ΕΛΛΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ vs ΕΛΛΗΝ ΟΠΑΔΟΣ

1453721456

Από τον Κωνσταντίνο Κίκη

Τις τελευταίες μέρες γίνεται το «σώσε» που λέν και στο χωριό μου αναφορικά με το κλείσιμο της θύρας 13 του Παναθηναϊκού από τον υφυπουργό αθλητισμού Σταύρο Κοντονή. Κακή κίνηση κ. υφυπουργέ, όχι επειδή μου θυμίζει το «πονάει χέρι, κόβει χέρι», αλλά κυρίως επειδή μιλάμε για προχειρότητα σε ένα ευαίσθητο θέμα, μη ξεχνάμε ότι το όλο εγχείρημα προχώρησε με πρόφαση τη χουλιγκανική βία και τον περιορισμό της. Δεν ξέρω τι είδους επιτελείο υπάρχει εκεί στο υπουργείο και πώς κατέληξαν στο να κλείσουν ένα τμήμα του γηπέδου για μισό χρόνο και μόνο για την κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος αλλά μου φαίνεται περισσότερο ότι απλά ανοίξαν ένα Google, έψαξαν να δούν τι έγινε στην Μ. Βρετανία το ’80 και με μια πρόχειρη μίμηση ορισμένων κινήσεων της τότε Θατσερικής κυβέρνησης προχώρησαν σε ότι είδαμε.

Ωραία όλα αυτά, ειρήνη υμίν, τέλος στον χουλιγκανισμό και στη βία στα γήπεδα, πρόστιμα στις ομάδες, μέτρα για την διασφάλιση των αγώνων και την ασφάλεια των πολιτών γενικότερα.

Για να έρθω στο θέμα μου, σίγουρα χρειάζεται μια αναμόρφωση στα ελληνικά γήπεδα αλλά χωρίς να ξεχνάμε ότι το επίκεντρο δεν είναι όλη η 13, 4, 7, κ.ο.κ. αλλά ο μέσος κάφρος-μπαχαλάκιας της 13, της 4 και της 7. Όχι όλο το φίλαθλο κοινό της τάδε θύρας που αγαπάει την ομάδα του και θέλει το σαββατοκύριακο να πάει με τη παρεούλα του να δει τον αγώνα του. Να σημειώσω ότι δεν εννοώ φυσικά τον κλασσικό «το γήπεδο είναι για να βγάλουμε τα νεύρα μας» ή τον «έλα ρε και αν δεν τα κάνουμε εδώ τότε πού;» αλλά τον άνθρωπο που θέλει να ξεχαρμανιάσει από όλη τη πίεση της βδομάδας του, να πάει στο γηπεδάκι του, να δει τη μπάλα του και να γυρίσει όμορφα και ωραία στο σπιτάκι του μετά τα ματς, χωρίς να έχει φάει 2 σύννεφα καπνογόνο, κανα δυό ξώφαλτσες από συνδεσμίτικα σούτια, να πέσει πάνω του ο μεθυσμένος «ντάξει ναουμ’ φιλαράκι σόρι» από δύο καθίσματα πιο πάνω κλπ κλπ. Οι τελευταίοι εάν δεν μπορούν να ελέγξουν τους εαυτούς τους καλύτερα να κάτσουν και να αναλογιστούν πόσο καλό ή κακό κάνουν στην ομάδα τους όταν μπουκάρουν μέσα και τα κάνουν –τανα όλα ή όταν κυνηγάνε πούλμαν άλλων συνδέσμων ή ακόμα χειρότερα αποστολών άλλων ομάδων, αν δεν μπορούν να βρούν σε ποια περίπτωση βλάπτουν αυτό που αγαπάνε ας ξαναέρθουν γήπεδο να συνεχίσουν ότι κάνουν μέχρι να φτιαχτεί σοβαρό κράτος δικαίου και να τους απαγορευθεί η είσοδος σε αθλητικό event εις αεί.

Σίγουρα δεν είμαι εγώ ο κατάλληλος άνθρωπος που θα υποδείξει σε ολόκληρο υφυπουργό πως θα κάνει τη δουλειά του (αλοίμονο μας αν ήμουν!), αλλά δεν γίνεται να είμαι ο μόνος που πιστεύει ότι ο κάφρος θα βγεί κερδισμένος μέσα από όλη αυτή την ιστορία. Και θα βγεί υπεράνω για δύο απλούς λόγους που ξεχνάει το πολιτικό σκηνικό: ο πρώτος είναι και ο πιο απλός, το τσουβάλιασμα, με το να κλείνεις ένα πέταλο θα βρείς απέναντι σου, από τον μπαχαλάκια μέχρι τον οικογενειάρχη και το παιδί του που βλέπουν το άδικο της πράξης και ενδόμυχα θα σταθούν εκεί που πιστεύουν ότι βρίσκεται το συμφέρον της ομάδας τους, σωστή ή όχι η εντύπωση που έχουν για το ποιο και πού είναι το συμφέρον αυτό, θα σταθούν κοντά στην ομάδα τους, στο συναίσθημα και όχι στη λογική.

