Η cult ομάδα του κάθε καφενείου

1474276354

Από: Casper

 

Είναι μερικά events που οφείλεις να τα ζήσεις μαζικά.

Να σηκώσεις το κορμάκι σου, να το ντύσεις και να πας εκεί που έχει μαζευτεί ο υπόλοιπος όχλος για να απολαύσει το συμβάν. Είναι δυνατόν το τόπι να ξεφεύγει από τον κανόνα;

Σε κάθε μεγάλη βραδιά μπάλας οφείλεις να πας στο καφενείο και να μάθεις από τους καλύτερους. Να νιώσεις ένας αγνός Έλλην φίλαθλος. Να βιώσεις την cultιλα στο πετσί σου. Τα ονόματα τυχαία, αλλά οι χαρακτήρες υπαρκτοί. Και δίνουν στο τόπι ένα άρωμα που όλοι αγαπάμε.

Προπονητής σαφώς δε χρειάζεται, όλοι είναι λίγο καλύτεροι από τον Πεπ και τον Κλοπ μαζί. Μη λέμε τα αυτονήτα.

Τέρμα παίζει ο κυρ-Γιώργος. Καφενιατζής, από τους παλιούς με τη ποδιά και το δίσκο με το χερούλι. Έχει ζήσει τα πάντα εκεί μέσα και, προφανώς, έχει για όλα άποψη. Κι επειδή η ομάδα ξεκινά από το τέρμα, είναι μέγας μαέστρος σε κάθε κουβέντα. Σε κάθε κουβέντα εξυμνεί τις πιο underground ομάδες της περιφέρειας Πειραιώς, λέγοντας πως η ομάδα του Πειραιά είναι ο Εθνικός και η πλέον μεγάλη επιτυχία των τελευταίων χρόνων για την Ελλάδα ήταν η έξοδος του Ιωνικού στο (τότε) Κύπελλο Ουέφα. Και πάντα πορτρέτο του μεγάλου προέδρου Κανελλάκη αγκαλιά με τον Μπρούστερ. Ο μεταλοπατέρας της φάσης.

Δεξιά στην άμυνα ο κυρ-Τάκης. Επιθετικό μπακ, ακολουθεί πιστά διδαχές του Μέγα Αλέφα, ο παίχτης πρέπει να μιλάει στη μπάλα. Δεν είναι λογικά αυτά τα πάσα-πάσα-πάσα, οι φλωριές του Μίχελς και του Πεπ. Θεωρεί τον Χούτο ακόμα ταλέντο κι απορεί γιατί ο Καστίγιο δεν πήρε ποτέ τη Χρυσή Μπάλα. Ντάνι Άλβες αναρχία, παίξε μπάλα στη Κυρία.

Κεντρικό αμυντικό δίδυμο είναι μόνος του ο Πασχάλαρος. Ογκόλιθος της άμυνας, κατευθύνει σωστά τον κυρ-Γιώργο, στέλνοντας τον κάθε μισή ώρα για να φτιάξει μια ποικιλία «γεμάτη και αντρίκια ρε, όχι ψεύτικη πάλι». Στην ουσιά μπάλα δε βλέπει, χαζεύει στο πουθενά και στο αλλού καμιά φάση, αλλά σχολιάζει σαν άλλος Μαμαλάκης το πόσο σωστά τηγανισμένα είναι τα μπουρεκάκια. Συγκεντρωμένος ηγέτης multitasker.

Αριστερά στην άμυνα είναι ο μπάρμπα-Στέφανος. Πράος, ήπιος, δίνει σιγουριά. Ο σχολιασμός του πάντα περιστρέφεται γύρω από το positioning και το πόσο οι παίχτες δεν ακούν τον προπονητή. Ιδανικά, θα ήθελε μια ομάδα γεμάτη τίμιους Τάσους Πάντους, να ματώνουν για τη φανέλα και να μην παρεκκλίνουν ούτε μοίρα από την πορεία που τους ζωγράφισε στον πίνακα για τις κινήσεις τους.  Η εμπειρία τον έχει πειθαρχήσει, ενώ οι νέοι δεν έχουν αρχές και ήθη γενικά, να παίξουν σωστά τη θέση τους στο γήπεδο θα μπορέσουν;

Κάθε κέντρο από τον κόφτη ξεκινά, που συμμαζεύει και καθαρίζει. Η κυρα-Σούλα χρόνια νοικοκυρά, έχει γαλουχηθεί στις αξίες του ποδοσφαίρου ως υπάλληλος του καφενείου, μαθαίνοντας μπαλίτσα από τους άρχοντες. Η καθαρή σκέψη της και η ηρεμία της σε καταστάσεις πανικού (βλ. Γιούβε-ΟΣΦΠ 7-0) είναι σωτήριες για κάθε σωστή ομάδα καφενειακών φιλάθλων. Fun fact, είναι πιθανό να έχει καλύτερη αντίληψη της μπάλας από τους περισσότερους εκεί μέσα.

