Metallica - "Hardwired...to Self-Destruct"

1482778894

Από τον Γιώργο Βαρούχα

Κάτι το οποίο φάνταζε ουτοπικό όπως είχε εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια έφτασε και αυτό δεν είναι άλλο από την άποψη πάνω στο νέο άλμπουμ της τεράστιας μπάντας. Αυτό λοιπόν είναι το τέταρτο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος στους Metallica των 00'ς - 10'ς. Θυμίζουμε τα αντίστοιχα για τις περιόδους 2000-2005, 2006-2011 και 2012-2015.

Πριν προχωρήσουμε στην κριτική ας δούμε τι έγινε μες το 2016. Αρχικά απέλυσαν τον δικηγόρο τους, ο οποίος χωρίς την άδειά τους εξαπέλυσε μήνυση εναντίον μιας Καναδικής tribute μπάντας που χρησιμοποιούσε το logo της μπάντας. Aπολαμβάνοντας η ίδια η μπάντα τις διασκευές (βλέπε Garage Inc.) ευχήθηκε καλή επιτυχία στην tribute μπάντα.

O Hetfield έκανε και μια guest εμφάνιση στο American Dad, του οποίου είναι και οπαδός. Ανακοίνωσαν τις επανακυκλοφορίες των "Kill 'Em All" και "Ride the Lightning" τον Απρίλιο, σε βινύλιο, CD και πολυτελές box set που θα περιείχε σπάνιες φωτογραφίες της μπάντας από εκείνες τις εποχές καθώς και σημειώσεις ατόμων γύρω από το περιβάλλον τους. Για τον Απρίλιο ανακοινώθηκαν και πρεσβευτές της Record Store Day για τα 9 χρόνια του θεσμού. Μάλιστα κυκλοφόρησαν και ένα bootleg από ένα live στο Bataclan του Παρισιού το 2003 για να τιμήσουν και την μνήμη των θυμάτων του Νοέμβρη του 2015.

α

Και ξαφνικά ενώ οι δηλώσεις περί του νέου άλμπουμ από τα μέλη δεν σταματούσαν, τελικά ανακοινώνεται στις 18 Αυγούστου ότι το νέο άλμπουμ φέρει τον τίτλο "Hardwired..To Self-Destruct" και θα κυκλοφορήσει στις 18 Νοεμβρίου. Το ομώνυμο είναι διαθέσιμο και αρχίζει ο πανικός.

Δέκατη κυκλοφορία λοιπόν, διάρκειας 77 λεπτών και για πρώτη φορά διπλή (σαν τους Maiden στο τελευταίο τους πόνημα) και πρώτη επίσημη κυκλοφορία από την εταιρία τους Blackened Recordings. Για πρώτη φορά συνεργάζονται στην παραγωγή με τον μηχανικό του "Death Magnetic" Greg Fidelman και το αποτέλεσμα είναι ικανοποιητικότατο και 10 φορές καλύτερο από τον προκάτοχο. Τέλος, για πρώτη φορά δεν συμμετέχει ο Kirk Hammet στις συνθέσεις. O ίδιος δήλωσε απογοητευμένος από την απόφαση των Ulrich / Hetifield, χαριτωμένα πιστεύω ότι κάτι ανόητες δηλώσεις τύπου ότι έχασε το iphone με τα εκατομμύρια ριφφς που είχε μέσα του στοίχισαν. Εκτός αν τον πήραν χαμπάρι πόσο άμπαλος έχει γίνει στις ζωντανές εμφανίσεις. Χαριτωμένα πάντα.

Ξεκινάει λοιπόν ο δίσκος με το ομώνυμο κομμάτι που το ακούσαμε στις 18 Αυγούστου και είδαμε το βίντεοκλίπ του. Η πρώτη μου αντίδραση θυμάμαι τότε ήταν ο προβληματισμός για τον ήχο - συνέχεια του "Death Magnetic" και ότι τέτοια κομμάτια τα γράφουν σε μερικές ώρες. Εν πάσει περιπτώση, ένα θρασάτο, γρήγορο κομμάτι και το μικρότερο σε διάρκεια μετά το "Motorbreath", αν δεν κάνω τεράστιο λάθος. Μια συμπαθητική αρχή. Συνέχεια με το "Atlas, Rise!", ένα κομμάτι που μου προκαλούσε νευρικότητα στην αρχή με την αγχωτική εισαγωγή του (κάπως σαν υπερφορτωμένη) αλλά με τον καιρό είναι ένα συμπαθέστατο κομμάτι που ξεχωρίζει με την Maiden-ίλα του στο ρεφραίν. Ακούγεται και γαμάτο ζωντανά και θεωρείται δεδομένη μόνιμη προσθήκη στο οπλοστάσιο της μπάντας για τα live. Συνέχεια με το "Now That We're Dead", ένα mid-tempo κομμάτι αισθητικής Load-Reload που ακούγεται ευχάριστα χωρίς να είναι κάτι ιδιαίτερο, γενικά δεν θα το βάλω ποτέ να το ακούσω μόνο του αλλά τις προάλλες μου είχε καρφωθεί το ρεφραίν. Τα δύο προηγούμενα κομμάτια γενικά είναι άμεσα και απλά και κυλούν ευχάριστα την ακρόαση του δίσκου. Kαι φτάνουμε στο πρώτο εξαιρετικό κομμάτι του δίσκου, "Moth Into Flame" που θα μπορούσε να είναι άνετα σε best-of της μπάντας. Γρήγορο, θρασάτο, γαμάτο ρεφραίν, καταπληκτική ερμηνεία Hetfield (γενικά είναι θαυμάσιος) και ΓΑΜΑΤΗ σύνθεση γαμώτο! Καταπιάνονται ξανά με το θέμα της ματαιοδοξίας και της δίψας για φήμη όπως στο "The Memory Remains".

