Tηλεοπτικοι Αντι-Ηρωες στην υπηρεσια της SuperLeague

1445500872

Από τον Γιώργο Βαρούχα

Αρκετές σειρές είναι πλέον έτη φωτός μπροστά από αρκετές ταινίες τόσο στο budget, όσο και στην ποιότητά τους οπότε οι χαρακτήρες αναπόφευκτα γίνονται γνωστοί και αποτελούν ένα συναρπαστικό και αναπόσπαστο μέλος της κινηματογραφικής κουλτούρας. Υπάρχει μια στροφή τα τελευταία χρόνια στις Χολιγουντιανές τηλεοπτικές παραγωγές προς την επιλογή των αντι-ηρώων στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Τι είναι ο αντι-ήρωας; Σίγουρα δεν έχει τα στοιχεία του ήρωα. Υπό φυσιολογικές προϋποθέσεις δεν θα τον συμπαθούσαμε ποτέ. Μπορεί έχει έλλειψη ηθικής. Να είναι δειλός. ΚΑΘΙΚΙ. Αρρωστημένο μυαλό. Απροσάρμοστος, ακομφόρμιστος, ασυμβίβαστος. Με πολλά ελαττώματα. Συνήθως έχει  σκοτεινό παρελθόν, μια φυσική ή νοητική δύναμη που σε συνδυασμό με τις αδυναμίες του μας κάνει να ταυτιζόμαστε μαζί του σε πολλά θέματα, ενώ αν ο ηθοποιός είναι θαυμάσιος (που συνήθως είναι) τον υποστηρίζουμε σε κάθε του βήμα (από τα συναρπαστικά κατορθώματα του Hollywood).
Παρακάτω παρουσιάζουμε μερικούς τηλεοπτικούς διάσημους αντι-ήρωες που θαυμάζουμε και πως τους φανταζόμαστε στο συναρπαστικό πρωτάθλημα της Σούπερ-Λίγκα.

Frank Underwood (House of Cards)
Κύριε Πρόεδρε! Το “House of Cards” είναι ένας θρίαμβος του Netflix. Με μπάτζετ πάνω από 100 εκατομμύρια κάθε σεζόν, αναδεικνύει την σαπίλα του Αμερικάνικου Κονγκρέσου με κεντρικό πρωταγωνιστή τον μακιαβελικό και υπερβολικά καλό (σαν ηθοποιία μόνο ε) Kevin Spacey. Δολοπλοκίες, ίντριγκες, δολοφονίες, χειραγωγήσεις, όλα σχεδιασμένα στην εντέλεια από έναν από τους πιο αδίστακτους τηλεοπτικούς χαρακτήρες που έχουν εμφανιστεί. Πέρα από τις πράξεις του είναι και η εντυπωσιακά ήρεμη και βαθιά φωνή του και το βλέμμα στην κάμερα με τις ατάκες του που απογειώνουν την σειρά μιλώντας στο κοινό ως άλλος  Ριχάρδος ο Γ’ (τον ρόλο που απόλαυσαν όσοι τυχεροί βρέθηκαν εκείνο το βράδυ στην Επίδαυρο). Είμαστε κοντά του και τόσο μακριά του ταυτόχρονα κάθε στιγμή. Είμαστε συνένοχοι αλλά ανήμποροι να κάνουμε κάτι παραπάνω. Φοβόμαστε αλλά τον θαυμάζουμε. Βοηθούμενος από την εξίσου αδίστακτη και διψασμένη για εξουσία σύζυγο-ρομπότ (“I love that woman. I love her more than sharks love blood.” / εντυπωσιακή εξίσου η Robin Wright στον ρόλο της) διασύρει τα πάντα στον διάβα του, εκμεταλευόμενος την εκάστοτε αδυναμία του αντιπάλου του. Μπορεί να είναι ένα απλό κορίτσι, μπορεί να είναι και ο ίδιος ο Πρόεδρος. Η 3ησεζόν μας σταδιακά μας υπενθυμίζει ότι οι μεγάλες αυτοκρατορίες ξεκινούν να παρακμάζουν εκ των έσω, ενώ περιμένουμε την 4η που λογικά θα είναι και η τελική.

