Καλυτερες κυκλοφοριες του 2015 (rock / metal)

1454253168

Από τον Γιώργο Βαρούχα

Ένα από τα πράγματα που είναι παραδοσιακό και συμβαίνει κάθε χρονιά είναι η συγκέντρωση των μουσικών κυκλοφοριών και η λίστα με τα καλύτερα και τις απογοητεύσεις.

Είναι πρώτη φορά που αργώ τόσο να φτιάξω την δική μου λίστα και οι λόγοι είναι τα πολλά εξαιρετικά άλμπουμ που κυκλοφόρησαν μες το 2015 αλλά και οι πολλές ακροάσεις που έδωσα σε καλλιτέχνες που είτε δεν τους γνώρισα και αφοιμοίωνα πρώτη φορά την μουσική τους είτε η φύση της μουσικής τους είναι τέτοια που δεν μπορείς να κατασταλάξεις για το ποιόν του δίσκου με λίγες ακροάσεις.

Πριν προχωρήσουμε είναι απαραίτητο να πούμε λίγα πράγματα για το γεγονός του 2015. To γεγονός του μουσικού 2015 δυστυχώς ήταν λυπηρό και δεν είναι άλλο από τον θάνατο της larger-than-life μορφής του Lemmy 3 μέρες πριν την αλλαγή του έτους (που τον ακολούθησε ο David Bowie λίγες μέρες μετά έχοντας έτοιμο δίσκο) και η αλήθεια είναι την καινούργια τους κυκλοφορία των Motorhead "Bad Magic" δεν την έχω ακούσει παρά μόνο την καυλωτική διασκεή στο "Sympathy for the Devil" των The Rolling Stones. Το βίντεο που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο όπου ανακοινώνει (με πολύ κόπο) ότι δεν μπορεί να συνεχίσει την συναυλία ήταν σπαραχτικό και προμήνυε το τέλος του μουσικού Lemmy. Δυστυχώς ήρθε και το τέλος και της μιας από τις μεγαλύτερες μορφές της rock μουσικής (και όχι μόνο - ο θάνατός του έγινε και πρωτοσέλιδο και από τις πρώτες δημοσιογραφικές ειδήσεις. Σβήνει μια γενιά σιγά σιγά, αυτή που ξεκίνησε τα πολλά. Η μουσική κινείται σε τρομερά επίπεδα, οι προσωπικότητες είναι αυτές που λείπουν.

Γυρνώντας έτσι στα μουσικά 2015, η παρακάτω λίστα περιλαμβάνει κυρίως άλμπουμ από τον metal χώρο και κυρίως πιο mainstream ονόματα, με τα underground ή λιγότερα γνωστά να είναι ελάχιστα. Χωρίς πολλά πολλά, προχωράμε στην λίστα με λίγα λόγια για κάθε άλμπουμ και ένα ή περισσότερα αντιπροσωπευτικά τραγούδια.

Already classics

Δίσκοι που θα μείνουν στο πάνθεον.

1. Minsk - "The Crash and the Draw"

Τα πνευματικά παιδιά των Neurosis ήταν η πρώτη μπάντα που είχε βγει στο φεστιβάλ του Roadburn 2015 και με είχαν εντυπωσιάσει. Όχι τότε τόσο μουσικά, γιατί είχαν μόλις βγάλει τον νέο δίσκο και δεν είχα προλάβει καν να το πάρω χαμπάρι. Με είχε ξετινάξει η απίστευτη πόρωσή τους, τα τραχιά φωνητικά τους που έβγαζαν όλο τους το είναι. Μου είχε κάνει εντύπωση η ακρότητα στην μουσική τους, γιατί δεν τους είχα συνδέσει με αυτήν καθώς περισσότερο υπνωτιστικοί ήταν στα προηγούμενα άλμπουμ χωρίς να λείπουν βέβαια τα δυνατά τους κομμάτια.

