Ας ξεκινήσουμε αυτό το άρθρο λίγο ανάποδα. Ως Cult24, ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΔΙΑΚΟΠΗ ΓΙΑ ΕΘΝΙΚΕΣ ΥΠΟΦΕΡΟΥΜΕ. Δεν υπάρχουν πολλές ειδήσεις, μόλις 2 ματς σε διάστημα 2 εβδομάδων (άντε κι αν γίνει κάτι στα ματς άλλων εθνικών) and that’s it. Και μπορεί τα προηγούμενα χρόνια να είχαμε διάφορες ποδοσφαιρομάνες τύπου Λουξεμβούργο, Νησιά Φερόε, Λιχτενστάιν κλπ., αλλά πλέον (θέλουμε να πιστεύουμε ότι) έχουμε αλλάξει επίπεδο. Το ερώτημα επομένως είναι το εξής: Πρόκειται για Εθνική αποτυχία το ότι δεν πήγαμε πάλι στα τελικά μιας μεγάλης διοργάνωσης;
Η προφανής απάντηση είναι ΝΑΙ. Το 2004 πήραμε το Euro, το 2014 βρεθήκαμε ένα πέναλτι μακριά από τους 8 του Μουντιάλ. Οι μεγάλες διοργανώσεις ανεβάζουν το prestige μιας εθνικής ομάδας και τα κέρδη είναι πολλαπλά σε όλους τους τομείς. Ειδικά μάλιστα όταν αυτές οι διοργανώσεις γίνονται στην άλλη άκρη του κόσμου και θα δινόταν μάλιστα και η δυνατότητα σε πολλούς ομογενείς να δουν από κοντά την Εθνική (αν και βέβαια δεν πήγε πολύ καλά την τελευταία φορά αυτό στο Μουντιάλ των ΗΠΑ το 1994).
Από το Μουντιάλ του 2014 κι έπειτα, η Εθνική δεν έχει παίξει στα τελικά ΚΑΜΙΑΣ μεγάλης διοργάνωσης. Μια ολόκληρη γενιά δηλαδή Ελλήνων διεθνών δεν έπαιξε ποτέ σε μια κορυφαία εθνική διοργάνωση. Και αυτό είναι και δείγμα της εικόνας που επικρατούσε στο ελληνικό ποδόσφαιρο τα προηγούμενα χρόνια και η Εθνική Ομάδα είναι ο καθρέφτης αυτού. Σίγουρα πολλοί θα αναφέρουν ότι δεν υπήρχαν πολλοί ποιοτικοί παίχτες σε εκείνες τις φουρνιές της Εθνικής Ελλάδας, αλλά είδαμε και άλλες χώρες με χειρότερο υλικό από τις δικές μας να φτάνουν έστω στα τελικά μιας διοργάνωσης.
Οπότε ξαναγυρνάμε στο αρχικό ερώτημα. Πρόκειται για εθνική αποτυχία ότι δεν πάμε στα τελικά μιας μεγάλης διοργάνωσης; Ναι, αλλά με μερικές υποσημειώσεις:
- Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια είδαμε την Εθνική Ελλάδας να παίζει στρωτό και όμορφο ποδόσφαιρο.
- Είδαμε επιτέλους παιδιά που δεν έχουν καν συμπληρώσει τα 21 τους χρόνια να παίζουν βασικοί (να θυμίσουμε ότι κάποτε στην Ελλάδα έπρεπε να φτάσεις 25-26 για να παίξεις στην Εθνική και όλους κάτω από αυτήν την ηλικία τους λέγαμε “μικρούς).
- Μετά από πάρα πολλά χρόνια υπήρχαν προσδοκίες για την Εθνική μας Ομάδα. Δηλαδή περιμέναμε να έρθουν τα ματς της Εθνικής και είχαμε μάλιστα και απαιτήσεις για να νικήσουμε.
- Δεν παίζαμε μόνο άμυνα. Στόχος δηλαδή της Εθνικής δεν ήταν να καταστρέψει το παιχνίδι του αντιπάλου και να το κλέψει σε κάποια αντεπίθεση ή σε κάποια στατική φάση ΑΛΛΆ προσπάθησε να δημιουργήσει (κάποιοι βέβαια εδώ μπορεί να πουν ότι μόνο με την άμυνα είχαμε τις μεγάλες επιτυχίες αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα).
- Γεμάτα γήπεδα με οικογένειες με τα παιδιά τους, είτε πρόκειται για επίσημα ματς είτε ακόμα και για τα φιλικά που έδωσε η Εθνική.
- Σε συνέχεια του 2, οι περισσότεροι παίχτες θα έχουν πολλές ακόμα ευκαιρίες και το πιο σημαντικό. Απέκτησαν εμπειρίες, γεύτηκαν την αποτυχία και θα γυρίσουν πιο πεισμωμένοι για να επιτύχουν στις επόμενες προκριματικές φάσεις.
Πρέπει φυσικά να αναφέρουμε ότι στην Ελλάδα πάντα ψάχνουμε αποδιοπομπαίους τράγους, η εύκολη λύση θα ήταν να τα ρίξουμε όλα στον προπονητή. Να φύγει δηλαδή ο Γιοβάνοβιτς και να έρθει κάποιος άλλος. Απλά να θυμίσουμε ότι είχαμε τον Κλαούντιο Ρανιέρι, που έκανε το μεγαλύτερο θαύμα στην ιστορία της Premier League (να κατακτήσει δηλαδή το πρωτάθλημα με την Λέστερ), και στην Εθνική Ελλάδας απέτυχε παταγωδώς. Οπότε, ίσως το να φύγει ένας προπονητής δεν είναι πάντα η λύση, ειδικά αν φαίνονται να γίνονται βήματα προόδου.
Κι επειδή είμαστε ένας λαός των άκρων και μια ομάδα μπορεί να θεοποιηθεί ή να δαιμονοποιηθεί εν μία νυκτί, ας βρούμε για μια φορά επιτέλους τη μέση λύση. Ναι, είναι αποτυχία να μην είμαστε στα τελικά μιας μεγάλης διοργάνωσης, αλλά γίνονται βήματα προόδου και αυτό είναι κάτι που μάλλον συμφωνούμε όλοι. Ταλέντο υπάρχει σίγουρα. Ας έχουμε υπομονή (πράγμα αδιανόητο βέβαια για τους Έλληνες, αλλά ας το δοκιμάσουμε και αυτό κάποια στιγμή).
Βρες το Αυθεντικό Merch του Cult24 ΕΔΩ
