10 ΑΣΤΕΡΕΣ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΘΡΥΛΟΙ ΓΙΑ ΤΡΕΙΣ ΟΜΑΔΕΣ- ΜΕΡΟΣ 2o

1473336089

Από τον Κωνσταντίνο Κίκη

#4 Έντουιν Βαν Τερ Σάαρ (Άγιαξ,  Φούλαμ, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ)

Το γεγονός πως προς το τέλος της καριέρας του, ο Ολλανδός γκολκίπερ ήταν ακόμα από τους καλύτερους εν ενεργεία, δείχνει πόσο αδικημένος ήταν ως παίκτης.  Πάντα κέρδιζε την εμπιστοσύνη των προπονητών του, σταθερότατος,με διάρκεια στην απόδοση του και με πολύ καλή ικανότητα στο να οργανώνει την άμυνα του, ο Βαν Τερ Σάαρ ξεκίνησε από νωρίς να κατακτά τρόπαια από την θητεία του στον Άγιαξ, μαζί με τους Ντάβιντς, Ζέντορφ, Ντε Μπούρ, Μπλίντ, Κλάιφερτ και Όβερμαρς, αποτελώντας μαζί με αυτούς ένα συνοθύλευμα ποδοσφαιριστών που σπανίζουν. Απολογισμός τίτλων; 4 πρωταθλήματα, 3 κύπελλα KNVB, ένα κύπελλο ΟΥΕΦΑ (τώρα γιουρώπα λίγκ), και ένα Τσάμπιονς Λίγκ. Το 1999 πηγαίνει στην Γιουβέντους, όπου παρά τις καλές του εμφανίσεις, τον αντικαθιστά σταδιακά το φαινόμενο που απαντά στο όνομα «Τζιανλουίτζι Μπουφόν» και προς έκπληξη όλων, μετακομίζει στην «νεοφώτιστη» τότε στην Πρέμιερ Λίγκ Φούλαμ το 2001. Μένει 4 σεζόν, δεν κατακτά κάποιον τίτλο, κάνει όμως εμφανίσεις 5 αστέρων και ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον τον ζητά προσωπικά στο Μάντσεστερ στην αναζήτηση μιας μυαλωμένης προσωπικότητας κάτω από τα γκολποστ. Με μπροστά του ηγέτη τον Νεμάνια Βίντιτς και τον Ρίο Φέρντιναρντ, το σύνολο των τίτλων του κλάμπ μεγαλώνει απότομα. 4 Πρέμιερ Λίγκ, 2 Λίγκ Καπ και τον περιβόητο τελικό του Τσάμπιονς Λίγκ το 2007-2008 ενάντι της Τσέλσι στα πέναλτι. Σύνολο εμφανίσεων για τους «μπέμπηδες», πάνω από τις 250

 

#3 Ρουί Κόστα (Μπενφίκα, Φιορεντίνα, Μίλαν)

Η δεκαετία των 90sμας φέρνει στο μυαλό πάρα πολλούς ποδοσφαιριστές-σύμβολα, ειδικά στον χώρο του κεντρικού άξονα πάντα περισσότερους, μεσοεπιθετικά όμως ξεχωρίζει ο παίκτης που ο ίδιος ο Εουσέμπιο «στάμπαρε» στις ακαδημίες της Μπενφίκα. Λέγεται μάλιστα πως ο Εουσέμπιο εντυπωσιάστηκε μαζί του στο 10λεπτο. Μένει 4 χρόνια στους αετούς της Λισαβώνας και μαζί με τον Ζοάο Πίντο αποτελούν τα γρανάζια της μηχανής, βοηθώντας την ομάδα να κερδίσει ένα πρωτάθλημα και ένα κύπελλο. Το 1994 έρχεται η Φιορεντίνα να τον εντάξει στο δυναμικό της. Τον ενέταξε για τα καλά, με τους «βιόλα» ο πορτογάλος πέρασε περισσότερο από μια πενταετία και μαζί με τον Μπατιστούτα και τον Μιχαίλοβιτς, παρήγαγε το καλύτερο ποδόσφαιρο του, επισκιάζοντας πολλές φορές τον Ζιντάν. Ο χρόνος του στην Τοσκάνη τελείωσε το 2001, όπου η Μίλαν καταβάλλει ένα τεράστιο ποσό. Τελικός απολογισμός στο Μιλάνο για τον Πορτογάλο, ένα πρωτάθλημα Ιταλίας, ένα κύπελλο και ένα Τσάμπιονς Λίγκ. Η μεγαλύτερη του όμως παρακαταθήκη είναι ότι συντέλεσε στην ποδοσφαιρική εξέλιξη ενός από τους μεγαλύτερους παίκτες που έχουν βγεί ποτέ στην θέση του  «10», του Κακά.