Ο δεύτερος λόγος είναι λίγο πιο σύνθετος, είναι αυτό που μου αρέσει να αποκαλώ «μη αντικειμενική ευθύνη των ΠΑΕ». Καλώς ή κακώς τόσα χρόνια δεν έχουμε δεί μια ομάδα να αναλαμβάνει ευθύνη και να προχωρά σε δράση για τις πράξεις των οπαδών της σε εντός και εκτός έδρας παιχνίδια ή πλησίον του αγωνιστικού χώρου. Να αποκλείσουν οπαδόυς ή να βάλουν σοβαρούς σεκιούριτι φερ’ειπείν, οι μόνοι αποκλεισμοί οπαδών από τους γηπεδικούς χώρους που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια στην ελλάδα ήταν η πρώτη περίπτωση στη Τούμπα για κάτι οπαδούς που όρμησαν σε έναν τυφλό και για το Καραϊσκάκη ότι αποκλείστηκε ο οπαδός που είχε πετάξει μια κοκα-κόλα στον Αναστασίου.

Σιχαίνομαι που το λέω αλλά όσο οι πρόεδροι των ομάδων συνεχίζουν να συναντούν τους εκπροσώπους των οργανωμένων και να τους παρακαλάνε να μη τα κάνουν όλα γης μαδιάμ στα ντέρμπι ή για να δούνε τι προθέσεις έχουν τέλος πάντων και στις υπόλοιπες αγωνιστικές να τους χαιδεύει τα αυτία, όσες θύρες και να κλείσεις Κοντονή, το πρόβλημα θα πηγαίνει από τη θύρα 13 στη θύρα 5 της λεωφόρου.

Δυστυχώς έχουμε ακόμα χώρο να καλύψουμε και σε αυτό το θέμα στην Ελλάδα. Δεν είμαι αντίθετος σε προσπάθειες, όταν όμως αυτές γίνονται νηφάλια και στοχευμένα με εφαρμογή σε όλη τη λίγκα, όχι σε μια ομάδα μόνο. Να βρούν οι αρμόδιοι μέτρα που να εφαρμόζονται σε όλα τα στάδια και τις ομάδες, όχι να χτυπάμε μια-μια με πρόχειρο τρόπο την κάθε ΠΑΕ, είναι άδικο, άτιμο και άτοπο στην εφαρμογή του και στη τελική εκθέτει την εικόνα σου ως κυβέρνηση.

Προσωπικά είχα μια εντύπωση ότι πηγαίναμε σχετικά καλά σαν χώρα σε αυτό τον τομέα. Κατάλαβα όμως πολλά όταν βρέθηκα φοιτητής στο Μιλάνο και έτυχε να παρακολουθήσω το Derby Della Madonnina (Ίντερ- Μίλαν για όσους μπερδεύονται) κάτω από την κερκίδα των φανατικών της Μίλαν, καμία σχέση με τους δικούς μας. Κορεό, μπυρίτσα, αγώνας, συνθήματα και σπίτια μας όλοι χαλαροί και ωραίοι. Αυτό που θα μου μείνει όμως χαραγμένο για πάντα σαν εικόνα είναι το ζευγάρι με το μωρό που βλέπω μπροστά μου, άντρας με φανέλα Ίντερ και δίπλα η γυναίκα του με μια φανέλα Μίλαν να περπατάνε ανάμεσα στο πλήθος, πάντα με το μωρό στο καρότσι, λες και κάναν τη καθιερωμένη βόλτα τους για να ξεσκάσουν. Α και στο αστικό λεωφορείο σε κάθε στάση άλλοι με κασκόλ της Μίλαν και άλλοι με κασκόλ της Ίντερ να μπαινοβγαίνουν, στο δρόμο για το γήπεδο παρέες της κάθε ομάδας περνούσαν δίπλα δίπλα και ούτε καν κοιτόυσαν το χρώμα της μπλούζας. Πρωτόγνωρα πράγματα για εμένα στα 19 μου και έκτοτε αναρωτιέμαι αν θα το ζήσω ποτέ στην Ελλάδα. Δύσκολα, όσο δε βοηθάει και η πολιτική ηγεσία της χώρας.