Τα ακραία χαφ είναι σωστά όταν είναι ζευγάρια, έτσι κι εδώ υπάρχει ο εργατικός κυρ-Νικόλας στα δεξιά κι ο εκρηκτικός Πάρης στα αριστερά.

Αι ποδοσφαιρισταί ή αι ποδοσφαιριστάδες (όταν μιλάει για καλή ομάδα) είναι η κίνηση-κατατεθέν του κυρ-Νικόλα, που θυμάται απ΄έξω την εντεκάδα του πρώτου ντέρμπι του Μαντσεστερ το 1865. Μπάλα δεν κατείχε πολύ, αλλά η εργατικότητα και η αποστήθιση του αντισταθμίζουν την έλλειψη αντίληψης-ταλέντου.

Ο Πάρης, από την άλλη, ανιψός (κι όχι ανιψιός) του κυρ-Νικόλα, είναι η μόνιμη παρέα του. Έχει χτυπηθεί κι αυτός από τον ίδιο τραυματισμό που έχει πλήξει κι εμάς και κόψαμε τη μπάλα μικροί, ενώ ήμασταν μεγάλα ταλέντα (άλλη μάστιγα κι αυτή, ρε αδερφάκι μου, ταλέντο για ταλέντο μην αφήσει). Μπαλαδόφατσα, οσμίζεται τις φάσεις, είναι συνέχεια στο Live bet και γκρινιάζει για το wifi του καφενείου. Ψάχνει την ευκαιρία να μπουκάρει στην αντίπαλη άμυνα της στοιχηματικής εταιρίας και να βγάλει, επιτέλους και δικαίως, λεφτά από τη μπάλα. Ο κουβάς είναι η μόνιμη στάση του πριν φύγει από το μαγαζί, λέγοντας πόσο καλύτερος θα ήταν αυτός από τον Φορτούνη και πόσο μεγάλη πουτάνα είναι η τύχη, πέραν της μπάλας.

Το δεκάρι είναι ο Παντέλος. Ο φίλαθλος ο σωστός, ο πρόστυχος, ο τζόγκομπονίτος. Δεν υποστηρίζει κάποια ιδιαίτερη ομάδα, αλλά είναι καλών προθέσεων και το σωστό θα το πει. Αυτός ο ρημάδης ο διαιτητής ποτέ δεν κατάλαβε που χρειάζεται, αφού «μπαλίτσα ήρθαμε να δούμε, άσε ρε φίλε τα παιδιά να παίζουν και μη σφυρίζεις στα φαντάσματα». Στο ερώτημα Μέσσι ή Ρονάλντο πάντα απαντάει Ροναλντίνιο και θα βρει την υγειά του όταν ανακαλύψει το street soccer ή το beach soccer.

Όπως και τα ακραία χαφ, έτσι και τα επιθετικά δίδυμα πρέπει να είναι Χιώτικα. Ο Σταύρος και ο Νικόλας Jr. είναι η αιχμή του δόρατος. Θεωρούν άχαστο γκολ ακόμα και την εκτέλεση του άουτ, δεν κατανοούν γιατί το 3-3-4 δεν είναι το τοπ σύστημα στο ποδόσφαιρο και πάντα, όπως και ο Πάρης, κινούνται στον χώρο για να μυρίσουν τις ευκαιρίες. Με αγαπημένη φράση «γαμώ τα under σου, μάθε μπάλα ρε άμπαλε, βάλτε 7-8 γκολάκια να πληρωθούμε», εκτελούν σε εξαιρετική ταχύτητα πριν κλειδώσει το στοίχημα και δίνουν οδηγίες στον Πάρη, ως το πουλέν της ομάδας, για να γίνει ο μελλοντικός αντικαταστάτης σου.

Bonus είναι η πρώτη αλλαγή, ο αδικημένος Σταθάρας. Ο λόγος που είναι στον πάγκο είναι επειδή όλα είναι στημένα, οι μανατζαρέοι κάνουν κουμάντο και η κυβέρνηση έχει δώσει ρητή εντολή να στήσουν μέχρι και τα κόρνερ. Το κύκλωμα είναι εναντίων του κι εκείνος περιμένει αυτή τη μια ευκαιρία να έρθει στο προσκήνιο και να μαζέψει τα εύσημα που είχε δίκιο κι έπρεπε να παίζει βασικός. Σχέση με μπάλα; Όση ο Αλέκος Τάτσης με το δεινό σκοράρισμα. Αλλά τον αγαπάμε.