Χρειάστηκαν πάρα πολλές ακροάσεις για να εκτιμηθεί το μεγαλείο του και όμως, κάθε φορά προσφέρει κάτι καινούργιο. Ο δίσκος είναι πολύ δύσκολος στο άκουσμα και θέλει πολλή υπομονή. Είναι πιθανόν ότι καλύτερο κυκλοφόρησε στον ακραίο ήχο τα τελευταία χρόνια, ένας δίσκος που ανακατεύει το sludge, το doom, την ψυχεδέλεια, την ατμόσφαιρα του post-metal σε ένα απόκοσμο μεγαλούργημα - ωδή στην ακρότητα. Δύσκολο να προτείνεις κομμάτι γιατί ο δίσκος ακούγεται ολόκληρος αλλά για χάρη του κειμένου θα λέγαμε το "To the Garish Remembrance of Failure". Είναι μάλλον το πιο πιασάρικο (γκουχ γκουχ) και οι κιθάρες αργές και πολεμοχαρείς έτοιμες να καταβροχθίσουν ψυχές μαζί με τα φωνητικά.

2. Mgla - "Exercises in Futility"

Ομολογώ δεν είχα ακούσει ποτέ την μουσική των Πολωνών και περίμενα κάτι άλλο να ακούσω δεδομένου του hype (;) που έχουν. Το στερεοτυπικό black metal όπως το φαντάζεται κάποιος σε 7 ομώνυμα τραγούδια που είναι αυτό που περιγράφουν: εξάσκηση στην ματαιότητα. Σιδηροδρομικές ριφάρες σε σχετικά mid-tempo ρυθμούς και με κραυγές νιχιλιστικών φιλοσοφημένων στίχων απευθυνόμενες στο πουθενά, χωρίς να τους καίγονται καρφί αν θα βρουν ανταπόκριση. Εμείς όμως τους ακολουθούμε. Αν και η πρώτη και η τελευταία κλέβουν χαράζουν καρδιές, εμείς προτείνουμε την τρίτη άσκηση ματαιότητας.

3. Ghost - "Meliora"

Η μεγαλύτερη ανατροπή της χρονιάς. Μια μπάντα με αδιάφορα, άψυχα, χωρίς νεύρο κομμάτια να βγάζει τέτοια δισκάρα που θα είναι σημείο αναφοράς στα επόμενα χρόνια στο hard rock / heavy metal. Δεν είχα κανένα πρόβλημα με το τρομερό marketing της μπάντας και την ποπ αισθητική της. Αλλά απορούσα πως τους άκουγε κόσμος με συνθέσεις χωρίς ψυχή. Ο Lucifer έβαλε το χέρι του για τα καλά και τα ριφφ υπάρχουν και οι καταπληκτικές συνθέσεις όπου κιθάρες, πλήκτρα, μπάσο, τύμπανα συνοδεύουν καταπληκτικά τα φωνητικά (εδώ θέλουν βελτίωση είναι η αλήθεια). Μπράβο τους. Το μπάσο και το riff στο "From the Pinnacle to the Pit" μας κάνουν να χαμογελάμε ενώ το "He Is" είναι το πιο cool άσμα του 2015. Γλυκανάλατο, χαρμόσυνο, με ποπ χροιά, μόνο που μιλάει για την αγάπη για τον Εωσφόρο. Γι'αυτό είναι cool. Δύσκολα θα ξεπεράσουν αυτόν τον δίσκο.

 

Τα πολύ γαμάτα

Γαμάτα και πανέμορφα, τα λιώσαμε, τα προτέινουμε με το χέρι στην φωτιά.

 

4. Enslaved - "In Times"

Από τους πιο δουλευταράδες μουσικούς οι Νορβηγοί, κυκλοφόρησαν το 13ο άλμπουμ που κινείται σε black / progressive μονοπάτια, έχοντας ξεφύγει από την Νορβηγική μυθολογία και ασχολούνται με πιο κοσμικά πράγματα. Ενώ τους παρακολουθούσα διακριτικά, κάτι έλειπε στις προηγούμενες δουλειές τους. Αυτό τα έχει όλα: καταπληκτικές συνθέσεις με χαοτικές κοσμικές ριφάρες, ξεσπάσματα και μελωδίες, αξιέπαινη δουλειά στην εναλλαγή μελωδικών και black φωνητικών και τα χορωδιακά σημεία φυσικά δεν λείπουν. Για να πάρετε γεύση ακούστε το πιασάρικο "One Thousand Years of Rain", για να ΝΙΩΣΕΤΕ την κοσμικότητα της μπάντας η επιλογή δεν είναι άλλη από το απίστευτο εναρκτήριο "Thurisaz Dreaming".

