Εγκέφαλος εντός και εκτός γηπέδων, Mr. Zinedine Zidane

1496663223

Από: Κωνσταντίνος Κίκης

 

Ο Ζιζού είναι προπονητής στην Βασίλισσα περίπου 2 χρόνια, για την ακρίβεια 18 μήνες και ήδη έχει να επιδείξει ότι οι μισοί προκάτοχοι του δεν κατάφεραν ούτε σε τριετίες και διετίες. Δύο Τσάμπιονς Λίγκ και μάλιστα με πρωτάθλημα το ένα, σπάζοντας έτσι την κατάρα της Ρεάλ που έιχε να πάρει πρωτάθλημα και Τσάμπιονς από το 1958 και, κάνοντας το back to back με το ευρωπαϊκό τρόπαιο σπάει την κατάρα που κρατούσε από το 1992 στον θεσμό. Και όλα αυτά προερχόμενος από την δεύτερη ομάδα της Ρεάλ, δηλαδή χωρίς καμία προπονητική εμπειρία άξια της θέσης που κατέχει τώρα.

Το σίγουρο είναι πως εάν αντίστοιχα κάποια εταιρεία κοιτούσε το βιογραφικό του, θα τον έβαζε σε entry level θέση.

Στην Ρεάλ όμως τον εμπιστεύτηκαν και βρήκαν κερδισμένοι από αυτό, δεν θα σταθώ στα χρηματικά ποσά, τις διαφημίσεις και όλα τα παρελκόμενα μιας κούπας τόσο βαριάς όσο του Τσάμπιονς, αλλά μόνο στην δουλειά του Ζιζού.

Ο Γάλλος μετέτρεψε τους «μερένχες» σε μια ομάδα με ψυχρό αίμα που κοιτάζει μόνο τον στόχο της και όχι τον τρόπο, στους ομίλους τερμάτισε δεύτερη, δεν είχε ούτε τα περισσότερα γκολ υπέρ, ούτε την καλύτερη άμυνα, είχε όμως στόχο την κατάκτηση φέτος.

Και εξηγούμαι:

Όποιος παρακολούθησε την Ρεάλ από τον προηγούμενο καλοκαίρι έως σήμερα και διαβάζει σωστά τα πράγματα ξεχωρίζει πως σε όλες τις κινήσεις, μεταγραφικά, παίκτες ακαδημιών και οτιδήποτε περνάει μέσα στις 4 γραμμές του γηπέδου, ο Ζιζού το επιβλέπει, έχει ακουστεί πως ο Ασένχιο είναι δική του προσωπική επιλογή. Δεν άφησε τον Φλορεντίνο να ξοδέψει 150 εκατομμύρια στον Πογκμπά και δούλεψε την Ρεάλ όπως αρμόζει στα γούστα του.

Ο κόουτς λοιπόν ενέταξε την Ρεάλ σε έναν όρο καινούργιο σε αυτήν και στους παίκτες της, στο «ροτέισον». Οι απαιτήσεις που είχε πάντοτε η ομάδα αυτή από τους παίκτες του βασικού της κορμού είναι απλές, αλλά στο σύγχρονο ποδόσφαιρο δυστυχώς ή ευτυχώς δεν έχουν θέση: «κοστίζετε, σας πληρώσαμε πολλά λεφτά, θα παίζετε 75 μάτς την χρονιά και θα παίζετε και καλά». Ο Ζιντάν πέταξε κυριολεκτικά αυτή τη νοοτροπία από το παράθυρο και σε πολλά ματς κατέβηκε μέχρι και με 9 αναπληρωματικούς στο βασικό του σχήμα, πράγμα πρωτόγνορο για Ρεάλ  στο οποίο κρύβεται άλλη μια παγίδα.