 

#2 Τιερί Ανρί (Άρσεναλ, Μπαρτσελόνα, Νιού Γιόρκ Ρέντ Μπούλς)

Ο Γάλλος σαφώς και δεν χρειάζεται συστάσεις, από τους καλύτερους επιθετικούς που πάτησαν ποτέ χορτάρι κατά γενική ομολογία και από τους πιο κλάσατους παίκτες στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ο «αλσατός» τον φέρνει στο Χάιμπιουρι, αφού πριν είχαν συνεργαστεί κατά την θητεία του «Τιτί» στην Μονακό και μάλιστα ο Βενγκέρ δέχεται έντονη κριτική βάζοντας τον στην θέση του παραδοσιακού τότε στράικερ (πιο πριν έπαιζε στα ακραία χαφ). Έπαιξε το ποδόσφαιρο της ζωής του στο Λονδίνο, πάντα αναντικατάστατος, κερδίζει 2 Πρέμιερ λίγκ (2001-2002 και 2003-2004) και τρία κύπελλα FA, με πάνω από 220 γκόλ σε παραπάνω από 360 συμμετοχές με τους «κανονιέρηδες». Η καρίερα του στο Λονδίνο τελειώνει το 2007 για να βρεθεί στην Ισπανία για λογαριασμό της Μπαρτσελόνα. Εκεί υπό τις οδηγίες του Πέπ Γκουαρντιόλα κερδίζει το ένα τρόπαιο που του έλειπε, το Τσάμπιονς Λίγκ, μαζί με 2 πρωταθλήματα Ισπανίας, ένα Κόπα Ντελ Ρέι και ένα Σούπερ Κάπ Ευρώπης, παράλληλα χτίζοντας «όργια» στις πλάτες των αντίπαλων αμυντικών με τον Ετό και τον τότε «νεοσσό» Μέσι. Εκεί που τον είχαν όλοι για τελειωμένο και γερασμένο, πετάει για την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και μπορεί να μην πήρε πρωτάθλημα στην χώρα που αλλάζουν το όνομα του ποδοσφαίρου, αλλά ήταν ο αγαπημένος της κερκίδας, φίξαρε το άθλημα και έδειξε πως περιέχει θέαμα.

 

#1 Κλάρενς Ζέεντορφ (Άγιαξ, Ρεάλ Μαδρίτης, Μίλαν)

Μόνο με μια γρήγορη ματιά στους τίτλους του Ολλανδού κάποιος καταλαβαίνει για τι είδους παίκτη μιλάμε. Το πιο δύσκολο; Έχει κατακτήσει τρία Τσάμπιονς Λίγκ με τρείς διαφορετικές ομάδες. Ας πάμε όμως στον καιρό του στον Άγιαξ, όπου με κόουτς τον Βάν Χάαλ και συμπαίκτες τους Βαν Τερ Σάαρ, Ντε Μπούρ, Ντάβιντς, Κλάιφερτ και Μπλίντ, σηκώνει ένα Τσάμπιονς Λίγκ, 2 πρωταθλήματα και 2 κύπελλα KNVB καθιστώντας τον εαυτό του αναντικατάστατο μέρος της εθνικής ομάδας της χώρας του.  Το 1996 τον καλεί η «βασίλισσα» και στην δεύτερη του σεζόν, αποτελεί τον κινητήριο μοχλό της ομάδας στο κέντρο, για να φτάσει ο τελικός με την Γιουβέντους (1-0 υπέρ της Ρεάλ), όπου σημείωσε εμφάνιση που παραμένει μια από τις καλύτερες  σε τελικό. Μέχρι την απομάκρυνση του από τον σύλλογο το 1999 έκανε όσα ήταν απαραίτητα για να μπεί στην ελίτ του συλλόγο. Παρά το ότι κέρδισε πολλά τρόπαια σε Άγιαξ και Ρεάλ, έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο του υπό τις οδηγίες του Κάρλο Αντσελότι, με 2 πρωταθλήματα Ιταλίας και 2 Τσάμπιονς λίγκ με το «χρυσό άγγιγμα» του να είναι κομβικής σημασίας σε όλους τους μεγάλους αγώνες. Με τον σύλλογο του Μιλάνου μετράει πάνω από 400 συμμετοχές και πάνω από 60 γκολ. Θρύλος του κέντρου το λιγότερο.

 

Για το πρώτο μέρος πατήστε εδώ