήρχε μια κυνηγετική καραμπίνα. Πιο μέσα, στο πάτωμα κοντά στην κουζίνα, βρισκόταν η μητέρα του, η Κίρστεν — ήταν 34 ετών.
Ο πατέρας του είχε πυροβολήσει τη μητέρα του πριν στρέψει το όπλο στον εαυτό του, αφήνοντας το μοναδικό τους παιδί να ανακαλύψει τη σκηνή. Ο Τόφτινγκ άρπαξε το σκυλί και έτρεξε στο σπίτι των παππούδων του κλαίγοντας και ουρλιάζοντας.
“Έμαθα να ζω με τη μνήμη εκείνης της μέρας. Σε εκείνη την κατάσταση, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Υπήρχαν δύο άλλες πιθανότητες — αν ήμουν στο σπίτι, ίσως να μπορούσα να το αποτρέψω, αλλά αν όχι, θα μπορούσα να είχα φύγει κι εγώ μαζί τους, και τότε δεν θα ήμουν εδώ τώρα”.
Στον τελικό τελικά όπως λέει ο ίδιος:
“Δεν ήθελαν να παίξω, αλλά ήταν το καλύτερο μέρος για μένα. Οι συμπαίκτες μου δεν ήξεραν τίποτα, είχε συμβεί 18 ώρες πριν. Αλλά δεν είχα καμία αμφιβολία. Κερδίσαμε και ήμουν ο καλύτερος παίκτης του αγώνα, επιλεγμένος από τον προπονητή της Δανίας”.
Ο τύπος της χώρας του κράτησε την ιστορία κρυφή για 20 χρόνια σχεδόν, μέχρι το Μουντιάλ του 2002.
Το 2003 έχασαν τον τριών εβδομάδων γιο τους από μηνιγγίτιδα, κατά την διάρκεια της άδειας που είχε από την φυλακή.
Ιστορίες
Στην πόλη του είχε φιλίες με μέλη των Hells Angels, κάτι που του δημιούργησε προβλήματα όταν προσπάθησε να ανοίξει καφέ, κάτι που του αρνήθηκε τελικά το δημοτικό συμβούλιο.
Στην πόλη του είχε φιλίες με μέλη των Hells Angels, κάτι που του δημιούργησε προβλήματα όταν προσπάθησε να ανοίξει καφέ – το δημοτικό συμβούλιο είπε «όχι». Υπήρξε ακόμα και σκέψη να κατέβει στις δημοτικές εκλογές.
Φιλία με Τόμας Γκράβεσεν
Το 2005 ο Γκράβεσεν επρόκειτο να φύγει από την Έβερτον.
“Ο Τόμας με πήρε τηλέφωνο και με ρώτησε σε ποια ομάδα πίστευα ότι έπρεπε να πάει — Ρεάλ Μαδρίτης, Μπάγερν Μονάχου, Μίλαν, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.. Εκείνη την εποχή είχα μία πρόταση — από μια ομάδα στη Σουηδία! Με πήρε ξανά δύο μέρες αργότερα και είπε: “Μπορείς να είσαι αύριο στο αεροδρόμιο του Μάντσεστερ; Πάμε στη Μαδρίτη! Όταν προσγειωθήκαμε με το ιδιωτικό τζετ, βγήκα πρώτος. Οι δημοσιογράφοι ήξεραν ότι υπήρχε Δανός παίκτης που υπέγραφε, αλλά όταν με είδαν… “Τι διάολο;”, σκέφτηκα. Θα το λάτρευα αυτό, αλλά δεν νομίζω ότι η Ρεάλ σκέφτηκε το ίδιο.”
Πριν το Μουντιάλ του 2002, μια φάρσα στην προπόνηση με τον Γιέσπερ Γκρόνκγιαερ της Τσέλσι άφησε τον εξτρέμ να παραπονιέται για τραυματισμό στο μάτι.
“Είχα έναν καβγά με τον Γιέσπερ και μου είπε: “Εντάξει, έλα πιάσε με”», αρχίζει ο Τόφτινγκ. «Δεν μπορούσα να τον πιάσω, ήταν τόσο γρήγορος, το ήξερε αυτό. Αυτό που δεν ήξερε ήταν ότι ο Τόμας στεκόταν πίσω του. Τον κοίταξα και με τα μάτια μου του είπα: “Πιάσ’ τον!”. Και τότε έπεσε κάτω. Του ρίξαμε νερό στο πρόσωπο και βάλαμε παγάκια μέσα στο σορτσάκι του — έκλαιγε σαν μικρό μωρό”.
No regrets
Το τατουάζ στην κοιλιά του γράφει NO REGRETS.
“Όλα όσα έχω περάσει με έκαναν τον άνθρωπο που είμαι. Αν κάνεις χαζά πράγματα, το πληρώνεις και προχωράς. Κάνεις τη ζωή σου όσο καλύτερη μπορεί να γίνει”
