13/2: Οταν γεννηθηκε το heavy metal

1486901760

Από τον Γιώργο Βαρούχα

Βροχή. Οι καμπάνες χτυπούν σιγά. Δυνατοί κεραυνοί ήχουν δυνατά. Αλλά τίποτε δεν φτάνει σε ένταση την πρώτη νότα που θα σκάσει. Ένας βαρύς, απόκοσμος ήχος κιθάρας οδηγεί μια αργόσυρτη εισαγωγή μαζί με το υποχθόνιο μπάσο και τον υποβλητικό ήχο των τυμπάνων,  ώσπου μια παράξενη φωνή θα αναρωτηθεί:

"What is this that stands before me? Figure in black which points at me".

"Oh ΝΟΟΟΟΟΟΟ" θα ουρλιάξει μετά από λίγα λεπτά σε απόγνωση. Ο ήχος γίνεται πιο βαρύς και μέσα στο τελευταίο καταιγιστικό δίλεπτο καταλαβαίνεις ότι το Κακό έχει έρθει. Η μουσική έχει αλλάξει, δεν θα είναι ποτέ η ίδια ξανά. Αυτός ο απόκοσμος ήχος ακούστηκε για πρώτη φορά στις 13 Φεβρουαρίου του 1970.

Κάπου στο βιομηχανικό βροχερό Μπέρμιγχαμ, τέλη των '60ς. Τέσσερις νεαροί, μεροκαματιάρηδες, φτιάχνουν τους Polka Tulk, όνομα εμπνευσμένο από ένα τοπικό Ινδικό κατάστημα ρούχων. Οι νεαροί είναι οι John Michael "Ozzy" Osbourne (φωνητικά), Frank Anthony Ioomi (κιθάρα), Terrence Michael "Geezer" Butler (μπάσο) και ο William Thomas Ward (τύμπανα). Ο Ozzy και ο Geezer ήταν μαζί πριν σε μια μπάντα που ονομάζονταν Rare Breed και ο Iommi και ο Ward στους Mythology. Ο Iommi έριχνε σφαλιάρες στον Ozzy στο σχολείο αλλά ήταν γραφτό να γράψουν ιστορία. Οι Polka Tulk σύντομα έγιναν Earth και άρχισαν να παίζουν σε μπαράκια που είχαν γίνει γνωστοί οι Mythology. Έλα που γνώρισαν έναν τζαζίστα που τους προμόταρε (Jim Simpson) και στην Ευρώπη (Αμβούργο). Είμαστε ακόμη στο 1969. Η μπάντα ανακαλύπτει ότι υπάρχουν και άλλοι "Earth" και έτσι αλλάζουν το όνομα σε "Black Sabbath", από την ταινία του Boris Karloff το 1935.

Η Vertigo είδε το ταλέντο, δεν πρόσφερε τα λεφτά που ήθελε η μπάντ που όμως ήθελε απεγνωσμένα ένα συμβόλαιο. Σε τρεις μέρεςτο "Black Sabbath" ήταν έτοιμο. Τρία τα χαρακτηριστικά του που θα το έκανε ξεχωριστό για πάντα.

Το ατύχημα του Iommi στο εργοστάσιο (είχε χάσει δύο δάκτυλα και παρεπιπτόντως το εργοστάσιο κατασκεύαζε μέταλλα, όλα είναι προκαθορισμένα τελικά) τον βοήθησε να καταπιαστεί με κάποιες τεχνικές ώστε να παίζει κιθάρα. Έντυσε με πλαστικό και δέρμα τις κομμένες άκρες των δακτύλων του, πήρε τα συστατικά του blues, χαμήλωσε την κιθάρα του και σιγά σιγά άρχισε να βρίσκει τον ήχο του. Αποτέλεσμα αυτός ο παραμορφωμένος, μονολιθικός, βαρύς, ογκώδης ήχος...Το heavy metal είχε αποκτήσει τον πατέρα του.

Δεύτερο οι στίχοι του Geezer. Ο ίδιος απορούσε γιατί οι ταινίες τρόμου ήταν τόσο δημοφιλείς και γιατί οι άνθρωποι έδιναν τόσα λεφτά γι'αυτές. Ισχυριζόμενος ότι είχε δει μια μαύρη οπτασία στο δωμάτιό του, έγραψε μαζί με τον Ozzy τους στίχους του ομώνυμου τραγουδιού. Το Κακό αυτόματα μπήκε στην ζωή των Sabbath. Και να πάλι ο Lucifer ως ρομαντικός που ερωτεύεται γυναίκα αλλά θέτει τους δικούς του όρους στο "Ν.Ι.Β.", το επικείμενο κακό που έρχεται στο "Sleeping Village". Έμπνευση από τον Lovecraft στο "Behind the Wall of Sleep", από τον Tolkien για τον "Wizard". Ήταν επίσης η αρχή των κοινωνικο-πολιτικών ευαισθησιών του Geezer, με το μπλουζιάρικο "Wicked World". Οι μπασογραμμές του φυσικά ήταν και είναι από τις καλύτερες που έχουν υπάρξει.