Υ.Γ. Το ενδιαφέρον μου για τους Enslaved αναζωπυρώθηκε και λόγω των καταπληκτικών εμφανίσεών τους στο Roadburn. Τα μέλη της μπάντας βρέθηκαν 2 φορές στην σκηνή ως Enslaved και μια μαζί με τα μέλη των Wardruna (υπογράφουν σχεδόν όλο το soundtrack της σειράς Vikings). Γιατί ήταν μαζί; Γιατί η Νορβηγική κυβέρνηση τους είχε χρηματοδοτήσει με ένα σεβαστό ποσό να δημιουργήσουν ένα μουσικό και όχι μόνο project ώστε να αναδείξουν την ιστορία του σύγχρονου Νορβηγικού κράτους. Τροφή για σκέψη μόνο

5. Jess and the Ancient Ones - "Second Psychedelic Coming: the Aquarius"

Και αν το ντεμπούτο ήταν μια καλή προσπάθεια των Φινλανδών να μπουν στον χάρτη, περισσότερο θα έλεγα βασίζονταν στην αψεγάδιαστη φωνή της Jess παρά στις συνθέσεις τους. Όχι ότι δεν ήταν καλές αλλά συγκρίνοντας με τον δεύτερο δίσκο τους, παρατηρούμε αξιοθαύμαστη βελτίωση. Χαοτικές ψυχεδελικές εξάρσεις, πιασάρικα κομμάτια και μια φωνάρα που κοιτάει και προς soul, blues μεριά. Όλα τα κομμάτια είναι εξαιρετικά και το 23λεπτο "Goodbye to Virgin Grounds" θα σας κάνει να δακρύσετε από το 16ο λεπτό και προς το τέλος. Επειδή δεν θα το ακούσετε, ακούστε το "Goetia" ξέρω γω.

6. My Sleeping Karma - "Moksha"

"Moksha" στην Ινδική παράδοση σημαίνει "απελευθέρωση". Απελευθέρωση των συναισθημάτων συμβαίνει όταν ακούς τον δίσκο των Γερμανών psychedelic rockers. Είτε όταν είναι καταιγιστικοί είτε όταν είναι αρμονικοί είναι σταθερά υπέροχοι και αυτό που γράψανε είναι ένα άλμπουμ που διεγείρει τις αισθήσεις. Η αισιόδοξη χροιά και η νοσταλγία που αναβλύζει το ομώνυμο είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του δίσκου. Μου είναι δύσκολο να μην χαμογελάσω μετά το πέρας του (δίσκου).

7. Baroness - "Purple"

Πριν ακούσω τον δίσκο ότι ήξερα για τους Baroness είναι ότι έχουν γαμάτα artwork και ότι είχανε ατύχημα πριν μερικά χρόνια που θα τους κόστιζε την ζωή. Ακούγοντας αυτόν τον δίσκο γνωρίζω ότι άκουσα από τα καλύτερα άλμπουμ του 2015 με εξαιρετικές συνθέσεις όπου το groove και οι σφιχτές συνθέσεις είναι εξωτερίκευση της κατάθεσης της ψυχής της μπάντας. Το "Chlorine & Wine" είναι θαυμάσιο.

8. Viet Kong - "Viet Kong"

Με ένα από τα πιο προκλητικά ονόματα στον χώρο, οι Καναδοί χωρούν όλο το post-punk μαζί με δόσεις drone και ψυχεδέλειας σε 37' μόλις. Θορυβώδες, αιρετικό αλλά και πιασάρικο εκεί που πρέπει. Ακούστε το "Bunker Buster".

9. Arcturus - "Arcturian"

Η μαγεία παραμένει και μετά από 10 χρόνια απουσίας. Ο πειραματισμός διεισδύει και σε μη-metal μονοπάτια, η θεατρικότητα παραμένει, η ψυχεδέλεια έρχεται μετά από πολλά πολλά χρόνια ξανά στον ήχο, και με μπροστάρη τον καταταπληκτικό φάλτσο τενόρο Vortex το διαστημόπλοιο σαλπάρει κανονικά στο διάστημα. Το "Crashland" μας συνεπήρε όλους.

10. Iron Maiden - "The Book of Souls"

Αναλυτικά εδώ είναι η γνώμη για τον νέο δίσκο. Νέα στοιχεία στο 15ο άλμπουμ τους, φρεσκότατοι και μεγαλοπρεπείς. Όλοι παραδέχθηκαν το "If Eternity Should Fail" και το "Empire of Clouds" είναι ακόμη ένα κομμάτι ιστορίας της τεράστιας μπάντας.

