The Four Horsemen: To Hell & Back, Part I: 2000- 2005

1474999837

Από τον Γιώργο Βαρούχα

Έχω σβήσει αρκετές φορές την εισαγωγή αυτού του κειμένου γιατί δεν ξέρω πώς να αρχίσω όταν πρόκειται να γράψω για τους Metallica. Να κάνω ιστορική αναδρομή; Μήπως να αναφέρω τα κατορθώματά τους; Θα γινόμουν πολύ κουραστικός και ανούσιος. Οπότε απλά θα πω ότι είναι η μεγαλύτερη μπάντα του γαλαξία κατά πολλούς (και για τον γράφοντα) και δεν υπάρχει άνθρωπος που ασχολείται έστω και επιδερμικά με την μουσική που δεν έχει ακούσει Metallica, οικειοθελώς ή μη. Ανεξαρτήτως who are you, where you been, where you from (Holier Than Thou”)  έχεις ακούσει έναNothing Else Matters, ένα Unforgiven(το πρώτο, τα άλλα δύο είναι πιο ψαγμένα), ή και το Enter Sandman σε κάποιο «alternative» μαγαζί που παίζει το Killing in the Name Of”. Τελικά το σπουδαίο Metallica ( a.k.a Black Album ) είναι η πρεσβεία των μεταλλάδων εκεί έξω.

Όταν με αφορμή την ανακοίνωση του νέου πονήματός τους με τίτλο "Hardwired...to Self-Destruct", αποφάσισα να ασχοληθώ με τα τελευταία 13 χρόνια της μπάντας, συγκεκριμένα τα βήματά της από το 2003 και μετά. Βήματα που έκαναν τον κόσμο να ασχολείται μαζί τους. Βήματα που άλλα προκάλεσαν, άλλα δυσαρέστησαν, άλλα απλά βοήθησαν να κερδίσει σήμερα η μπάντα το ένδοξο στάτους της. Βήματα που είναι είτε μικρά (από το setlist που θα επιλέξουν σε συναυλία τους) είτε μεγάλα (η πρώτη ταινία τους, ή μήπως η δεύτερη αν βάλουμε το ντοκιμαντέρ – ταινία Some Kind of Monster, όπως και να χει θα ασχοληθούμε αργότερα με αυτό).

“So let it be written, so let it be done” λοιπόν!

Γιατί όμως το 2003 συγκεκριμένα; Ας πάμε λίγο πιο πίσω να δούμε συνοπτικά δύο πολύ σημαντικά γεγονότα που στιγμάτισαν την μπάντα πριν αυτή την χρονιά.


2000- 2002:“ΙT'S A BLACK CLOUD OVER HEAD…”

Το 2000, μετά από μια παραγωγική τετραετία, οι Metallica ηχογραφούν το single “Ι Disappearπου προορίζεται για το soundtrack του Mission: Impossible II. Πριν κυκλοφορήσει επίσημα παίζονταν ήδη στο ραδιόφωνο. Αιτία; Το Napster που ήταν η αρχή της νέας τάξης των πραγμάτων: το παράνομο downloading. Τα υπόλοιπα λίγο πολύ γνωστά: ο Lars Ulrich ξεκινάει μηνύσεις, ο Hetfield δεν μπορεί να τον μεταπείσει και στο τέλος ο πρώτος καταθέτει ενώπιον Επιτροπής  της Γερουσίας. Στεγνή ονομαστική καταγγελία κατά οπαδών, το Napster κλείνει λίγο αργότερα  και οι Metallica στεναχωρούν πολλούς οπαδούς. Στο Some Kind of Monster βλέπουμε οπαδούς να ποδοπατούν cd τους, τον Lars να αστειεύεται λέγοντας ότι ήθελε να γίνει ο πιο μισητός στην ιστορία του rock n’roll. Τότε δεν είχαν καταλάβει φαίνεται ότι δεν θα καταφέρνανε τίποτε με αυτό, το κατέβασμα θα συνεχίζονταν και στην τελική το Napster δεν έκλεισε λόγω του Ulrich. Σήμερα οι ίδιοι βλέποντας πόσο χρήσιμη είναι η ψηφιακή τεχνολογία, ανεβάζουν τις συναυλίες τους και προσφέρουν τα αρχεία έτοιμα για κατέβασμα.


Την ίδια χρονιά η Summer Sanitarium Tour στην Αμερική έμελλε να είναι η τελευταία με τον Jason Newsted στην μπάντα. Συστήνεται στο κοινό το single “Ι Disappear”. Τρία show γίνανε χωρίς τον Hetfield λόγω ατυχήματος στο ski, και φωνητικά ανέλαβαν o Νewsted και μέλη από Kid Rock, System of a Down, Korn που συνόδευαν την μπάντα ως support. Τίποτε καινούργιο από τέτοια περιστατικά, ήδη από τις περιοδείες του Master of Puppets τραυματίζονταν αρκετά συχνά και δεν μπορούσε να παραστεί σε συναυλίες. Αργότερα θα μπει όρος από την Q Prime, υπεύθυνη για το management της μπάντας, να μην κάνει καθόλου skate ή οτιδήποτε παρόμοιο κατά την διάρκεια της περιοδείας.

Μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν και τα πλάνα για τον νέο δίσκο…

Μέχρι που στις 17/01/2001 ο Jason Newsted (φωτό) ανακοινώνει την αποχώρησή του μετά από 15 χρόνια. Επίσημα λόγω πνευματικής και σωματικής κούρασης, ανεπίσημα επειδή ο Hetfield του απαγόρεψε να ηχογραφήσει δικό του άλμπουμ με την μπάντα του, Echobrain («σαν να απατάς την γυναίκα σου» τόνισε χαρακτηριστικά). Αργότερα θα δηλώνει στο Some Kind of Monster ότι με το να πιέζει τις καταστάσεις ήταν ένας τρόπος να δείξει την αγάπη του για το δημιούργημά του. Εν ολίγοις ο πολυαγαπημένος των οπαδών Jason, που ήταν όπως λέει ο ίδιος πρώτα οπαδός και μετά μέλος της μπάντας, αποχωρεί και η κατάρα του Cliff Burton είναι πάνω από τα κεφάλια των Hetfield, Ulrich και Hammet.

Η μπάντα αποφασίζει να μπει στο studio με τον παραγωγό της Bob Rock στο μπάσο, ώσπου στις 19/07/2001 ο Hetfield μπαίνει για αποτοξίνωση από το αλκοόλ και «άλλες ουσίες». Τα πάντα κρέμονται από μια κλωστή. Oι στίχοι του Fade to Blackπιο επίκαιροι από ποτέ για τον James.

Θα επιστρέψει τον Απρίλιο του 2002 αλλά δεν θα είναι ποτέ ξανά ο ίδιος. Γενικά τις συνθήκες που ηχογραφήθηκε το νέο άλμπουμ τις βλέπουμε στο Some Kind of Monster (ξέρω το αναφέρω συνέχεια, υπομονή).


2003 - 2005: “FACE THE THING THAT SHOULD NOT BE”

Όπου η μπάντα θέλει να αφήσει πίσω τα προβλήματά της, να ξορκίσει τους δαίμονές της και είναι έτοιμη σιγά σιγά για μια νέα αρχή…

Όταν θα ολοκληρώσουν τις ηχογραφήσεις το 2003, θα προσλάβουν και τον Robert Trujillo σαν μόνιμο μέλος της μπάντας. Εξαιρετικός μπασίστας με χαρακτηριστικό τρόπο παιξίματος και με αγροτικό στον Ozzy Osbourne για επτά χρόνια, οπότε είχε μια προϋπηρεσία σε επίπεδο πίεσης και δημοσιότητας. Επίσης είχε και διαφορετικό background με συμμετοχές στους Infectious Grooves και στους Suicidal Tendencies.


Μαζί θα κάνουν δημόσια στις αρχές Μαίου και την πρώτη εμφάνιση στο mtvICON (φωτό), θεσμός που βραβεύει συγκροτήματα με συνεισφορά και επίδραση σε όλη τους την καριέρα (το 2002 ήταν οι Aerosmith, και φυσικά τα τρία εναπομείναντα μέλη ήταν εκεί να τους τιμήσουν και να τονίσουν πόσο τους επηρεάστηκαν σαν μπάντα και άτομα από αυτούς).

Στις 5/06/2003 θα βγει και το St.Anger (φωτό), το οποίο είναι ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους δίσκους στην ιστορία του rock – metal. Διαφορετική παραγωγή, απουσία solo, μουσική κατεύθυνση προς μια nu metal αισθητική. Ακόμη και έτσι, με τα όλα όσα έγιναν, βρίσκουμε (ή εγώ τουλάχιστον) κομματάρες σαν το The Unnamed Feeling”, My World και  συναυλιακά πορωτικά κομμάτια σαν τα Frantic, Invisible Kid ή το ομώνυμο ακόμη. Μεγάλο του πρόβλημα πέρα τον ήχο (τα τύμπανα-κατσαρόλες του Lars έγιναν παγκοσμίως αντικείμενο χλευασμού και αφορμή για πολλά inside joke μεταξύ των απανταχού ροκάδων / μεταλλάδων) , η αδικαιολόγητα μεγάλη του διάρκεια. Πολλά κομμάτια τραβήχτηκαν σε διάρκεια σε ενοχλητικό βαθμό. Το Purifyείναι το χειρότερο κομμάτι τους σίγουρα και είναι μέχρι τότε η χειρότερη με διαφορά δισκογραφική στιγμή τους. Εμπορικά εννοείται πάει θαυμάσια.

Καλά όλα αυτά αλλά 3 χρόνια χωρίς live για μια τέτοια μπάντα είναι πάρα πολλά.