Επιστροφή στην μυθολογία του Lovecraft και τον Chthulu με το "Dream No More", στο κλιπ του οποίου η μπάντα παίζει στα άσπρα. Με επιρροές από Alice In Chains και της αρρώστειας που διακατείχε το grunge, οι Metallica δίνουν εδώ μια από τις πιο groove στιγμές του δίσκου με τον Hetfield πάλι να κλέβει την παράσταση με την φωνάρα του αλλά και τον Hammet να χαρίζει ένα καλό solο.

Μετά παιρνάμε στο μάλλον καλύτερο και μεγαλύτερο κομμάτι του δίσκου, "Halo on Fire". Οι ταχύτητες πέφτουν μέχρι το ρεφραίν, ανεβαίνουν στο τέταρτο λεπτό και στα τελευταία δυόμιση λεπτά η μπάντα μεγαλουργεί. Ένα μεγάλο (κυριολεκτικά και μεταφορικά) τραγούδι που θα πορώσει κόσμο στις ζωντανές εμφανίσεις τους.

Παιρνάμε μετά στον δεύτερο δίσκο με το "Confusion" να είναι η αρχή του. Έχει εισαγωγή αλά "Am I Evil" στα τύμπανα και thrash κιθάρες, άλλο ένα καλο ρεφραίν, σκαμπανεβάσματα στις ταχύτητες με το γρήγορο μέρος να επικρατεί, γενικά ακόμη ένα ωραίο κομμάτι χωρίς να είναι στα αγαπημένα μου στον δίσκο. Κάτι μου λέει ότι ο Lars το γουστάρει άπειρα. Θα καταλάβετε γιατί.

Στην συνέχεια έχουμε την πιο Load στιγμή του δίσκου και το πιο γαμάτο βίντεο που γυρίστηκε για το τραγούδι. Το "ManUnkind" λοιπόν είναι απο τα αγαπημένα μου στον δίσκο και το γουστάρω για τις αλλαγές του, το groove του, τα "yeah!" του Hetfield (αυτομάτως γίνεται καλύτερο), την γαμάτη εισαγωγή του Trujillo και κυρίως αυτή την γαμημένη απλότητα που αναβλύζει σαν άλλο ένα κομμάτι του Load. Είναι ίσως το πιο love or hate κομμάτι του δίσκου με διαφορά λόγω μιας πολύ ιδιαίτερης φύσης του. Το tribute στους Mayhem και τον Dead (ο πρώτος τραγουδιστής που αυτοκτόνησε τινάζοντας με καραμπίνα τα μυαλά του - αφού πρώτα είχε κόψει τις φλέβες του και είχε γράψει σημείωμα απολογούμενος για το αίμα που θα βρίσκονταν σε όλο τον χώρο) είναι το κάτι άλλο! Πολύ μπροστά!

Ακολουθεί το "Here Comes Revenge", με το παράξενο ψυχεδελικό βίντεοκλίπ και την ίδια ακριβώς δομή με το προηγούμενο Confusion. Χωρίς να είναι κακό προσωπικά το βρίσκω από τις πιο αδύναμες στιγμές του δίσκου. To "Am I Savage?" με το βαρύ αργόσυρτο riff δεν θεωρώ ότι έχει κάτι αξιομνημόνευτο πέρα από την κιθαριστική δουλειά και τις μπασογραμμές του Rob, το "Murder One" είναι αφιερωμένο στον Lemmy, ο οποίος πιστεύω θα δήλωνε χαρούμενος από το αποτέλεσμα. Κολλητικό ριφφ, φωνητικά που θαρρείς σπαράζουν, μελαγχολικό ρεφραίν, συνολικά ένα κομμάτι καλύτερο από τα προηγούμενα τρία.

