Λουκάς Βύντρα ή Τάσος Πάντος;

1495225825

Όλοι οι αρθρογράφοι ενώθηκαν για να απαντήσουν ξεχωριστά σε ένα δίλημμα που απασχολεί την ανθρωπότητα τα τελευταία 14 χρόνια. Θα κληθείτε να απαντήσετε και εσείς στο poll!


Βύντρα για τον Γιώργο Βαρούχα

Δεν είναι δύσκολο το δίλημμα για μένα. Όσο φιλότιμος και τιμιότατος να είναι ο Πάντος, όπως τα χε πει και ο Σαββίδης στο άρθρο του, η επιλογή μου είναι ο Λουκάς Βύντρα.

Είναι ο παίκτης που βαπτίστηκε δεξιός μπακ, σε μια θέση που δεν είχε τα προσόντα του Σεϊταρίδη (τεχνική, ταχύτητα, σπιρτάδα, σέντρα) και πέρασε στο πάνθεον της καλτίλας. Ναι, έκανε τραγικά λάθη (θεαματικά αυτογκόλ, αψυχολόγητα πράγματα όπως εκείνο το άγγιγμα που έδωσε φάουλ και στην συνέχεια της φάσης την γκολάρα του Τσάνκο στο 3-0 της ΑΕΚ), και σέντρες που έμειναν στην ιστορία. Και όμως η τιμιότητά του, το συνεχές τρέξιμό του και το tag "παίκτης του προπονητή" του έδιναν θέση βασικού και στον Παναθηναϊκό και στην Εθνική Ελλάδας.

Είναι ο παίκτης που είχε ακούσει τα πάντα σε όλα τα χρόνια μετριότητας του και πάντα ήταν ο αποδιοπομπαίος τράγος όλων των χρόνων μετριότητας του Παναθηναϊκού. Δεν είπε ποτέ τίποτε. Είναι ο παίκτης που έγινε ολόκληρο θέμα συζήτησης στο διοικητικό συμβούλιο όταν θα του έδινε ο Γόντικας μια γενναία αύξηση αποδοχών. Και την πήρε. Είναι ο παίκτης που είχε κατηγορηθεί ακόμη και ως ρουφιάνος των διοικήσεων γιατί πάντα έμενε και δεν έφευγε ποτέ.

Είναι ο παίκτης που έχει βάλει τις γκολάρες με την Σεβίλλη και την Άρσεναλ. Είναι ο παίκτης που έχει σβήσει τον Ρόνι στο ΟΑΚΑ. Είναι ο παίκτης που ανέπτυξε πελατειακές σχέσεις με την Μπαρτσελόνα (ένα γκολ και έφτιαξε ένα αυτογκόλ με την Λεβάντε) και τον ΠΑΟΚ. Eίναι ο παίκτης που τον σεβάστηκαν στο Ισραήλ και τον πλάσαραν σαν το αστέρι της ομάδας του λόγω της μεγάλης εμπειρίας του και συμμετοχών του σε κορυφαίες διοργανώσεις. Eίναι ο παίκτης που από σεβασμό σε αυτόν γεννήθηκαν την ίδια ημέρα (5 Φεβρουαρίου) οι Κριστιάνο Ρονάλντο, Τέβες, Νεϊμάρ.

Βύντρα λοιπόν γιατί έχει πιο συναρπαστική ιστορία.

 

Βύντρα για τον Φίλιππο Δημόπουλο

Παρότι ο Τάσος Πάντος είναι για μένα ότι πιο τίμιο έχουμε δει ποτέ στα Ελληνικά γήπεδα θα πάω με τον Λουκά τον Βύντρα! Ο Λουκάς έπαιζε και στις 3 θέσεις τις άμυνας και εκτός αυτού μας χάρισε και μερικά πολύ ωραία γκολ. Επίσης για μένα, είναι από τους Cult Legend στην χώρα μας καθώς κατάφερε σε αγώνα Απόλλων Καλαμαριάς-Παναθηναϊκού να στείλει την μπάλα σχεδόν στην Οδό Χιλής (όσοι γνωρίζουν την απόσταση θα καταλάβουν για τι έπος μιλάμε). Μας έχει χαρίσει βίντεο να βρίζει συμπαίκτη του με τσιριχτή φωνή και τον έχουμε δει να οργώνει και τα Ισπανικά γήπεδα! Μεγάλε Λουκά είσαι ένας έπος για το Ελληνικό ποδόσφαιρο!