Τρίτον, το εξώφυλλο του δίσκου είναι από τα πιο μυστηριώδη που έχουν κυκλοφορήσει. Η τοποθεσία βρίσκεται στο Oxfordshire και το κτίριο που απεικονίζεται είναι ο μύλος του Mapledurham. Η πιθανότερη θεωρία είναι ότι η γυναίκα λέγεται Louise και είχε προσληφθεί για την φωτογραφία ενώ αρκετοί πιστεύουν ότι ήταν ο ίδιος ο Ozzy που πόζαρε. Ο Geezer ισχυρίζεται ότι η ίδια γυναίκα τους είχε επισκεφθεί χρόνια αργότερα ντυμένη ακριβώς όπως στο εξώφυλλο. Άλλη θεωρία είναι ότι κρατάει μια μαύρη γάτα, κάτι που δεν είναι εμφανές. Aπό τα χαρακτηριστικότερα εξώφυλλα που περιγράφουν τον ήχο του συγκροτήματος: στοιχειωτικό, τρομακτικό, απόκοσμο στην προκειμένη περίπτωση.

Το heavy metal είχε γεννηθεί. Ο δίσκος έφτασε στο τοπ-10 και αποτελεί από τους πιο επιδραστικούς δίσκους στην ιστορία της μουσικής.

Όπως και οι επόμενοι  5 ("Paranoid", "Master of Reality", "Vol 4", "Sabbath Bloody Sabbath", "Sabotage"). Κάθε δίσκος είναι διαφορετικός και εξίσου μεγαλειώδης με απίστευτα τραγούδια στο ρόστερ τους. Θα ήταν άδικο φυσικά να μην αναφέρουμε και τις δισκάρες με τον Dio και τον Tony Martin (αυτός και αν είναι τρομερά αδικημένος) αλλά ανεξάρτητα των προτιμήσεων, η κληρονομιά των Sabbath στον σκληρό ήχο είχε ήδη προσφερθεί από τους πρώτους δίσκους τους.

Οι Black Sabbath έδωσαν το τελευταίο live τους μια βδομάδα πριν, στις 4 Φεβρουαρίου, στην πόλη που τους γέννησε, στο Μπέρμιγχαμ. Έτυχε να είμαι σπίτι και να δω τα τελευταία 20 λεπτά ("Dirty Women", "Children of the Grave", "Paranoid") και να θυμηθώ το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου. Τότε που δεν τους είχα δει στην Μαλακάσα το 2005. Λογικά δεν θα περιγράφονται και τα συναισθήματα όσων τους είδαν το 1997 στο reunion και 20 χρόνια μετά. Ανατριχίλα μόνο με την σκέψη.

Δυστυχώς ακόμη και στο τελευταίο live δεν κάλεσαν τον Bill Ward, κάτι που προκάλεσε άσχημη εντύπωση. Ο Ward δεν είχε παίξει ούτε στον τελευταίο (και αξιοπρεπή) δίσκο "13" που κυκλοφόρησε το 2013.

Αυτό που με πονάει είναι ότι δεν κατάλαβα τον λόγο που δεν αποφάσισα να πάω και ότι πήγαν αρκετοί από τους φίλους μου. Στα λελέ του στρατού το 2012 ήμουν αποφασισμένος να κατέβω και ας μην είχα τις μέρες άδειας αλλά οι συναυλίες ακυρώθηκαν λόγω της αρρώστειας του Iommi. Δυστυχώς φαίνεται θα μείνω με το απωθημένο αλλά η μουσική τους θα είναι παντοτινή συντροφιά.

Δόξα και τιμή στον πιο ευρηματικό κιθαρίστα όλων των εποχών. Ο Iommi δεν έπαιζε περίπλοκα. Απλά και τερμάτιζε την ουσία. Αυτό που λατρεύω στους κιθαρίστες. Ήξερε καντάρια μουσικής και προσάρμοζε την μουσική του με κάθε τραγουδιστή που είχε. Ακόμη και γι'αυτούς που βασάνιζε στο σχολείο. Στην σκηνή έκανε λιγότερα βήματα από τον Τσιάρτα στο 90λεπτο, παίζοντας την κιθάρα του, κουνώντας το κεφάλι του και που και που έσκαγε κανά χαμόγελο προς το κοινό.

Δόξα και τιμή στον Geezer Butler για τους στίχους του, την μουσική του και τις υπέροχες μπασογραμμές του. O Geezer μετέδιδε μια σπάνια αύρα εμπειρίας από την αρχή, απογειώνοντας τα riff του Iommi και κάνοντας και το δικό του παίξιμο χαρακτηριστικό. Στις ζωντανές εμφανίσεις τα δάκτυλά του παίρνανε φωτιά χτυπώντας το μπάσο.

Δόξα και τιμή στον Πρίγκηπα Ozzy. Ο υπεράνθρωπος με μια από τις χαρακτηριστικότερες φωνές όλων των εποχών είχε την τύχη να έχει πάντοτε εξαιρετικούς κιθαρίστες πάνω του και στην σκηνή μεταμορφώνονταν πάντα σε ένα 5χρονο παιδάκι.

Δόξα και τιμή και στον Bill Ward. Δεν άξιζε τέτοιο τέλος ο άνθρωπος που έπαιξε στους πρώτους 8 δίσκους των Sabbath. Το χαρακτηριστικό του παίξιμο έμεινε και δεν υπήρχε καταλληλότερος για να συνοδεύσει την μουσική των Sabbath τότε. Ο Ward μπορεί να μην ήταν ο καλύτερος ντράμερ στον κόσμο (περιέγραφε τον εαυτό του ως percussionist) αλλά είχε τον αυθορμητισμό και επέλεγε πιο χορευτικούς ρυθμούς από το να συνοδέψει την κιθάρα του Iommi. Το τι τράβηξε από πλάκες και βασανιστήρια είναι άλλο πράγμα.

Δόξα και τιμή στην πιο καυλάντικη τετράδα όλων των εποχών.