Θέση στην Σούπερ-Λίγκα: Πρόεδρος φυσικά. Η ιστορία ενός βλαχαδερού που στερήθηκε πολλά, πέρασε δύσκολα χρόνια και στην πορεία θα κάνει τα πάντα για να αποκτήσει ότι επιθυμεί. Ξέρει τι θέλει από την αρχή (“Power is a lot like real estate. It’s all about location, location, location. The closer you are to the source, the higher your property value”). Δεν μπορεί να τον σταματήσει τίποτε, μόνο ο ύπνος (“I’ve always loathed the necessity of sleep.Like death, it puts even the most powerful men on their backs.”). Για να πετύχει τον στόχο του θα προσαρμόζονταν στον εκάστοτε συνομιλητή σαν άλλος χαμαιλέοντας (“The road to power is paved with hypocrisy, and casualties.”), πλασάροντας τον εαυτό του μεν παντού, επιφυλακτικά πάντα δε (“Shake with your right hand, but hold a rock with your left”). Γενικά μια ατάκα και μόνο που θα τον περιέγραφε είτε πρόεδρο της Σαπίλας, είτε χαμηλόμισθο ιδιωτικό υπάλληλο: “Of all the things I hold in high regard, rules are not one of them”. Δεν θα υπήρχε αντίπαλος γιατί θα τον καταβρόχθιζε σύντομα ή σε βάθος χρόνου (“That’s how you devour a whale. One bite at a time”). Μόνο ο επόμενος θα ήταν τόσο δυνατός όσο αυτός. Γι’αυτό ίσως συνεργάζονται μαζί.

Walter “Heisenberg” White (Breaking Bad)
All hail the King! Δεν μπορώ να πω πολλά για το “Breaking Bad”. Είναι η καλύτερη σειρά όλων των εποχών μετά το Wire ίσως. Οι ανυπέρβλητες ερμηνείες, το κολοσσιαίο σενάριο (με τα foreshadowing), οι τρομερά καλογραμμένοι χαρακτήρες, η μοναδική σκηνοθεσία της σειράς, το φινάλε…Είναι όλα αψεγάδιαστα. Ο Walter White είναι ένας τηλεοπτικός θρύλος. Είναι ένα τεράστιο καθίκι. Δεν είναι άρρωστος σαν τον Vic Mackey που θα δούμε παρακάτω, δεν ξεκίνησε από την αρχή σαν τον Frank. Δεν είναι ξεχωριστός σαν τον House (στην καθημερινή του περσόνα). Είναι κακός. Είναι πολύ κακός ωστόσο. Το ότι ξεκίνησε ξαφνικά αλλάζοντας τόσο πολύ (“Chemistry is the study of change”) μας κάνει να τον θαυμάζουμε απεριόριστα και να του αποθέταμε ξεχωριστό φόρο τιμής για έναν ρόλο στην Σούπερ-Λίγκα.

