Σκηνες 80'ς ταινιων που αγαπησαμε (Part I)

1457109700

Η δεκαετία των 80'ς ξαναβιώνει παντού. Δεν είναι μόνο η στροφή στην μουσική καλτίλα (και στα εγχώρια και διεθνώς), είναι και στις χολιγουντιανές παραγωγές. Μουσικά το αποκορύφωμα ήταν το έπος "True Survivor" με τον Hasselhoff, το οποίο έγινε και ταινία που ήταν ότι πιο καλτ έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Σε παλιότερο άρθρο μας, εξηγούμε τους 10 λόγους γιατί πρέπει να δει κανείς το "Kung Fury". Η αναβίωση παλαιότερων επιτυχημένων franchise (Jurassic Park, Mad Max, Star Wars, Terminator) στον κινηματογράφο δεν αφήνει περιθώρια να αμφισβητήσει κάποιος την στροφή του κουρασμένου και στερημένου από νέες ιδέες Χόλιγουντ στα 80'ς. Μαζέψαμε λοιπόν, 8 σκηνές συνολικά που αγαπάμε από τα 80'ς και οι πρώτες 4 βρίσκονται παρακάτω. Απολαύστε.


Κωνσταντίνος Κίκης (Cobra - 1986)

Ο Σταλόνε παίζει τον Σταλόνε. Ο Marion Cobretti, ελληνιστί Μάριος Κομπρίδης, ανοίγει καινούργιες τρύπες σε όποιον έχει το θάρρος να τον κοιτάει για πάνω από δέκα δευτερόλεπτα στην σκηνοθετημένεη από τον George Cosmatos ταινία και μας χαρίζει την ηδονή. Πάρε λαέ μου σφαίρες και μπαρούτι μας λέει και το κάνει. Δική μου πεποίθηση είναι ότι από το σύνολο αυτής της ταινίας κάποιος θα μπορούσε (και πρέπει) να κόψει σκηνές, να βάλει από πίσω Rammstein και να του δώσουμε και βραβείο. Αρκετά είπα όμως και θα παραθέσω τη σκηνή που με κάνει να υποκλίνομαι. Υπάρχουν χειρότερα πράγματα για την υγεία από το τσιγάρο esse!


Ιωάννης Κυράπογλου (Scarface - 1983)

Μπορεί δεκαετία 80’ να μην έζησα, αλλά δεν υπάρχει άνθρωπος που να σέβεται τον εαυτό του και να μην έχει δει έστω μία φορά τη σκηνή που ο Αλ Πατσίνο υποδυόμενος τον Τόνι Μοντάνα, σνιφάρει κοκαΐνη στο γραφείο του με το πιο ανέκφραστο ύφος όλων των εποχών. Είναι το ύφος ενός ανθρώπου που αρχίζει να νιώθει πως η ζωή του είναι σκατά και τίποτα απ’ όσα έχει δεν τον κάνει χαρούμενο. Ο Αλ Πατσίνο ήταν και πριν από αυτήν την ταινία γνωστός και καταξιωμένος. Αλλά αυτός ο ρόλος, αυτή η σκηνή, αυτό το ύφος, τον έβαλε μια για πάντα στο πάνθεον των ηθοποιών. Και να μην έπαιζε κανέναν άλλο ρόλο στη ζωή του, ο άνθρωπος είχε καταφέρει να γίνει θρύλος. Πάρε και τη σκηνή με την κοκαΐνη.


 

Wolfman (Predator - 1987)

Έτος 1987 και ο Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ πρωταγωνιστεί στο Predator του John Mc Tiernan (Die Hard 1, Die Hard 3). Μια ομάδα κομμάντος του αμερικανικού στρατού επιχειρεί στη ζούγκλα της κεντρικής Αμερικής , σε μια αποστολή διάσωσης ομήρων. Αφού καθαρίζουν σαν κατσαρίδες τους αντάρτες που συναντούν στο δρόμο τους, έρχονται αντιμέτωποι με κάτι υπεράνθρωπο. Ο Predator, γνωστός χασάπης , τους αλλάζει τα πετρέλαια (με εξωφρενική και άρρωστη μεθοδικότητα) και οι αποδεκατισμένοι κομμάντος τρέχουν να σωθούν. Φτάνουμε στη σκηνή όπου ο Predator κάνει κοντοσούβλι τον Carl Weathers (o γνωστός μας Apollo Creed) και ο Sonny Landham (έχει παίξει στο Lock up του Stallone) χάνει το μυαλό του και τολμάει να τα βάλει με τον υπέρτατο κυνηγό. Αφού τον κάνει και αυτόν αλοιφή, ο Predator  στρέφει τη προσοχή του στον Άρνι. Σε αυτό το σημείο ο Άρνι λέει τη δεύτερη πιο γνωστή του ατάκα, μετά το "Hasta la vista baby". Μέσα στα αίματα προσπαθεί να καταλάβει από που του ήρθε και θέλοντας να παροτρύνει την μοναδική επιζήσασα να φύγει της φωνάζει το θρυλικό GET TO THE CHOPPAAAAA!!! Περιττό να πω πως υπάρχουν άπειρα memes  με τη συγκεκριμένη ατάκα. Γενικά μια cult ταινία, ειδικότερα τα εφέ πολλές φορές είναι για γέλια. Επίσης υπάρχουν άλλες δυο ταινίες με τον θρυλικό πλέον Predator, το Predator 2 (με πρωταγωνιστή τον Danny Glover , ναι μαύρος από το Φονικό όπλο) και το Predators του 2010 που αντικειμενικά είναι η καλύτερη ταινία από τις τρεις.