11. Clutch - "Psychic Warfare"

Οι Clutch είναι η καλύτερη hard rock μπάντα του σήμερα. Προερχόμενοι από έναν κλασικό δίσκο ("Earth Rocker"), συνεχίζουν με κεκτημένη ταχύτητα και κοιτούν και προς western αισθητική αυτή την φορά. Όταν βγάζεις κομματάρες σαν το "Son of Virginia" και τα "Doom Saloon - Lady of Electric Light" γελάνε και τα μούσια του Fallon για το υποτιθέμενο υπερτιμημένο hype της μπάντας.

12. A Forest of Stars - "Beware the Sword You Cannot See"

Ακόμη ένα εξαιρετικό δείγμα ψυχεδελικού black metal από τους Άγγλους. Η Βικτωριανή αισθητική παραμένει μαζί με το βιολί,  την μεγαλοπρέπεια και την εκτελεστική δεινότητα, τα λυσασμένα φωνητικά συνυπάρχουν αρμονικά με τα αντίστοιχα γυναικεία αιθέρια. Ο σκοπός παραμένει και αυτός ίδιος: η φιλοσοφική επιμέλεια της παρακμής του ανθρώπου. Το άλμπουμ χωρίζεται σε δύο μέρη, με τα πέντε πρώτα τραγούδια να είναι 7+ λεπτά και το δεύτερο μέρος του δίσκου να είναι ένα μεγαλοπρεπέστατο θεατρικό κομμάτι χωρισμένο σε έξι μικρότερα κομμάτι. Αντιπροσωπευτικό δείγμα το "Drawing Down the Rain", που μας παίρνει και μας σφυροκοπάει μέχρι να μπει σε εκείνο το θαυμάσιο σημείο τα γυναικεία φωνητικά.

13. Uncle Acid & The Deadbeats - "The Night Creeper"

Συνεχίζει ο Θείος και τα Ρεμάλια του να δίνουν δισκάρες με την πετυχημένη συνταγή Black Sabbath, Beatles και 70's cult horror αισθητική. Πολλές ριφάρες και πολλή αρρώστεια, πχ στο "Inside".

14. Deafheaven - "New Bermuda"

Δεν ξέρω πως δημιουργήθηκε αυτό το hype για τους χιπστεράδες Αμερικάνους, γιατί δεν καταλαβαίνω πως μια black metal μπάντα μπορεί να αρέσει σε τόσο κόσμο. Μήπως είναι αυτά τα μπόλικα shoegaze, post rock στοιχεία που χρωματίζουν την μουσική τους; Τα thrash αλα Metallica riff τους; Η hipster εμφάνισή τους; Τέλος πάντων, ήταν πρώτη επαφή και ο δίσκος πραγματικά μου άρεσε και το "Gifts for the Earth" είναι από τα καλύτερα κομμάτια της περσινής χρονιάς.

15. Faith No More - "Sol Invictus"

Άλλη μια επιστροφή μετά από 18 χρόνια, οι Faith No More συνεχίζουν εκεί που άφησαν την μουσική σκηνή. Υπηρετώντας τις δικές τους καύλες, συνεχίζοντας να θυμίζουν την μοναδική τους ταυτότητα, και με μπροστάρη τον τρελό Mike Patton - που επιτέλους επιστρέφει εκεί που πρέπει να είναι και όχι να χαραμίζεται σε project που στην καλύτερη είναι ενδιαφέροντα- γράφουν έναν παραπανω από αξιοπρεπή δίσκο. Το κλιπ του "Sunny Side Up" είναι τόσο απολαυστικό όσο το τραγούδι.

16. Downfall of Nur - "Umbras De Barbagia"

Ένα 20χρονο τυπάκι από την Ιταλία έφερε τις παγανιστικές και φυσικές αύρες  του αρχαίου Νουραγικού μεγαλιθικού πολιτισμού στην Αργεντινή και το αποτέλεσμα είναι ένα εξαιρετικό δείγμα ambient black metal. Το φλάουτο, οι γκάιντες και οι ακουστικές κιθάρες εμφανίζονται που και που και δίνουν το απαραίτητο folklore. Το "Golden Age" είναι από τα καλύτερα κομμάτια black metal που έχω ακούσει.

