15η Μαρτίου του 1993 είναι μια μέρα σταθμός στην άβυσσο της καλτίλας της ελληνικής τηλεόρασης.
Μια άλλη προδοσία συνέβη εκείνη την ημέρα, ακριβώς 2037 χρόνια μετά τις μαχαιριές στην πλάτη του Ιούλιου Καίσαρα.
Είναι η μέρα που αποφασίστηκε ότι το μυθικό Κανάλι 67 του Βασίλη Λεβέντη, του Αποστόλου και της Γρηγορίας, θα έκλεινε με απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Eίναι η μέρα που οι ατάκες και οι κατάρες του Βασίλη Λεβέντη ήχησαν στην αιωνιότητα και τον έβαλαν στο καλτ πάνθεον των προσωπικοτήτων όχι μόνο της πολιτικής, αλλά του Ελληνικού χώρου.
Είναι η μέρα που χαρίστηκε στην ανθρωπότητα ένα έπος, ένα κύκνειο άσμα ενός σπουδαίου καλτ καλλιτέχνη που θα το έβρισκε μπροστά του στο μέλλον.
Το Κανάλι 67 ήταν ο προμαχώνας του Βασίλη Λεβέντη, αυθεντικού παλιού μέλους του ΠΑΣΟΚ, ιδρυτή του κόμματος Οικολόγων και μετά της Ένωσης Κεντρώων. Ήταν η ευκαιρία να μιλήσει, να πει τι τον βασάνιζε, να ξεσηκώσει τον λαό και κα συνδεθεί με τον πολίτη.
Βέβαια, οι περισσότεροι που τον έπαιρναν τηλέφωνο έκαναν πλάκα μαζί του, ειδικά οι έφηβοι της εποχής που έβραζε το αίμα τους και έβλεπαν μια παθιασμένη φιγούρα να προσπαθεί να αλλάξει τα κακώς κείμενα μέσα στην φούσκα της χρυσής εποχής.
Υπήρξαν απίστευτα περιστατικά όπως με την Αννούλα, μέλος του κρου του, που έβαλε τρανσιές στην ώρα της εκπομπής.
Είναι σχεδόν βέβαιο ότι και οι νέοι του 2203 θα ανατρέχουν σε αυτό το βίντεο και θα δανείζονται ατάκες, αν υπάρχει ζωή μέχρι τότε.
22 χρόνια αργότερα ο Λεβέντης θα έμπαινε στην Βουλή, ενισχύοντας το υπερκάλτ στάτους του και όντας δίπλα δίπλα σε όλους όσους έριχνε τις κατάρες του εκείνη την ημέρα της 15ης Μαρτίου του 1993.
Το κανάλι μπορεί τότε να έπεσε αλλά οι ιδέες και τα ιδανικά δεν θα πεθάνουν ποτέ.
Υ.Γ. Είναι απίστευτο αλλά ο Λεβέντης δεν είχε κλείσει τα 42 τότε και ας έμοιαζε 67! (καθόλου τυχαίο το νούμερο)
