Το ποδόσφαιρο είναι η αυταπάρνηση της λογικής. Έχω δύο πτυχία, (χαζο)μιλάω 6 γλώσσες, έχω ζήσει σε 4 διαφορετικές χώρες κι όμως όταν θα πάω γήπεδο ή θα δω έναν αγώνα στην τηλεόραση, για 90 λεπτά είμαι ένας άνθρωπος διαφορετικός απ’ότι συνήθως. Το ίδιο ισχύει και για γνωστούς μου με διδακτορικά αλλά και για άτομα που με τα ζόρια τέλειωσαν το λύκειο.
Το ποδόσφαιρο είναι η κατάργηση των τάξεων. Έχω δει ξυπόλητα παιδιά στην Τυνησία να κλωτσάνε μία (κάτι σαν) μπάλα, έχω παίξει και σε 5×5 με τύπο που είχε πάρα πολλά λεφτά. Για όσο διάστημα κλωτσάμε μία μπάλα, είμαστε όλοι ίσοι (με εξαίρεση αυτόν που φέρνει τη μπάλα και παίζει ανεξαρτήτως άμα ξέρει να παίζει ή όχι).
Το ποδόσφαιρο, μαζί με τον κινηματογράφο, είναι τα δύο μόνα πράγματα στη ζωή μου που μπορούν να με γεμίσουν με συναισθήματα τα οποία δε μπορώ να τα ελέγξω και δε γνωρίζω εκ των προτέρων πως θα νιώσω. Η χαρά σε μία νίκη, η λύπη σε μία ήττα, το αίσθημα της αδικίας (αντίστοιχες είναι οι συγκρίσεις με τις σπουδαίες ταινίες). Συναισθήματα που αυτοβούλως αποδεχόμαστε να νιώσουμε γιατί έχουμε αυτήν την εσωτερική ανάγκη για κάτι διαφορετικό, κάτι μοναδικό.
Το ποδόσφαιρο είναι εμπειρίες που διαμορφώνονται από τα ταξίδια. Αν πηγαίνεις στο γήπεδο, το γήπεδο δεν είναι παρά ένα μέρος της όλης ιεροτελεστίας. Είτε ταξιδεύεις με αεροπλάνο, λεωφορείο, τρένο ή αμάξι, θα υπάρχει πάντα το συναίσθημα της προσμονής, της αγωνίας, του άγχους. Κι αυτό συμβαίνει είτε είσαι 5 στάσεις με το αστικό είτε ταξιδεύεις στην άλλη άκρη της Ευρώπης για να δεις την αγαπημένη σου ομάδα. Και φυσικά, διαφορετικά συναισθήματα στην επιστροφή, είτε χαράς, είτε αδικίας ενώ ποτέ δε λείπουν και οι αναλύσεις για το τι πήγε σωστά (ή λάθος) σε έναν αγώνα.
Το όνειρό μου είναι να ταξιδεύω με τη δουλειά μου ανά τον κόσμο και να πηγαίνω σε αγώνες, να μιλάω και να παίζω με τους ντόπιους. Όνειρο των παιδιών που ξεκίνησαν χθες από την Ελλάδα ήταν να δουν τον ΠΑΟΚ να παίζει στη Γαλλία κόντρα σε μια ιστορική ομάδα όπως η Λυών και να νιώσουν όλα αυτά τα συναισθήματα που ανέφερα παραπάνω (και ακόμα περισσότερα).
Δυστυχώς, κάποια όνειρα γίνονται εφιάλτες. Και για αυτό μπορεί να ακούγεται κοινότοπο, αλλά “Όσοι πάμε, τόσοι να γυρίζουμε”.
Καλή δύναμη στους συγγενείς και φίλους των θυμάτων αλλά και σε όσους θρηνούν για αυτόν τον άδικο χαμό. Να προσέχετε.