17. Kylesa - "Exhausting Fire"

Οι παλιές sludge μέρες ανήκουν στο παρελθόν και μάλλον αυτό ενόχλησε αρκετούς, η ουσία είναι ότι οι Kylesa γράφουν τρομερές ριφάρες και πολύ πιασάρικα κομμάτια, με την ψυχεδέλεια να έχει ακόμη μεγαλύτερες δόσεις από τον προηγούμενο δίσκο. Απολαυστικός δίσκος. Αυτό το "Lost and Confused" δεν ξέρω πόσες φορές το έχω ακούσει.

18. Spectral Lore - "Gnosis"

Πιθανότατα η πιο ποιοτική Ελληνική μπάντα, αφήνουν το black metal για λίγο και φτιάχνουν ένα 45λεπτο μεγαλοπρεπή δίσκο με εξαιρετική κιθαριστική δουλειά που περιέχει και μπουζούκι και άλλα ανατολίτικα όργανα. Ένα υπέροχο ταξίδι μεταξύ διαστήματος, Ανατολής, νοσταλγίας και πνευματικής εξύψωσης. Ολόκληρο τον δίσκο τον ακούτε εδώ.

Θα μπορούσαν να ανήκουν και στην πάνω λίστα τα παρακάτω.

Και πάλι πολύ καλές κυκλοφορίες που ίσως αξίζουν παραπάνω θέσεις.

19. Windhand - "Grief's Infernal Flower"

Από τα καλύτερα doom άλμπουμ των τελευτάιων ετών με μια καταπληκτική τραγουδίστρια και μεγαλοπρεπείς αργόσυρτες μαστουροσυνθέσεις . "Two Urns" και όλα τα λεφτά επίσης τα δύο 14λεπτα στο τέλος.

20. Lana Del Ray - "Honeymoon"

Ομολογώ πρώτη φορά άκουγα ολοκληρωμένα δουλειά της Lanas και αυτός ο δίσκος ακούστηκε τουλάχιστον 20 φορές από τότε που τον άκουσα, κάπου μέσα Ιανουαρίου. Τρομερά χαλαρωτικός και με πολύ ωραία τραγούδια παρά τους αστείους στίχους του. Το "Blackest Day" το θεωρώ καλύτερο του δίσκου.

21. Killing Joke - "Pylon"

Πολύ δυναμική επιστροφή από τους βετεράνους post-punkάδες, και δεν το περίμενα λόγω του απογοητευτικού προκατόχου. Αν το δεύτερο μισό του δίσκου ήταν τόσο καλό όσο το πρώτο θα έμπαινε και πιο ψηλά. Είναι γαμάτοι οι Killing Joke, να ακούσετε πχ το "Autonomous Zone".

22. Grave Pleasures - "Dreamcrash"

Τα κατάφεραν μια χαρά ακόμη και με την αποχώρηση του βασικού συνθέτη τους, δίσκος που ακούγεται πολύ ευχάριστα. Δεν προκάλεσε έκπληξη σαν το πρώτο, η αλήθεια είναι ακόμη απευθύνεται σε μεταλλάδες παρά σε πανκάδες. "Girl in a Vortex"

23. Graveyard - "Innocence & Decadence"

Τον δίσκο αυτόν τον έλιωσα και η θέση του δεν λέει τίποτε. Παραμένει απολαυστικός και είναι καλύτερος από τον προκάτοχο. Από τις μπάντες που πρεσβεύουν καλύτερα την αναβίωση του 70'ς vintage ήχου, εδώ είναι ακόμη πιο μελωδικοί και πιο blues έχοντας χαμηλώσει τις ταχύτητες, χωρίς να ξεχνούν να βομβδαρδίζουν που και που. Η στιχουργική δουλεία είναι πάντα υψηλού επιπέδου και από τα λίγα διαθέσιμα τραγούδια online είναι το πολύ καλό "The apple and the tree".

24. Luciferian Light Orchestra - "Luciferian Light Orchestra"

Ο Christopher Johnson των Therion γουστάρει 70'ς αισθητική και ήχο και δημιούργησε αυτό το γκρουπ έχοντας γυναικεία πρώτη φωνή. Τρομερά πιασάρικο και με μόλις 36' διάρκειας καταφέρνει να αφήσει το στίγμα του μέσα στην χρονιά και σε ένα είδος (occult rock και γυναικεία φωνητικά)που έχει γίνει σούπα αλλά όχι κορεσμένο. "A Black Mass in Paris"

25. Hills - "Hills"

Κάντο σαν τους Σουηδούς: Ψυχεδελικό, drone, kraut και space. Σε πιασάρικο βαθμό όλα αυτά. Χαθείτε.