 

Τάσος Πάντος για την Αγγελική Θεοδώρου

Ο Τάσος Πάντος,  αναμφισβήτητα άφησε ανεξίτηλο το προσωπικό του στίγμα στον Ολυμπιακό. Επέδειξε ήθος, τιμιότητα και υπήρξε ιδιαίτερα φιλότιμος αγωνιστικά.

Τίμησε τη φανέλα του, αγωνίστηκε και μάτωσε για χάρη της ομάδας. Αποθεώθηκε ουκ ολίγες φορές από τους οπαδούς, αναγνώρισαν την προσφορά ενός μεγάλου παίκτη, που έδινε τα πάντα για να πάει μπροστά η ομάδα του. Η ποιότητα και η προσφορά του είναι αναμφισβήτητες, τόσο από πλευράς διοίκησης ΟΣΦΠ και κόσμου. Τα 7 αυτά χρόνια που αποτέλεσε μέλος της οικογένειας του ΟΣΦΠ, έδωσε πολλά, πάλεψε με νύχια και με δόντια, έδωσε το 100 % των δυνατοτήτων του αγωνιστικά, ακόμα κι αν δε σκόραρε.

Τίμιος στρατιώτης του ΟΣΦΠ, που απέδειξε πόσο μεγάλη ψυχή και αθλητικό ήθος διέθετε, καθώς βρισκόταν εκεί ανά πάσα στιγμή για την ομάδα του.

Στον αντίποδα βρίσκεται ο Λουκάς Βύντρα, με αξιοσημείωτη  προσφορά στον ΠΑΟ, τα έξι χρόνια που αγωνίστηκε φορώντας τη φανέλα των πρασίνων. Κατέβαλε σημαντικές προσπάθειες , αν και οι απόψεις για το πρόσωπο του διίστανται. Είναι αμφιλεγόμενο πρόσωπο, λατρεύτηκε από πολλούς, λοιδορήθηκε από άλλους.

Στο δίλημμα Τάσος Πάντος – Λουκάς Βύντρα ωστόσο, θα επιλέξω τον πρώτο. Χωρίς καμιά διάθεση να μειώσω την αξία του Βύντρα, απλά θεωρώ ότι η μαχητικότητα, το πάθος,οι χαμηλοί τόνοι και η ψυχή που έβγαλε ο Πάντος, τον καθιστούν μεγάλο παίκτη κοινής αποδοχής.


Τάσος Πάντος για τον Κωνσταντίνο Κίκη

Καθόλου δύσκολο δίλημμα. Τάσος Πάντος. Και εύκολα κιόλας. Γιατί; Γιατί οταν εχεις να διαλέξεις δυο μέτριους παίκτες θα πάρεις τον λιγότερο κακο. Στην παρούσα περίπτωση τον περισσότερο τίμιο. Οι αντοχές του Πάντου κυριολεκτικά ηταν αθλητή μεγάλων δρόμων, η ταχύτητα του τίποτα το ιδιαίτερο, αλλα μπορούσε να τρέχει 10 μέρες συνεχόμενες.
Δουλευταρας ο ένας, δουλευταρας κι ο άλλος, η ειδοποιός διαφορά όμως ειναι η εξής: ο Πάντος έκανε πορεία ευρωπαίου παίκτη. Θυμίζει Αρμπελόα. Βρέθηκε σε μια πολυ καλή ομάδα, βοήθησε τα μάλα στην ανάπτυξη και την πορεία της, χωρίς να ειναι ο υπερπαικτης που θα ανεβοκατεβει όλη τη πλευρα του κ θα βοηθήσει επιθετικά, χωρίς να αγχωνεται ποτέ για τίποτα. Απλως πήγε, έβαλε το λιθαράκι του οσο μπορούσε και μετά αποχώρησε με καθαρό κούτελο. Δεν προκαλούσε, δεν ηταν ποτε ερειστικός με τους οπαδούς και το κυριότερο; Ο Τάσος Πάντος ήταν τίμιος.