Οπότε έρχεται η στιγμή που όλοι περίμεναν. Η μπάντα είναι στον δρόμο με την Summer Sanitarium 2003 Tour σε Ευρωπαϊκά φεστιβάλ και Αμερική, η πρώτη με τον Trujillo σαν μέλος της. Γενικά βλέποντας από video, μπορεί η απόδοση της μπάντας και ειδικά του Hetfield να μην είναι και η καλύτερη αλλά  είναι το πρώτο βήμα για ένα καλύτερο μέλλον. Ανακοινώνεται και μια παγκόσμια περιοδεία, από τις πιο επικερδείς τους, η Madly in Anger with the World Tour.

Το πρώτο μέρος της που ξεκινάει από Ιαπωνία είναι προς το τέλος του 2003, παίζουν ένα show στην Νεβάδα την Πρωτοχρονιά και ξανά από τον Ιανουάριο μέχρι τον Νοέμβριο περιοδεύουν σε Αυστραλία, Αμερική, Ευρώπη. Για πρώτη φορά παίζουν μπροστά στην Ισλανδία (κάνουν ρεκόρ προσέλευσης εισιτηρίων στην χώρα) και στην Σερβία. Είναι η πρώτη περιοδεία επίσης που η μπάντα ηχογραφεί κάθε εμφάνισή της και προσφέρει στους οπαδούς της την συναυλία για downloading.


Ένα από τα πιο σημαντικά και απρόσμενα σκηνικά της περιοδείας έλαβε μέρος στις 6/6/2004 στο Download Festival, όταν ο Lars Ulrich λόγω «έντονου στρες» (ας το ερμηνεύσει όπως θέλει ο καθένας αυτό) δεν ήταν έτοιμος να παίξει και τον αντικατέστησαν οι Dave Lombardo, ο roadie του και στο μεγαλύτερο σετ ο Joey Jordison (φωτό).

Συνολικά δώσανε 137 συναυλίες.

Στις αρχές του 2004 ωστόσο έχουμε και την κυκλοφορία του Some Kind of Monster (φωτό). Ντοκιμαντέρ που αποτυπώνει με τον καλύτερο (ή μήπως τον χειρότερο;) τρόπο όσα πέρασε η μπάντα από το 2001 μέχρι και την πρόσληψη του Trujillo. Πριν (ή μετά αφού) κριτικάρει (και καλά θα κάνει) κάποιος το St.Anger καλό είναι να δει σε τι συνθήκες ηχογραφούσε η μπάντα τον δίσκο. Να τους βλέπεις να ακούνε όλοι αμήχανα αυτά που παίξανε προηγουμένως, έχοντας ένα χαμένο βλέμμα που τα λέει όλα, «τι ακούμε ρε μαλάκες». Να είναι έρμαια των manager και να συζητούν μπροστά σε έναν ψυχολόγο που πληρώνουν 40.000 δολάρια μηνιαίως (“fucking lame κατά τον Newsted και δεν έχει και άδικο). Πως ο Hetfield  οδηγήθηκε σε αποτοξίνωση, όντας εντελώς έξω από τα νερά του και φανερά πιεσμένος από την όλη κατάσταση. Υπάρχει μια εμβάθυνση στις πλευρές των προσωπικοτήτων τους (ανθρώπινες χωρίς να αποφεύγουν να γίνονται σιχαμένες, όπως την στιγμή που ο Lars πουλάει για εκατομμύρια τα έργα τέχνης του) και βλέπουμε τον ρόλο του καθενός στην μπάντα. Μια υπέροχη και δυνατή σκηνή μεταξύ Mustaine  και Ulrich. Τέλος έχει και τις audition για τον νέο μπασίστα και για να καταλάβουμε για τι μέγεθος μιλάμε, ο Trujillo έχει ένα ανεκτίμητα ηλίθιο χαμόγελο όταν του προσφέρουν 1 εκατομμύριο δολάρια για το καλωσόρισμα (εσύ δεν θα είχες;). Κατά την γνώμη μου είναι ένα σπουδαίο ντοκιμαντέρ. Ενώ οι οπαδοί των Metallica θα το χουν ήδη δει, πιστεύω ότι απευθύνεται σε όποιον θέλει να δει μια ανθρώπινη μεριά ενός (οποιοδήποτε ροκ) συγκροτήματος πίσω από την λάμψη της σκηνής.

Το 2005 η μπάντα ξεκουράζεται και δεν περιοδεύει, και το μόνο που κάνει είναι όταν παίζει για δύο βραδιές ως support στους The Rolling Stones στις 13-14/11/2005 στο San Fransisco. Η μεγαλύτερη metal μπάντα στην αντίστοιχη rock ως support? Τιμή γι αυτούς προφανώς αλλά δεν χρειάζονταν καθόλου αυτή η κίνηση και δεν καταλαβαίνω καθόλου τα κίνητρα. Πιθανώς ένα ακόμη κορυφαίο πλάνο management του Δανού που κανείς μας δεν μπορεί να κατανοήσει.

Στο επόμενο κείμενο θα δούμε τις χρονιές από το 2006 έως το 2011.