ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΠΟΙΟΤΙΚΟΥΣ ΤΥΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΒΓΑΛΕ Η ΜΟΥΣΙΚΗ

1452513600

Tου Τάσου Ζαννή

 

Τελείωσαν τα τσιγάρα. Τι μέρα κι αυτή. Σκέψεις. Σκόρπιες σκέψεις. Ήθελα να γυρίσω σπίτι, να ξαπλώσω λίγο, να συνειδητοποιήσω τι συνέβη σήμερα. Ήθελα να έχουν περάσει κάμποσες ώρες, να έχω ηρεμήσει κάπως. Φευ! Ξέρεις, είναι κάποια γεγονότα που λυγίζεις στο άκουσμά τους. Είναι κάποια γεγονότα που αδυνατείς να πιστέψεις την αληθοφάνειά τους. Είναι κάποια γεγονότα που, εκτός από δυσάρεστα, είναι και αναπάντεχα. Είναι κάποια γεγονότα με τα οποία είσαι κατά κάποιον τρόπο... άρρηκτα συνδεδεμένος, και επηρεάζουν τη διάθεσή σου, κλονίζουν τη προσωπικότητά σου.

Ένα τέτοιο μας χτύπησε όλους άσχημα το πρωινό της 11ης Γενάρη του 2016. Αυτό το γαμημένο το πρωινό, που να μην ερχόταν ποτέ... Φτάνω στο Βενιζέλος για να δω τη κοπέλα μου, καθόμαστε να φάμε κάτι και σκέφτηκα να δω τι γίνεται στον κόσμο. Τι το 'θελα το ρημάδι... Πρώτη είδηση στην αρχική μου, η κοινοποίηση ενός status. Ήταν από τη σελίδα του David Bowie. Δεν έγραφε ωραία πράγματα. Καθόλου ωραία. "January 10 2016 - David Bowie died peacefully today surrounded by his family after a courageous 18 month battle with cancer. While many of you will share in this loss, we ask that you respect the family’s privacy during their time of grief".

Σοκ. Παθαίνω σοκ. Αρχίζω και τρέμω, και μαζί, τρέμει και η ψυχή μου. Δε μπορεί, λέω, δε γίνεται. Δε γίνεται να πέθανε ο Λευκός Δούκας. Δε το δέχομαι. Προχώρησα παρακάτω στην αρχική. Όλοι αναπαρήγαγαν το ποστ, την είδηση. Δηλαδή, τι; Ήταν αλήθεια; Κι αν μιλάμε για ακόμα ένα hoax, για ακόμα μια κακόγουστη φάρσα; Αχ, μακάρι να ήταν μια τέτοια. Αλλά καθώς προχωρούσα στην αρχική μου, ο εφιάλτης γινόταν ολοένα και πιο ζωντανός. Δεν ήταν φάρσα. Ήταν αλήθεια. Έκλεισα για λίγο το κινητό. Δεν ένιωθα καλά. Ένας κόμπος στον λαιμό, στη κοιλιά, παντού. Πήρα μια βαθιά ανάσα. Νομίζω είχα βουρκώσει. Δε μπορούσα να το πιστέψω.

Την Παρασκευή έσβησες 69 κεράκια στη Τούρτα της Ζωής, ενώ την ίδια μέρα κυκλοφόρησες το 26ο άλμπουμ σου. Και τώρα, 2 μέρες αργότερα, μας αφήνεις. Δες ειρωνείες που πουλάει η παλιοζωή. Μας χάρισες άλλο ένα μουσικό αριστούργημα, άλλο ένα κομμάτι της ψυχής σου, ενώ πάλευες σθεναρά επί 18 ολόκληρους μήνες με αυτή την αρρώστια... Το Blackstar. Τα είχες προγραμματίσει όλα. Οι προθέσεις και τα συναισθήματά σου ήταν όλα εκεί, μέσα στους στίχους.

Το Blackstar. Το Blackstar έμελλε να είναι το κύκνειο άσμα στη καριέρα σου. Αυτό το διαφορετικό, το απολύτως στοιχειωτικό και σκοτεινό εγχείρημα, το οποίο εμπεριέχει (καθότι φάνηκε) σκέψεις και φόβους - χαμένος ανάμεσα στη σκέψη και τον φόβο. Ένα εγχείρημα στο οποίο πάλευες με τους προσωπικούς σου δαίμονες, πριν χαθείς στο τέλος, μέσα σε μια ντουλάπα. Τι έχει μέσα αυτή η ντουλάπα; Είναι ωραία εκεί; Όλα μοιάζουν τόσο... οργανωμένα. Κάθε τραγούδι από το Blackstar και μια ιστορία πόνου και θλίψης. Τόσο αισθαντική σύνθεση, δε μπορεί να ήταν τυχαία.

Αυθεντικός, ευσταθής, ευάλωτος. Ποιητής των απελευθερωτικών αισθήσεων, ζωγράφος του ασυνείδητου, αέναος πειραματιστής του ανεξερεύνητου. Όποια ψαγμένη φράση κι αν χρησιμοποιήσεις, δε καταφέρνει ούτε στο ελάχιστο να αποδώσει τι υπήρξε, τι ήταν, πώς έζησε αυτός ο άνθρωπος. Ενέπνευσε γενιές και γενιές, στιγμάτισε τη Παγκόσμια Μουσική Σκηνή, χάρισε μοναδικά μουσικά αριστουργήματα, τα οποία είναι παντοτινά.

Για μένα, ένα από αυτά τα παντοτινά αριστουργήματα, είναι αυτό. Αυτό είναι το τραγούδι μου - για πάντα. Η μουσική μου, οι στίχοι μου, τα αισθήματά μου, οι σκέψεις μου, οι στόχοι μου, ο σπαραγμός μου, η ψυχή μου, τα όλα μου. Μπορούμε να κλέψουμε χρόνο. Μπορούμε να τους νικήσουμε. Μπορούμε να γίνουμε Ήρωες. Όχι μόνο για μια μέρα, μα για πολλές - για πάντα. Ο David Bowie ήταν τα πάντα. Είναι τα πάντα. Θα είναι τα πάντα. Είσαι ο Ήρωας όλων μας - ο Ήρωας της Μουσικής. Τελικά, Ziggy, γυρνάς στα αστέρια. Δε μπορώ τους αποχαιρετισμούς. Πάντα τους μισούσα. Χαιρετίσματα στους εκεί πάνω, Χαμαιλέοντα της Σύγχρονης Τέχνης. Να περνάτε καλά.