Και περνάμε στο τελευταίο και εξαιρετικό "Spit Out the Bone". Επειδή πολλοί θέλανε και θέλουν τους Metallica να παίζουν metal, εδώ το έχουν στο 100%. Ταχύτατο, εμπνευσμένο, "θυμίζει τις παλιές καλές εποχές", μια έκφραση που μισώ να ακούω αλλά είναι ενδεικτική.

Για την απόδοση των μελών κανονικά δεν θα ήθελα να σχολιάσω κάτι παραπάνω από την απίστευτη φωνητική απόδοση του Hetfield, αλλά είναι αναπόφευκτο. Ο τύπος τραγουδάει σαν να βρίσκεται στα 90'ς (η καλύτερη φάση του). Δεν είναι μόνο η στουντιακή του απόδοση αλλά και στις ζωντανές του εμφανίσεις με άφησε με το στόμα ανοιχτό, όπως και όλη η απόδοση της μπάντας. Από εκεί και πέρα ο Trujillo είναι γνωστό κτήνος και συνέβαλε και συνθετικά με το "ManUNkind". Οι Lars και Κirk έχουν ακούσει δικαιολογημένα πολλά για το παίξιμό τους (πιστεύω ειδικά με τον πρώτο πρέπει να γίνεται μπόλικος χαβαλές μέσα στο στούντιο) αλλά είναι αξιοπρεπέστατοι. Ο πρώτος θα μπορούσε να είναι ελάχιστα πιο διακριτικός αλλά ποιοι είμαστε εμείς να κρίνουμε τον ιθύνοντα νου της μπάντας.

Το πρώτο ερώτημα που ρωτάνε όλοι είναι: "Άξιζαν 8 χρόνια αναμονής για να ακούσουμε νέα μουσική;". Η απάντηση είναι εύκολη και είναι το "ναι". Το "Lulu" δεν λογίζεται καν σαν κυκλοφορία και το είπαμε σε προηγούμενο μέρος του αφιερώματος.

Το δεύτερο ερώτημα είναι: "Τι σου προσφέρει αυτό το άλμπουμ;". Η απάντηση είναι: "γαμάτες στιγμές που μόνο αυτή η μπάντα μπορεί να δώσει ακόμη και στο 2016".

Συνοψίζοντας, έχουμε 4 τυπάδες κοντά στα 55 πλέον, να χαρίζουν τρία εξαιρετικά κομμάτια, πολλά που ακούγονται άνετα και προσφέρουν 77 λεπτά ποιοτικής μουσικής. Ναι, θα μπορούσαν να είχαν κόψει λίγο από την διάρκεια και ενδεχομένως να είχαμε ακόμη καλύτερο αποτέλεσμα αλλά δεν μας νοιάζει. Το πόσο καλό είναι φαίνεται από το γεγονός ότι ο καθένας έχει διαλέξει διαφορετικά αγαπημένα κομμάτια θεωρώντας αδύναμα ή ακόμη και αδιάφορα άλλα που άρεσαν σε άλλους.

Κανείς δεν περίμενε να ακούγονται τόσο απελευθερωμένοι και αυτό οφείλεται και στον παραγωγό. Στο "Death Magnetic" ο Rubin έκανε προχειροδουλειά και οι Metallica έπρεπε να παίξουν μόνο metal. Εδώ παίζουν metal από όλες τις περιόδους τους και συνθετικά βρίσκονται μερικά σκαλιά παραπάνω από ότι 8 χρόνια πριν. Υπάρχει έμπνευση και σε συνδυασμό με την σπουδαία απόδοση του έφηβου James το αποτέλεσμα είναι πολύ πιο πάνω από το "ικανοποιητικό".

Τις προάλλες ο Hetfield άδειασε δημόσια τον Kirk λέγοντας λίγο πολύ ότι δεν έγραψε τίποτε απαντώντας στις δηλώσεις του δεύτερου ότι πικράθηκε που δεν τον άφησαν να συμμετέχει στις συνθέσεις (και στο ότι είχε χάσει εκείνο το iphone με τα πολλά riff που είχε γράψει και αποθηκεύσει σε αυτό). Για την ώρα ο Hammet δεν έχει απαντήσει. Δύσκολο να προβλέψουμε τι θα ακολουθήσει.

Αυτά λοιπόν, είναι δεδομένο ότι θα σκίσουν στα live και αν ο επόμενος δίσκος βγει σε 8 χρόνια και είναι σαν αυτόν θα περιμένουμε. Τουλάχιστον εγώ.

Έτσι και αλλιώς "they'll never stop, they'll never quit, 'cause they are Metallica".