Wayne Rooney: Ο κύκνος που ξαναέγινε ασχημόπαπο

1499682843

Tου Γιώργου Βαρούχα

Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας ακόμη για το τέλος του καλοκαιρινού μεταγραφικού παζαριού αλλά έχω την γνώμη ότι η επιστροφή του Ρούνεϊ στην παιδική του ομάδα θα είναι το πιο πολυσυζητημένο σήριαλ. Το όνομα του παίκτη και ο θρύλος που τον συνοδεύει, η ρομαντική επιστροφή στην ομάδα της καρδιάς του και φυσικά ο ανελέητος αγγλικός τύπος που μπορεί να αποθεώσει και να σβήσει τα πάντα από ένα λεπτό σε άλλο συνιστούν στην απήχηση της μεταγραφής.

Μεταγραφή; Επιστροφή είπαμε. 'Η μάλλον δώρο, γιατί πέρα από τις απολαβές του (150.000 λίρες την εβδομάδα) η Έβερτον τον πήρε χωρίς να δώσει λίρα. Φαίνεται σαν να τον έστειλαν με κορδέλα από την Μάντσεστερ για να ξεφορτωθούν το υπέρογκο συμβόλαιό του. Ο Μουρίνιο είπε ότι δεν θα στέκονταν εμπόδιο σε έναν παίκτη σαν τον Rooney και την επιθυμία του να αγωνίζεται περισσότερο και λίγο πολύ ξεκαθάρισε ότι δεν θα είχε πολύ χρόνο(ούτε) φέτος.

Γιατί ο Γουέιν ήταν όχι μόνο σκιά του εαυτού του αλλά και μπερδεμένος. Από το 2012 βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, έχοντας αναλαμπές που και που μεν, αλλά δήλωσε ότι πλέον του αρέσει να μοιράζει πάσες στο κέντρο. Θα επανέλθουμε σε αυτό.

Πάμε 10 χρόνια πίσω που ο Γουέιν χαρακτηρίζονταν ως ο "Λευκός Πελέ", κάτι ακραίο για Άγγλο ποδοσφαιριστή αλλά τέλος πάντων. Ήταν ανερχόμενος, λίγο πιο πίσω από τους Μέσι και Κριστιάνο και ο δεύτερος ήταν και συμπαίκτης του. Μαζί έκαναν όργια και έκαναν πολύ κόσμο να κλάψει (και εμένα, ως οπαδό της Λίβερπουλ). Ειδικά στις αντεπιθέσεις ήταν οδυνηροί.

Μέχρι το 2011 ήταν εξαιρετικός και έκανε τα πάντα. Σκόραρε, έδινε ασίστ και στην άμυνα ήταν ένα αληθινό μπουλντόγκ, με τον Σερ Άλεξ να τον χρησιμοποιεί και πιο πίσω αριστερά καμιά φορά. Ο Σερ Άλεξ μπορούσε να πάρει τα πάντα από τους παίκτες του έτσι και αλλιώς, δεν υπήρχε περίπτωση να μην το πάρει από έναν παίκτη με την ποιότητα και την σωματοδομή του Ρούνεϊ. Αυτό που θαύμαζα πέρα από την δύναμή του, ήταν η εκπληκτική μακρινή μπαλιά που είχε. Ένας πραγματικά σπουδαίος Άγγλος επιθετικός στα χέρια του κορυφαίου μάνατζερ του κόσμου. Ο οποίος τον συμπλήρωνε με παίκτες σαν τον Τέβες, τον Φαν Πέρσι, τον Μπερμπάτοφ και ο Ρούνεϊ άλλαζε στυλ, όντας σχεδόν πάντα το ίδιο αποδοτικός.

Φαίνεται πάντως από το 2012 αυτή η συνεχής εναλλαγή των θέσεων τον κούρασε, τον μπέρδεψε. Δεν βοήθησε και αυτός τον εαυτό του με αποτέλεσμα στα 27 του χρόνια να αρχίσει να χάνει το βήμα και την επιτάχυνση που είχε. Δεν ντρίπλαρε αντιπάλους εύκολα και η φυσική του κατάσταση άρχισε να χειροτερεύει σε ανησυχητικό βαθμό. Μετά έφυγε και ο μέντοράς του, ο δάσκαλος. Αυτός που είπε ότι μαζί με τον Κριστιάνο Ρονάλντο, τον Σκόουλς, τον Γκιγκς, τον Καντονά, ο Ρούνεϊ ανήκει στα μεγαλύτερα ταλέντα που είχε προπονήσει. Έφυγε λοιπόν και μετα ο Μόγιες τον ήθελε μπροστά, μα η σωματική του φθορά οδήγησε και στον ενδοιασμό του να παίζει μπροστά πλέον. Και ο ίδιος το είχε καταλάβει ότι δεν θα μπορούσε να σκοράρει 25 γκολ πια. Ο Φαν Χάαλ τον έβαλε και στο κέντρο και ο ίδιος το ήθελε.  Μα δεν γίνεσαι έτσι Πολ Σκόουλς, έστω και σταδιακά. Την πάσα την είχε αλλά δεν φτάνει αυτό. Η απόδοσή του στο κέντρο εμφάνιζε πολλά σημάδια αμηχανίας στον θεατή. Είναι σαν να πιάνει ένας κιθαρίστας με συμπαθητική υποστηρικτική φωνή το μικρόφωνο και να βγάζει προσωπικό άλμπουμ τραγουδώντας. Μπορεί να είναι καλό το αποτέλεσμα αλλά όλοι θα λένε ότι ένας τραγουδιστής με καλή φωνή θα το απογείωνε.