Θέση στην Σούπερ-Λίγκα: Παράγοντας ομάδας που μπήκε ξαφνικά στο χάρτη και έγινε υπολογίσιμη δύναμη.Εννοείται ότι ενώ δεν κατέχει μια από τις παραδοσιακά μεγάλες ομάδες, και ο ίδιος κινεί πολλά νήματα πονοκεφαλιάζοντας τους πάντες με την τρομακτική αποφασιστικότητα, την απύθμενη εξυπνάδα και τις σατανικές χειραγωγήσεις του. Αρχικά μικροπαράγοντας που δεν τον ενδιέφερε τίποτε άλλο πέρα από το να προσπαθεί για την ομάδα του. Μπορεί να έπεφτε και κατηγορία, αρκεί οι οπαδοί και αυτός να ήταν ευχαριστημένοι για το ποδόσφαιρο που έπαιζε. Μικροπροβλήματα όμως υπήρχαν. Οικονομικά κυρίως. Βλέποντας παλιούς φίλους και συνεργάτες του να είναι ζάμπλουτοι από κάτι που εκείνος δημιούργησε και στερούμενος πολλά που έχουν οι άλλοι, αποφάσισε ότι δεν θα αφήσει την ομάδα έτσι. Άρχισαν τα «μαγειρέματα» (ματάκι). Η ομάδα βελτιώθηκε θεαματικά, έγιναν μεταγραφές, όλοι απόρησαν, υπήρξαν προβληματάκια με κατηγορίες, δίκες. Αθώωση προφανώς με δικηγόρο τον Saul (παρακάτω γι’αυτόν). Αλλά ο Walter δεν σταματάει εκεί. Το λέει ο ίδιος: “There’s gold in the streets, just waiting for someone to scoop it up” . Συνεχίζει και συνεχίζει ακόμη και αν ο εισαγγελέας είναι ο μπατζανάκης του (στον οποίο λέει “Tread lightly” και να μην ξεκινήσει καμιά έρευνα). Δεν θέλει να κατακτήσει πρωτάθλημα μόνο. Θέλει δυναστεία (“I am not in the meth business. I am in the empire business”). Ο ίδιος νιώθει σημαντικός, κάνει κάτι που ξέρει καλά. Δικαιώνεται. Αν θα πέσει, θα είναι από εκεί που δεν το περιμένει, ίσως καμιά προδοσία. Γιατί αλλιώς δεν γίνεται. Δεν μπορείς να νικήσεις τον Mr.White. Είναι καλύτερος σε όλα από σένα. Πιο έξυπνος, πιο αποφασιστικός. Δεν γίνεται κιόλας να μην σέβεσαι έναν άνθρωπο που ξεκίνησε από το μείον και κινεί τα πάντα κάτω από το τραπέζι. Ο Mr White είναι αυτός που κινεί τα νήματα, είναι λίγο κάτω από τον Frank και αυτό λόγω θέσης. Στην πραγματικότητα…Αυτός το λέει, όχι εμείς:”I am theone who knocks!”. Για ένα χαριτωμένο (που δεν είναι) τέλος, φανταζόμαστε σκηνή μετά την επίτευξη πρωταθλήματος: Δημοσιογράφος πλησιάζει στον νικητή πρόεδρο
– Κύριε πρόεδρε μια δήλωση.
– Say my name.
– (αμηχανία)…Τι εννοείτε;
– Ξέρεις πολύ καλά τι εννοώ. Τώρα…Say my name.
– Walter White.
– You are goddamn right.
– Μια δήλωση για το πρωτάθλημα; Τι συνέβη;
– I won.
Μαζί με τον επόμενο καλό κύριο κατακτούν τα πάντα.

Saul Goodman (Breaking Bad, Better Call Saul)
Θα ήταν πολύ λυπηρό να αφήσεις τέτοιο συναρπαστικό χαρακτήρα μετά το τέλος του Breaking Bad. Έτσι, ξεκινώντας από το μηδέν και όχι παίρνοντας ως δεδομένο τον απολαυστικό χαρακτήρα του Saul, οι δημιουργοί φτιάξανε νέο show δίνοντάς του τον τέλειο τίτλο “Better Call Saul”. Η σειρά χρονολογείται 6 χρόνια πριν αποφασίσει ο Walter να μαγειρέψει πρώτη φορά. Πως από μικρο-δικηγοράκος ο Saul αρχίζει να γίνεται μεγάλος παίκτης και φτιάχνοντας το όνομα στην πιάτσα. Το “Better Call Saul” παρά τον αργό ρυθμό του είναι ακόμη μια απολαυστική νότα στον θρύλο που δημιουργήθηκε από το “Breaking Bad” έχοντας μια 80’ς ατμόσφαιρα. Λίγα flashback στο παρελθόν μας δείχνουν ότι το είχε ανέκαθεν στο αίμα του, όντας πολύ μεγάλος παίκτης (Slippin’ Jimmy)που εξαπατούσε τους συμπολίτες του έχοντας κάνει και φυλακή. Είναι δυνατόν τέτοιο ταλέντο να μην το εξωτερικεύσει γίνοντας δικηγόρος (σε μεγάλη ηλικία) και να μην βγάλει πακτωλό από λεφτά; Ο Saul (με κανονικό όνομα James McGill, Saul Goodman για να φαίνεται Εβραίος) είναι πολυμήχανος, ταχυδακτυλουργός, φαινομενικά καραγκιόζης αλλά αδίστακτος και διψασμένος για χρήμα. Όσο και να μην σε πείθει η εικόνα του, είναι ο καλύτερος σε αυτό που κάνει.