 

Βαρουχάκης (The Shining - 1980)

Το 1980 ο Στάνλευ Κιούμπρικ παίρνει το βιβλίο του Στήβεν Κινγκ "Η Λάμψη" και το διαμορφώνει όπως εκείνος γουστάρει. Οι διαφορές με το βιβλίο είναι σημαντικές, αλλά η ουσία είναι ότι η ταινία ως δημιουργία του Κιούμπρικ είναι ένα αριστούργημα και ίσως η κορυφαία ταινία τρόμου μετά το "Ψυχώ" του Χίτσκοκ. Πέρα από το στοιχείο τρόμου, ο Κιούμπρικ ήθελε να δείξει συμβολικά  την γενοκτονία των Ινδιάνων. Ο Κιούμπρικ πέρα από το ανατριχιαστικό ξενοδοχείο, είχε και δύο ακόμη μεγάλα χαρτιά ώστε να φτιάξει την απόλυτη ταινία τρόμου. Την τέρμα creepy μουσική της ταινίας και τον Τζακ Νίκολσον. Ο συνδυασμός σκοτώνει. Δεν υπάρχει σκηνή που να μην μεγαλουργεί ο Νίκολσον. Προσωπικά την θεωρώ στις πέντε καλύτερες αμερικάνικες ερμηνείες όλων των εποχών. Ειδικά οι σκηνές στις οποίες αυτοσχεδιάζει είναι τρομακτικά τέλειος (ή πανέμορφα τρομακτικός). Η μη υποψηφιότητά του για Όσκαρ μάλλον είχε να κάνει με την κόντρα του Κιούμπρικ με την Ακαδημία των βαλτών Όσκαρ. Ο κορυφαίος σκηνοθέτης ως μέτρ της αξιοποίησης του κάθε χώρου έδωσε τόσες κλασικές στιγμές στην ταινία (το ποτάμι με το αίμα, "here's Johnny" - αυτοσχεδιασμός Νίκολσον, οι σκηνές με τα κοριτσάκια που παγώνουν το αίμα, η σκηνή "all work and no play, makes Jack a dull boy") αλλά αν ήταν να διαλέξω κάποια αυτή θα ήταν η σκηνή με τον Lloyd τον barman. Περιπλανόμενος σαν την άδικη κατάρα στους αχανείς διαδρόμους, έχει αρχίσει να το χάνει αρκετά, ώσπου μπαίνει στο μπαρ και πεθαίνει για ένα ποτό (ως πρώην αλκοολικός). Εκεί η ανατριχιαστική φιγούρα του Lloyd (ο οποίος μοιάζει με τον Τζόσεφ Γκέμπελς) θα του προσφέρει ένα ποτό και η συζήτησή τους θα περιστραφεί γύρω από το bourbon ,την ζωή, τις γυναίκες (στην Ευρωπαϊκή έκδοση της ταινίας) αλλά και την καταστροφική ζωή του Τζακ Τόρενς πριν έρθει στο ξενοδοχείο. Αποκορύφωμα η είσοδος της θεότρελης γυναίκας του που του λέει ότι είναι κάποιος άλλος μαζί τους και η αντίδραση του Τζακ. Να αναφέρουμε ότι το έργο της Σύλεη Ντούβαλ (της γυναίκας του Τζακ Τόρενς) ήταν τρομερά δύσκολο. Καθημερινά ο Κιούμπρικ την πρόσβαλε, την τρόμαζε, την έκανε σκουπίδι για να έχει στοιχεία του πανικού της στην ερμηνεία της. Διάολε ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ. Ο Νίκολσον δήλωσε ότι ήταν το δυσκολότερο έργο που είχε δει ποτέ να έχει ηθοποιός.