26. Magic Circle - "Journey Blind"

Black Sabbath meets Trouble meets Deep Purple σε έναν πολύ ωραίο doomίζων δίσκο όπου θα τιμηθεί από όσους ψάχνουν κάτι παραδοσιακό και με ψυχή. "A Ballad for the vultures"

27. Demon Eye - "Tempora Infernalia"

Παρόμοια φάση με το παραπάνω, πιο rock και πιασάρικο, πολύ ευχάριστο άλμπουμ. "I'll Be Creeping"

28. My Dying Bride - "Feel the Misery"

Επιστροφή στα παραδοσιακά ριφφ και τον τρόπο προσέγγισης που αγαπήσαμε, πολύ καλύτερο σε σχέση με τους δύο προκατόχους και χωρίς να γίνει ποτέ κλασικό έχει να προσφέρει MDB στιγμές. "I Celebrate your Skin"

29. John Capenter - "Lost Themes"

Υπάρχει μια αναβίωση των 80'ς γενικότερα (κινηματογράφος, post-apocalyptic κυκλοφορίες) και o John έχοντας στο default την μουσική προσέγγιση που ήταν σήμα κατατεθέν στις ταινίες του, χαρίζει έναν δίσκο που εμείς οι ίδιοι καλούμαστε να φανταστούμε τι σκηνή θα έπαιζε με το εκάστοτε τραγούδι. "Vortex"


Kατώτερο των προσδοκιών

30. Dodheimsgard - "A Umbra Omega"

Κανείς δεν ζήτησε έναν κατανοητό δίσκο DHG. Οι χαοτικές συνθέσεις με τους εκάστοτε πειραματισμούς (εδώ υπάρχουν και ambient και jazz επιρροές μαζί με την progressive πορεία και την ψυχεδέλεια) υπήρχαν ανέκαθεν στο μενού που σέρβιρε η μπάντα. Η τρομακτική εκτελεστική της δεινότητα παραμένει σταθερή, η χρυσή φωνή του Aldrahn είναι εκεί σταθερά απλησίαστη αλλά τα πολλά λεπτά του δίσκου και οι αρκετά μεγαλύτερες από όσο πρέπει διάρκειες των κομματιών προσφέρουν αμήχανες έως και βαρετές στιγμές κατά την διάρκεια. Το "Aphelion Void" είναι αριστούργημα πάντως.

 

Aπογοητεύσεις

31. Paradise Lost - "A Plague Within"

Δεν με πείραξε που η αγαπημένη μου μπάντα έβγαλε δίσκο που στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον κρίνεται ανεπαρκής και αδιάφορος ενώ αποθεώθηκε από τον μουσικό τύπο. Ας όψεται η επιστροφή στις παλιές doom ρίζες, πουλάνε αυτά. Οι συνθέσεις είναι καλές, συμπαθητικές. Αυτό που με πείραξε πολύ είναι η ισοπέδωση ενός από τους αγαπημένους μου τραγουδιστές. Γεγονός είναι ότι τα φωνητικά του εδώ και καιρό συνοδεύονται με μπόλικη επεξεργασία στο studio. Οι φωνητικές του γραμμές παραμένουν καλές αλλά εκτέθηκε ανεπανόρθωτα σε βαθμό γελοίο. Θα μου μείνει πάντως το "No Hope in Sight".

32. Slayer - "Repentless"

Πέθανε ο Jeff, διώξανε τον Lombardo, αντικατέστησαν τους δύο μουσικούς με εξαιρετικούς παίκτες και θεωρητικά είναι η καλύτερη σύνθεση που θα μπορούσε να έχει η μπάντα τώρα. Έχουν νεύρο αλλά τον δίσκο δεν κατάφερα ποτέ να τον ακούσω ολόκληρο γιατί είναι κακός δίσκος, έχει πολλές εκνευριστικές στιγμές.

 

Συνοπτικά ήταν μια συναρπαστική χρονιά και όπως πάντα, θα ανακαλύπτεις κάτι ακόμη που δεν πρόλαβες να το ακούσεις.

Και του χρόνου με ακόμη καλύτερα πράγματα!