Το γεγονός είναι ότι η καριέρα του πάλαι ποτέ αστέρα της Αγγλίας είναι σε πτώση εδώ και καιρό. Το σώμα του είναι σε πολύ κακή κατάσταση και το έχει παραμελήσει. Δεν ήταν ποτέ αθλητικός αλλά το νεύρο που είχε και η σωματική του δύναμη ήταν παραπάνω από αρκετά ώστε να κερδίζει μονομαχίες και να τους παίρνει όλους παραμάζωμα. Δέκα χρόνια μετά, είναι μοιραίο να συγκρίνεται με τον Μέσι και τον Ρονάλντο, ειδικά με τον δεύτερο που είναι και συνομήλικοι. Ο μεν έχει αφήσει τελείως τον εαυτό του, ο δε είναι υπεράνθρωπος και ακόμη προπονείται σε απλησίαστα επίπεδα ώστε να καλύπτει τα ελαττώματά που ο χρόνος εμφανίζει.  Γιατί ναι μεν η φθορά έρχεται σε όλους και μετά από 14 χρόνια στο κορυφαίο επίπεδο ο ποδοσφαιριστής καίγεται, αλλά το θέμα είναι ότι ο ίδιος ο Γουέιν δεν βοήθησε και τον εαυτό του. Στο μεταξύ απασχολούσε τον πάντα αχόρταγο αγγλικό τύπο με τα καζίνα και τις μπύρες του. Και με τον υπέρογκο μισθό που αντικειμενικά δεν δικαιολογούσε.

Φεύγει από τους κόκκινους διαβόλους έχοντας κατακτήσει τα πάντα και ως πρώτος σκόρερ στην ιστορία τους. Είναι ο ποδοσφαιριστής που θα συζητιέται για πάντα για το ότι τα παράτησε πάνω στο απώγειο της καριέρας του. Οι οπαδοί της Γιουνάιτεντ τον λατρεύουν παρά τις εμφανίσεις του τα τελευταία χρόνια και τον υπέρογκο μισθό που δεν δικαιολογούσε. Παρά την στάση του το 2010 που ήταν ένα βήμα πριν την Σίτυ και τελικά υπέγραψε νέο συμβόλαιο. Είναι θρύλος, είναι τέτοιο το μέγεθος του συλλόγου που δεν αφήνει περιθώρια για αμφισβήτηση. Το αληθινό ερώτημα είναι αν αξίζει να βρίσκεται δίπλα σε άλλους θρύλους της ακόμη και σαν ο πρώτος σκόρερ της. Όπως βλέπει ο οπαδός της Μάντσεστερ τον Καντονά, τον Σκόουλς, τον Γκιγκς, τον Μπεστ, βλέπει άραγε έτσι και τον Ρούνεϊ;

Ότι άποψη και να έχει πάντως για την πάρτη του, είναι τιμητικό για τον παίκτη που δεν πήγε στην Κίνα και γύρισε πίσω στην ομάδα που τον ανέδειξε και υποστηρίζει. Είναι στο χέρι του να βρει  έστω και το μισό νεύρο που είχε γιατί έχει και τον ρομαντισμό παίζοντας στην αγαπημένη του ομάδα, αλλά περιμένει και το Μουντιάλ του χρόνου, όπου θα είναι η τελευταία του παράσταση. Οι Άγγλοι χρειάζονται τον καλό Ρούνεϊ για το 2018. Ο ίδιος το ξέρει εδώ και 13 χρόνια ότι το αγγλικό έθνος περιμένει κάτι από αυτόν. Πρέπει να κάνει μια εσωτερική αναζήτηση και να αποφασίσει αν αρκεί να είναι ο πρώτος σκόρερ της Εθνικής απλά. Με την Αγγλία δεν θα έλεγες ότι είχε και τις ίδιες κορυφαίες επιδόσεις ακόμη και στα καλύτερά του αλλά κατάφερε να βγει ο πρώτος σκόρερ της όλων των εποχών. Αυτό και πάλι αφήνει ερωτήματα αν είναι θρύλος του έθνους.

Γιατί ο Ρούνεϊ έδινε πάντα δικαιώματα. Ήταν ένα ασχημόπαπο που μετατράπηκε σε κύκνο και ξαναέγινε ασχημόπαπο. Κύκνος πολύ δύσκολα θα ξαναγίνει αλλά μπορεί να δείξει ότι ήταν στο παρελθόν κάλλιστα.