Τα παιδικα μας χρονια

1445453435

 

Όσα χρόνια και αν περάσουν όλοι θα θυμόμαστε τα παιδικά μας χρόνια. Το ποδόσφαιρο στα διαλείμματα η στις αλάνες. Τις σκανταλιές μας που έκαναν κάποιον μεγάλο να μας κυνηγάει. Είναι πολλά αυτά που κάναμε αρκετοί από εμάς. Χτυπούσαμε κουδούνια σε ξένες οικοδομές, πετούσαμε πράγματα σε μπαλκόνια ανθρώπων που ξέραμε ότι μπορεί να μας πάρει στο κυνήγι. Λέιζερ σε μπαλκόνια κτλ κτλ. Εκτός από αυτά όμως είχαμε και κάποια στάνταρ παιχνίδια. Προσωπικά μου λείπουν πολύ :
Για να ξεκινήσουμε να παίζουμε όμως έπρεπε ο κλήρος να πέσει σε κάποιον. Οι τρόποι κλασσικοί επίσης και αγαπημένοι:
«Είσαι κινεζάκι; Ναι! Τρως πολύ ρυζάκι; Ναι! Πό-σες κου-τα-λί-τσες την η-με-ρα τρως;»
«Α μπε μπα μπλομ, του κίθε μπλομ, α μπε μπα μπλομ του κίθε μπλομ μπλιμ μπλομ»
«Το παπούτσι σου βρωμάει, άλλαξε το»
«Πέτρα – ψαλίδι – χαρτί»
Μετά λοιπόν την διαδικασία ξεκινούσαμε να παίζουμε τα εξής:
1)Κρυφτό
Δεν χρειάζεται συστάσεις. Μετρώντας 5-5 μέχρι το 100 προσπαθούσες να βρεις τα άλλα παιδιά που ήταν κρυμμένα.
2)Μακριά Γαϊδούρα
Οι μισοί συμμετέχοντες πρέπει να σκύψουν ο ένας μετά τον άλλο και οι υπόλοιποι παίρνουν φόρα και πηδάνε από πάνω τους για να φτάσουν όσο πιο μακριά μπορούν. Όποιος πέσει, χάνει!
3)Κουτσό
Το κλασσικό σχέδιο στον δρόμο.
4)Κυνηγητό
Το πρώτο παιχνίδι που λογικά ερχόταν στο μυαλό μας. Απλό : τρέχαμε και ένας μας κυνηγούσε
5)Τζαμί
Δύο ομάδες.Η μια πίσω από τα τουβλάκια-κεραμιδάκια-πετραδάκια και η άλλη από μακριά προσπαθεί να πετύχει την στοίβα με σκοπό να την ρίξει.Όταν γίνει αυτό προσπαθούν να την συναρμολογήσουν πάλι με τους παίχτες της άλλης ομάδας να προσπαθούν χτυπώντας έναν έναν τους αντίπαλους με την μπάλα για να κερδίσουν τον γύρο. Αν η ομάδα που χτυπούσε τα τουβλάκια καταφέρει και τα στοιβάξει πάλι φώναζε τζαμί και κέρδιζε τον γύρο.
6)Μπιζ
Το πιο απολαυστικό παιχνίδι αν βέβαια δεν ήσουν αυτός που έτρωγε τις καρπαζιές. Ένας χτυπούσε αυτόν που έκλεινε τα μάτια και μετά όλοι κουνάμε τα χέρια λέγοντας μπιζ και ο Τζανετάκος της παρέας προσπαθούσε να βρει τον δράστη.
7) Τα μήλα
Τα παιδιά χωρίζονται σε δύο ομάδες. Η μία ομάδα είναι «μέσα» και η άλλη «έξω» (δηλαδή εντός και εκτός ενός κύκλου). Τα παιδιά που είναι έξω ρίχνουν την μπάλα. Αν η μπάλα ακουμπήσει κάποιο παιδί από μέσα, χάνει. Αν όμως την πιάσει, κερδίζει μια ζωή ακόμα.
8)Μουσικές καρέκλες
Βάζαμε μουσική και χορεύαμε γύρω από τις καρέκλες οι οποίες πάντα ήταν κατά μια λιγότερες από τον αριθμό των ατόμων που παίζαμε. Όταν σταματούσε η μουσική έπρεπε όλοι να κάτσουμε και αυτός που δεν προλάβαινε έβγαινε εκτός παιχνιδιού.
9)Ένα, δύο, τρία, κόκκινο φως
Ένα παιδί στέκεται μπροστά από έναν τοίχο και είναι αυτός που «τα φυλάει». Κλείνει τα μάτια του και λέει προς τον τοίχο «1, 2, 3… κόκκινο φως!». Όλοι οι άλλοι βρίσκονται πίσω του, πίσω από μια γραμμή και προσπαθούν να τρέξουν πριν ακούσουν το «κόκκινο φως» και να του χτυπήσουν την πλάτη. Αν δεν προλάβουν, πρέπει απλά να παραμείνουν ακίνητοι μέχρι το επόμενο «1, 2, 3″. Αν τους δει να κουνιούνται αυτός που τα φυλάει, βγαίνουν από το παιχνίδι. Αν καταφέρουν και του χτυπήσουν την πλάτη όμως, τρέχει να τους πιάσει πριν προλάβουν να περάσουν τη γραμμή της αφετηρίας τους. Αυτός που θα πιαστεί, είναι ο επόμενος που τα φυλάει. Αν δεν πιαστεί κανείς, τα φυλάει αυτός που πέρασε τελευταίος τη γραμμή.
πηγές : frappetime.gr , thessaliatv.gr , down-town.gr