Η Ρεάλ με σπάνιες εξαιρέσεις διαλέγει βεντέτες για το ρόστερ της, αυτή είναι η νοοτροπια και η φιλοσοφία της, σεβαστή ή όχι είναι δύσκολο για έναν προπονητή να μανατζάρει τόσο δύσκολες προσωπικότητες. Ρωτήστε τον Μουρίνιο και τον Ράφα Μπενίτεθ καλύτερα. Να μάθει κάποιος προπονητής στον Ρονάλντο, τον Χάμες, τον Μπέιλ και τον χ-ψ παίκτη της ρεάλ την αξία της οικονομίας δυνάμεων και υπομονής μέχρι να χρειαστούν τα πόδια τους στα κρίσιμα ματς  είναι πολύ δύσκολο εγχείρημα. Γι αυτό και τους προσέφερε μάλλον κίνητρο ο Γάλλος, γι αυτό και στον τελικό φέτος δεν «κρύφτηκε» ο Ρονάλντο, όπως λένε οι πολέμιοι του πως συνηθίζει να κάνει στα μεγάλα ματς. Ο προπονητής του φέτος τον άφησε εκτός αποστολής σε 9 ματς σύνολο, πράγμα που τον έκανε πρώτο σκόρερ της ομάδας του και της διοργάνωσης φέτος, πήρε και έβαλε τα γκόλ όταν έπρεπε, στον τελικό (με το δεύτερο του να είναι πολύ δύσκολη εκτέλεση), στα ημιτελικά με την Ατλέτικο και στα μάτς με την Μπάγερν, στα πιο δύσκολα ματς έλαμψε και δεν κρύφτηκε λοιπόν. Και όλα χάρη Ζιντάν και στην γενναία απόφαση να τον αφήνει εκτός στα ματς που του ήταν «ζάχαρη».

 

Εναντίον της Γιουβέντους:

Σημειωτέο γεγονός αποτελεί το ότι ήταν ο πρώτος τελικός που θυμάμαι τα τελευταία χρόνια που κατέβηκαν και οι δύο ομάδες να παίξουν μπάλα ενενηντάλεπτου και όχι παιχνίδια παράτασης με ρυθμούς που πίανει κάποιος σε φάρμακα ναρκοληψίας.

Από εκεί και πέρα το αναγνωριστικό πρώτο ημίχρονο έκρινε νικητή του κοουτσαρίσματος τον κομψό Γάλλο. Διάβασε καλύτερα το παιχνίδι από τον Αλέγκρι και φάνηκε από την πρώτη επαφή της μπάλας που έκανε η ομάδα του, το τρεχαντήρι και τρομερά υποτιμημένος παίκτης που ακούει στο όνομα Κασεμίρο γύρισε πολύ πιο πίσω στο γήπεδο, πήρε πολλές παραπάνω ευθύνες στο δεύτερο μισό, ανέλαβε μόνος του να φέρει βόλτα το κέντρο της Γιουβέντους , το οποίο ομογουμένως βρισκόταν σε κακή μέρα.

Με την κίνηση αυτή ο Μόντριτς ανέβηκε πλάγια και ελευθερώθηκε ο Κρός, που κατέβαινε αρκετά πίσω από την μεσαία γραμμή και έκανε παιχνίδι με μπαλίές των 20 και 30 μέτρων που αποτελούν το ατού του από την ημέρα που βρέθηκε στη Ρεάλ και του το επέβαλε ο Αντσελότι αν δεν κάνω λάθος, έτσι λοιπόν η Ρεάλ έβγαζε πολύ εύκολα την μπάλα στα επιθετικά της μπακ, τα χαφ της και ο επιθετικός γεμίσαν την περιοχή και τα γκολ αποτέλεσαν δομημένες ενέργειες ξεδιπλώνοντας όμορφο ποδόσφαιρο στην πλάτη της απογοητευτικής για άλλη μια φορά Γιουβέντους.

Όμως η Γιουβέντους ήταν απογοητευτική μόνο στο δεύτερο. Και εκεί κρίθηκε το μάτς, στα αποδυτήρια, εκεί που οι προπονητές δείχουν πόσο αναλυτικό μυαλό έχουν και κατά πόσο μπορούν να «διαβάσουν» το παιχνίδι.

Ο Ζιντάν εδώ και 18 μήνες δείχνει πως το ίδιο εγκεφαλικό ποδόσφαιρο που έβγαζε στο γήπεδο μπορεί να το μεταδώσει και από τον πάγκο του.