Βύντρα και για τον Ιωάννη Κυράπογλου

Έχεις έναν ποδοσφαιριστή που πήρε πρωταθλήματα μπόλικα, που γίνανε πρωτοσέλιδα «11 Πάντους θέλει ο Θρύλος», που τον στηρίξανε και τον είχαν πάντα σε εκτίμηση οι μεν, κι έναν άνθρωπο που έτρωγε γιούχες κάθε φορά που έπαιζε η ομάδα του εντός, που πάντα οι οπαδοί θέλανε «κάτι καλύτερο» για τη θέση μα μια ζωή στον ίδιο καταλήγανε, έναν ποδοσφαιριστή που άλλος στη θέση του δεν θα άντεχε ούτε τα μισά και θα έπαιρνε τα μπογαλάκια του να πάει κάπου που να τον εκτιμάνε.

Εγώ θα πω Βύντρα γιατί κατάφερε πολλά ενώ η ποδοσφαιρική κοινότητα του έδωσε λίγα, σε αντίθεση με τον Τάσαρο που όσα έδωσε σε προσφορά, τα πήρε και σε εκτίμηση από τον κόσμο. Βύντρα για τα γκολ στη Σεβίλλη, την Άρσεναλ και τον Αστέρα Τρίπολης που έδωσε ένα πρωτάθλημα. Βύντρα γιατί ακούω ακόμα τον πατέρα μου να τον βρίζει σε κάθε κατεβασιά του. Βύντρα γιατί τον θυμάται κι ο Ροναλντίνιο. Τάσο Πάντο, πάντα θα σε θυμάμαι για το πέναλτι που έχασες με αντίπαλο τον Ανδράλα, πάντα θα σε εκτιμώ, πάντα θα σε συμπαθώ, αλλά τον Λουκά αγαπάς να τον μισείς ή μισείς να τον αγαπάς, δεν υπάρχει μέση λύση.


Τάσος Πάντος για τον Θέμη Λιουδάκη

Υπάρχουν πολλά διλήμματα σε τούτη εδώ τη ζωή, όπως για παράδειγμα: βουνό ή θάλασσα; ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ (πλάκα κάνω, φυσικά και ΠΑΣΟΚ); μελαχρινές ή ξανθιές; Και αν θέλουμε να το κάνουμε και πιο σχετικό με το θέμα μας υπάρχουν και τα παρακάτω: Πελέ ή Μαραντόνα; Μέσι ή Ρονάλντο; Ωστόσο, το πιο... τίμιο (σαν το μαλλί του Πάντου) και... επικίνδυνο (σαν τις σέντρες του Βύντρα) είναι για τη θέση του πιο cult μπακ των τελευταίων δύο χιλιετιών στον πλανήτη.

Από την μία γωνία αυτός του Ολυμπιακού ο ορισμός του "φιλότιμου" σε παίκτη: ο Τάσος Ριπάντος. Από την άλλη ο άνθρωπος που λατρεύτηκε από τους οπαδούς. Των αντίπαλων ομάδων. Λουκάς Βύντρα. Η αλήθεια είναι ότι όταν μου ζήτησαν να διαλέξω έναν από τους δύο μου έπεσε το στυλό από τα χέρια (με κάποιους να ορκίζονται ότι είμαι συγγενής πρώτου βαθμού με τον Γλύκο).

Παρόλα αυτά βρήκα τη δύναμη (αλλά και το στυλό που μου είχε πέσει) και διάλεξα. Με το χέρι στη καρδιά. Αλλά και ένα βάρος σε αυτή. Και ναι σωστά μαντέψατε (ντάξει εδώ που τα λέμε είχατε 50% πιθανότητες να το βρείτε). Ο νικητής της καρδιάς μου είναι ο Τάσος Πάντος. Για δύο λόγους. Ο πρώτος για τη δήλωση... "Με τον Ριβάλντο μιλήσατε; Ώρα να μιλήσετε και με τον Ριπάντος" και ο δεύτερος είναι αυτές οι επικές ντρίμπλες στο εντός έδρας ματς με τη Χέρτα τη σεζόν 2008-2009.


