Το χρυσο δρεπανι του Μιλανου

1483996888

Από τον Κωνσταντίνο Κίκη

 

Γενέθλια έχει στις 9/1 η προσωποποίηση του μετάλλου και της αντρικής «βαρβατίλας» πίσω από τους μέσους που φτιάχνουν παιχνίδι. Ο λόγος για τον νευρικό, πλήν όμως φιλότιμο  Ιβάν Τζενάρο Γκατούζο που έχει κάνει τον οποιονδήποτε να πιστέψει πως εάν είχε φυσική κατάσταση θα μπορούσε να κάνει τα δικά του στο γήπεδο.

Ούτε κατά διάνοια όμως.

Ούτε κατά διάνοια κάποιος θα μπορούσε να ανεχτεί να τρώει τα χιλιόμετρα του γηπέδου πίσω από Πίρλο, Ζέντορφ, Κακά, Σεφτσένκο κ.ο.κ. και να ζεί στην σκιά τους με μόνη ευχαρίστηση αυτή του να κόψει τον απέναντι του «γιατί πρέπει».

Ούτε κατά διάνοια κάποιος θα είχε το πείσμα να κυνηγάει για όλη του την καριέρα τους κορυφαίους αντιπάλους με τους οποίους κοντραριζόταν η ένδοξη τότε Μίλαν.

Νευρικός, τρέχτης, φιλότιμος και πάνω από όλα εργαλείο για όποιον κοούτς έχει περάσει από το Μιλάνο και την μεγάλη ομάδα της πόλης (ναι αυτή είναι η μεγάλη, συγγνώμη nerazzuri)  ο Ρίνο είναι ίσως ο πιο συμπαθής «κακός» του παραμυθιού. Είναι αυτός που έβαζε τα πόδια του στην φωτιά, είναι αυτός που το μέταλλο του και το πείσμα του σήκωναν –μαζί με τις υπόλοπες ένδοξες προσωπικότητες της τότε Μίλαν-  την ομάδα και την έκαναν το μεγαλύτερο φόβητρο στην Ευρώπη.

  • Ένa Coppa Italia
  • Δύο Champions League
  • Δύο Super Cup
  • Δύο Supercoppe
  • Ένα Μουντιάλ

Και νεύρα. Πολλά νεύρα.

Αρκετά όμως με τον παιάνα και τα καλά λόγια για τον Ρίνο. Καλύτερα να τα βλέπουμε παρά να τα διαβάζουμε…

Όποιος θυμάται τους εξυπνάκηδες Βρετανούς, Sanchez Boys, καλύτερα να πάρει μια γεύση. Ο Γκατουζο τους υποδέχτηκε με ξύλο και ένα συμπαθέστατο «σκυλάκι»

Ο πιο θυμωμένος παίκτης στα γήπεδα

Και για το τέλος, ένα απόσπασμα μεταφρασμένο από μια συνέντευξη του Πίρλο:

«Αφού προκριθήκαμε για το Μουντιάλ, γυρίζοντας, ο Λίπι μας έδωσε το υπόλοιπο της βραδιάς ελεύθερο.

Πήγαμε για βραδινό στη Φλωρεντία όλοι μαζί εκτός από έναν: Τον Γκατούζο. Αυτός, μοναχικός όπως πάντα έμεινε στο ξενοδοχείο. Όταν γυρίζαμε, ήμασταν αρκετά, ή μάλλον πολύ μεθυσμένοι και δεν  είχαμε ύπνο,έπρεπε να βρούμε κάτι να κάνουμε να περάσουμε την ώρα μας και η ιδέα  ήρθε από τον Ντε Ρόσι «Πάμε να σπάσουμε τα αρχίδια στον Ρίνο». Ανεβαίνοντας λοιπόν την σκάλα για να φτάσουμε στο δωμάτιο του, ο Ντανιέλε έπιασε έναν πυροσβεστήρα και είπε: «Πάω να σβήσω τον Γκατούζο». Χτυπήσαμε την πόρτα, βγήκε με μισόκλειστα μάτια και ο Ντανιέλε άδειασε όλο το περιεχόμενο του πυροσβεστήρα επάνω του και το έβαλε στα πόδια, αφήνωντας με μπροστά σε αυτό το τέρας  με τους αφρούς και το σώβρακο του. Προσπάθησα και εγώ να φύγω αλλά ήδη από την εκκίνηση με είχε γραπώσει. Όταν έχεις στις πλάτες σου τον Γκατούζο και θέλει να σου κάνει κακό, μπορείς να τρέξεις όσο θέλεις, στο τέλος θα σε πιάσει και μάλιστα για τα καλά. «Τι γίνεται εκεί έξω ρε παιδιά; Κάτι τέτοια ακούω στις ταινίες του Bud Spencer και του Terence Hill» φώναζε κλειδωμένος ο Ντε Ρόσι από το δωμάτιο του.

Ήταν ο Ρίνο που μου έδειχνε την συλλογή του από χαστούκια»

[Andrea Pirlo]