Γιατί έγινε η Αργεντινή, Αργεντινούλα;

1507297337

Του Ιωάννη Κυράπογλου

Εάν ο ηγέτης της ομάδας που υποστηρίζεις έλεγε μία στιγμή δημοσίως «εγώ αποχωρώ από εδώ πέρα» και μετά από κάποιους μήνες το έπαιρνε πίσω, πώς θα ένιωθες για αυτό; Από εκεί ξεκινάει για εμένα το πρόβλημα του οικοδομήματος «Εθνική Αργεντινής». Υπάρχουν δεκάδες παιχταράδες, σε όλες τις θέσεις (πλην του τερματοφύλακα ίσως, όμως δεν περιμένεις από τον Ρομέρο να νικήσει το Περού ούτε η εθνική Αργεντινής είχε ποτέ ιστορικό top class τερματοφυλάκων) όμως υπάρχουν προβλήματα τα οποία έχουν πληγώσει ανεπανόρθωτα το ηθικό, την ψυχολογία κι επομένως και τη δυναμική αυτής της ομάδας.

Έχει γίνει τεράστιο ζήτημα η νοοτροπία loser μιας ομάδας με τόσους μεγάλους παίκτες σε αυτή και κυρίως, με αρχηγό τον – για πολλούς – κορυφαίο παίκτη στον πλανήτη. Αυτό το σκεπτικό, επιτρέψτε μου να μην το καταλαβαίνω. Μια Εθνική ομάδα που παρίσταται σε back to back τελικούς Copa America γίνεται να θεωρείται loser; Από πού προκύπτει ο φαβοριτισμός, ειδικά από μια Εθνική η οποία ειδικά μεσοαμυντικά δεν είχε τίποτα απολύτως να ζηλέψει από τους Αργεντινούς;

Το ότι έχω τον καλύτερο ποδοσφαιριστή του κόσμου στην ομάδα μου, δεν μου εγγυάται τίποτα αν δεν μπορώ να τον βάλω σε ένα καλούπι να δουλέψει για την ομάδα, όπως και τους υπόλοιπους 10 που τον περιτριγυρίζουν. Αυτό που γίνεται κατανοητό από την Εθνική Αργεντινής είναι πως αυτή τη στιγμή ο καθένας παίζει για το τομάρι του και μόνο, για να μην πω πως όλοι παίζουν – αλλά και συμπεριφέρονται -  εναντίον της Εθνικής τους ομάδας! Βρίσκετε λογικό όλοι να μουρμουράνε για τεχνικές, διοικητικές και τακτικές επιλογές και να αγνοούν τι (δεν) κάνει η Εθνική μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου;

Βρίσκετε επίσης λογικό το να παίζει βασικός επιθετικός σε ένα ματς τόσο μεγάλης σημασίας όπως το χθεσινό, ο Μπενεντέτο που είναι 27 χρονών και έχει φύγει από την Αργεντινή μόνο για να παίξει στο Μεξικό και όχι ο Ντιμπάλα ή ο Ικάρντι ή ο Ιγκουαίν; Το ακόμα πιο αστείο είναι πως οι 2 πρώτοι έχουν παίξει μαζί συνολικά μόνο 13 ματς στην Εθνική, μην έχοντας καν σκοράρει. Μιλάμε για παράνοια! Και φυσικά όλα αυτά στις σκιές και τις μουρμούρες που λένε πως ο Μέσσι κόβει και ράβει στην Εθνική, με τους παίκτες που τον πλαισιώνουν να είναι αυτοί που νιώθει καλύτερα μαζί τους.

Μπορούμε να πούμε πως είναι ηγέτης ο Μέσσι; Για την Μπαρτσελόνα, αδιαμφισβήτητα, για την Εθνική Αργεντινής, εγώ δεν θα το έλεγα ποτέ. Όχι μέχρι να νιώσω ότι διχάζει αντί να ενώνει. Ακόμα και το μεγάλο αντίπαλο δέος του, ο Κριστιάνο Ρονάλντο, μπορεί να μην ήταν αυτός που καθόρισε τον τελικό του Euro, μπορεί να μην ήταν ο γνωστός Κριστιάνο, αλλά έκανε κάτι που δεν περίμεναν και πολλοί: Έβαλε το εγώ του κάτω από την ομάδα, τον προπονητή, το αγωνιστικό πλάνο. Και μάλιστα, με συμπαίκτες πολύ κατώτερους ποιοτικά από αυτούς του Μέσσι!

Μπορεί οι σκέψεις μου να είναι αρκετά ανακατωμένες λόγω κυρίως της θλίψης για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει μια από τις μεγαλύτερες παγκόσμιες δυνάμεις του ποδοσφαίρου, όμως σε γενικές γραμμές το φταίξιμο το δίνω ισόποσα στη λανθασμένη νοοτροπία υπεροχής της Εθνικής Αργεντινής, η οποία νοοτροπία υπάρχει δίχως κανένα λόγο παρά μόνο γιατί «Α, κοιτάξτε μας, έχουμε τόσους παιχταράδες μαζεμένους εδώ, πρέπει να τα σαρώσουμε όλα», τις επιλογές στην άκρη του πάγκοι οι οποίες (πλην Σαμπάολι) ήταν στη λογική της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης για τη φετινή μας ομάδα («Παίχτες έχουμε μωρέ, τι να τον κάνουμε τον προπονητή;»), τη λάθος προσέγγιση του Μέσσι προς τους συμπαίκτες και τους φιλάθλους (σκέψου τον Γκάλη να έλεγε το 1987 ότι δεν θα παρίστατο στο Eurobasket, πόσο μεγάλοι τριγμοί θα επακολουθούσαν;) και την αδυναμία όλων αυτών των τεράστιων προσωπικοτήτων με την απίστευτη ποιότητα να βάλουν κάτι τους εγωισμούς τους και να πουν στις πράξεις και όχι στα λόγια πως είναι εδώ για την Αργεντινή.