Βύντρα για τον Χρήστο Παπαγιάννη

Πάντος ή Βύντρα; ιδού το ερώτημα… Το σύγχρονο κερδοσκοπικό ποδόσφαιρο έχει οδηγηθεί στην πλήρη παρακμή με τον κόσμο να έχει ξεχάσει τι εστί αυθεντικό ποδόσφαιρο αλάνας και να αναλώνεται σε κόντρες τύπου Καρβαχάλ-Άλβες ή ακόμα χειρότερα Ρομπέρτο Κάρλος-Καφού. Ποιος ενδιαφέρεται αν αυτός ο Ρομπέρτο Κάρλος τέλος πάντων ξέρει να σουτάρει καλά το τόπι; Το αληθινό ταλέντο είναι πολλά παραπάνω από ένα μέτριο πόδι! Η μαγεία του ακραίου μπακ δεν είναι στο σουτ, που πραγματοποίησε ή την σέντρα που έβγαλε, αλλά στον τρόπο με τον οποίο θα επικαλεστεί με περίσσεια οικειότητα την Παναγία και τους Δώδεκα Απόστολους αφού έχει δεχθεί κάρτα για ένα απλό “μαρκαρισματάκι”, που απλά έκοψε τα ακροδάχτυλα του αντίπαλου επιθετικού. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο που θέλουμε και όχι οι λοιπές επιφανειακές προσεγγίσεις τύπου Καρβαχάλ-Άλβες, που επιβάλλει το ποδοσφαιρικό κατεστημένο…

Πάντος ή Βύντρα; Στο ερώτημα λοιπόν, που θα έπρεπε να ταλανίζει τις τελευταίες γενιές και να συνιστά ένα θέμα μείζονος σημασίας η απάντηση είναι μία… Έπειτα από εννέα χρόνια παρουσίας και μέγιστη προσφορά στους αντιπάλους του Παναθηναϊκού ο Λούκας Βύντρα αποτελεί το αναντίρρητο πουλέν οποιουδήποτε φίλου του ποδοσφαίρου, που σέβεται τον εαυτό του παρακολουθώντας και κατανοώντας σε βάθος το ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι. Με καριέρα σε La Liga αι δύο πρωταθλήματα Ελλάδος το πιο “αμφιλεγόμενο” δεξί πόδι της χώρας έχει χαράξει τις παιδικές μου ποδοσφαιρικές αναμνήσεις. Μάλιστα δεν θα ξεχάσω ποτέ την περίοδο, που ακούστηκε για Ολυμπιακό και ενθουσιασμένοι οι φίλοι των ερυθρόλευκων χαιρέτιζαν με ένα χαμόγελο στα χείλη τον ερχομό του. Σίγουρα δεν διακρίθηκε για την τιμιότητά του, όπως ο Τάσος Πάντος, και λοιδορήθηκε αρκετές φορές από τους φίλους του Τριφυλλιού, ωστόσο αναμφισβήτητα αποτελεί μια καλτ φιγούρα και ίσως μια αδικημένη μορφή του Ελληνικού ποδοσφαίρου.


Βύντρα για τον Γιώργο Παπαθαναήλ

Στο δίλημμα μεταξύ Πάντου και Βύντρα, θα επιλέξω το δεύτερο. Πιστεύω ότι ο Λουκάς ο Βύντρα είναι ένας από τους πλέον αδικημένους Έλληνες παίχτες. Έχει ακούσει απίστευτο κράξιμο το οποίο πιστεύω ότι δε το δικαιούται. Σίγουρα δεν ήταν ο Ashley Cole άλλα θεωρώ ότι ήταν κάτι παραπάνω από ένα τίμιο αριστερό μπακ. Επίσης έχει γραφτεί και ολόκληρο τραγούδι για την πάρτη του. Λουκάς Βύντρα γιατί κάθε φορά που έπαιρνε την μπάλα οι σέντρες του δεν έβρισκαν ποτέ στόχο, Λουκάς Βύντρα γιατί έχει πετύχει μερικά πανέμορφα γκολ.


Τάσος Πάντος για τον Γιώργο Σαββίδη

To be or not to be? Να πάρω και τέταρτο πιτόγυρο ή είναι υπερβολή; Λουκάς Βύντρα ή Τάσος Πάντος; Ηθικά διλήμματα που κάνουν τον εγκέφαλό μας να καταναλώνει μεγάλη ποσότητα φαιάς ουσίας καθημερινώς. Και το δίλημμα Βύντρα ή Πάντος είναι ίσως το πιο ζόρικο. Ποιος είναι ο πιο άμπαλος πλην τίμιος ποδοσφαιριστής των τελευταίων ετών στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ας ξεκινήσουμε με τον Λουκά. Έχει αγωνιστεί σε όλες τις θέσεις της άμυνας, αλλά κυρίως δεξιά. Έπρεπε να καλύψει τα παπούτσια του Γιούρκα, κάτι που απλά δε γίνεται. Ό,τι του έλειπε σε τεχνική και ταχύτητα, το έβγαζε σε πάθος. Αποκορύφωμα της καριέρας του το σβήσιμο του Ρόνι από τον χάρτη σε εκείνο το αλησμόνητο ματς του ΟΑΚΑ και οι γκολάρες εναντίον των Άρσεναλ και Σεβίλλης. Αντιθέτως, οι άπειρες γκέλες του που κρέμασαν τον Παναθηναϊκό. Κι όχι μόνο αυτό. Όλοι σχεδόν οι φίλοι του Παναθηναϊκού τον έχουν κράξει έστω και μία φορά σε ΚΑΘΕ ματς που έπαιζε ο Παναθηναϊκός, ασχέτως αν έφταιγε ή όχι. Ήταν ο αποδιοπομπαίος τράγος κι όμως κάθε φορά κατάφερνε να μείνει. Ρισπέκτ για αυτό.

Από την άλλη μεριά, έχουμε τον Τάσο Πάντο. Πήρε τα ηνία μετά τον Μαυρογενίδη και πριν έρθει ο Τοροσίδης ήταν το βασικό δεξί μπακ του Ολυμπιακού. Σε αντίθεση με τον Βύντρα, δεν έχει σκοράρει κανένα γκολ με τα χρώματα του Ολυμπιακού. Οι σέντρες του ήταν εξίσου κακές, μπορεί και χειρότερες. Δεν έχει αγωνιστεί ως στόπερ, οπότε γλυτώνει τις γκέλες που κάνουν μπαμ(αν κι έκανε αρκετές). Σε αντίθεση όμως με τον Λουκά, ο Πάντος δεν έτρωγε το κράξιμο που άκουγε ο Βύντρα. Γιατί; Για το δυναμισμό και το πάθος που έβγαζε ακόμα κι όταν δεν μπορούσε να προσφέρει κάτι. Δεν υπάρχει ούτε ένας φίλος του Ολυμπιακού να πει ότι ο Παντουρού έμπαινε στο γήπεδο χωρίς να καταθέτει και τη ψυχή του στο χορτάρι. Σε αντίθεση με τον Λουκά, μπορεί και ο «Ριπάντο», όπως έχει ο ίδιος αποκαλέσει τον εαυτό του, να μη βοηθούσε καθόλου επιθετικά, αλλά το ξέρανε αυτό οι φίλοι του Ολυμπιακού και δεν τους ένοιαζε. Στον Παναθηναϊκό ο Λουκάς άκουγε τα πάντα.

Κι αν το ερώτημα είναι δύσκολο, διαλέγω Πάντο, γιατί κάθε φορά που ακούω τη λέξη τιμιότητα, η φάτσα του μου έρχεται πρώτη στο μυαλό. Αντιθέτως, όταν ακούω γκέλες και κράξιμο, ο Λουκάς είναι πάντα στο τοπ-5.