Θέση στην Σούπερ Λίγκα: Σούπερ-σταρ δικηγόρος του Walter White. Τον ξετρυπώνει πέρα για πέρα επιτυχημένα πάντοτε. Μαζί βγάζουν τα άπειρα λεφτά. Του δίνει πολύτιμες συμβουλές. Τον μετατρέπει από Fredo σε Vito Corleone. Καμιά φορά τον φοβάται αλλά δεν μπορεί να του πάει κόντρα και να τον αφήσει. Αν πάνε τα πράγματα κατά διαόλου, he knows a guy who knows a guy who knows another guy που θα τους φτιάξει νέες ταυτότητες και θα εξαφανιστούν μαζί. Πέρα από αυτό, είναι ότι και στην σειρά: Cri-mi-nal lawyer. Όχι μόνο criminal lawyer που λέει και ο Jesse. Και αυτός ξεκίνησε σαν lawyer, όχι criminal. Στην πορεία είδε τι ευκαιρίες έχανε και τι θα μπορούσε να κάνει με το πλούσιο ταλέντο του να εξαπατάει τον κόσμο. Προδόθηκε κιόλας στο παρελθόν και αυτός από εκεί που δεν το περίμενε και τον έκανε να αναθεωρήσει για το μέλλον του. Πολύ μεγάλος παίκτης. Πολύ μεγάλο καθίκι. Ως Slippin Jimmy θα μπορούσε να είναι και πρώην ποδοσφαιριστής που του άρεσαν οι βουτιές, οι πουστιές εντός αγωνιστικού χώρου. Μισητός από όλους, διακόπηκε μια ταλαντούχα καριέρα λόγω τραυματισμού και αφοσιώθηκε στο δικηγοριλίκι.

Vic Mackey (The Shield)
Από τις πολυαγαπημένες μου σειρές. Ο Vic Mackey είναι ο ΠΙΟ ΓΑΜΑΤΟΣ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ. Κάποια λόγια για την σειρά πρώτα. Είναι κωλομπατσική μέχρι αηδίας. Το απίστευτα, στυγνά, σφιχτά, βίαια γραμμένο σενάριο ήταν μια κλωτσιά στ’αρχίδια της Αμερικής το 2002 όταν βγήκε η πρώτη σεζόν. Αρκετές σκηνές γυρίστηκαν με κανονικούς κομπάρσους  – αληθινά πρόσωπα σε φτωχογειτονιές του Λ.Α. Η σειρά κατάφερε κάτι που δεν μπόρεσε να κάνει σχεδόν καμία: Κάθε σεζόν να είναι καλύτερη από την προηγούμενη. Το απόλυτο αστυνομικό δράμα που ακόμη και σήμερα αποθεώνεται για το σενάριό του και τις καταπληκτικές του ερμηνείες. Δυστυχώς είναι πολύ αδικημένο επίσης, όπως και ο εξαιρετικός Michael Chiklis στον κεντρικό ρόλο. Μια τρομερή ερμηνεία, και ο Michael τόσο παθιασμένος στο παίξιμό του ώστε ένα τυπικό παράδειγμα για την αφοσίωσή του να αποτελεί η τελευταία σκηνή της 1ης σεζόν. Ο Vic αντιμέτωπος με ένα δυσάρεστο νέο, γονατίζει και σφαδάζει από τον πόνο. Η σκηνή που δεν ήταν στο σενάριο αλλά ήταν τόσο παθιασμένη και με γεμάτο ένταση η ερμηνεία του Chiklis που ο ίδιος εμφάνισε προβλήματα με την καρδιά του και η σκηνή συμπεριλήφθηκε ενώ ο ηθοποιός υπέφερε στο πάτωμα. Κάτι ακόμη για την σειρά: το καλύτερο τηλεοπτικό φινάλε όλων των εποχών. Ο πρωταγωνιστής παίρνει αυτό που του αξίζει. Από τους συντελεστές της σειράς ήταν και ο Kurt Sutter που συνέχισε δημιουργώντας το “Sons of Anarchy”, στο οποίο εμφανίζονται και πολλοί ηθοποιοί που έπαιξαν στο “The Shield”. Και αν το “S.O.A.” είναι λίγο ή πολύ ένοχη απόλαυση, η αφέλειά του και οι σεναριακές του ευκολίες το καθιστούν τουλάχιστον 5 φορές κάτω από το “The Shield” που είναι απλά και λιτά μια πρωτοκλασάτη σειρά. Ας δούμε τον Vic σε θέση στην Σούπερ-Λίγκα.

Θέση στην Σούπερ-Λίγκα: “Good cop and bad cop have left for the day. I am a different kind of cop”. Το απόλυτο και σιχαμένο αρρωστημένο καθίκι με ένστικτο αυτοσυντήρησης που είναι πέρα για πέρα τρομακτικό, τόσο που δεν έχει ξαναεμφανιστεί στην μικρή οθόνη. 1000% αποτελεσματικός στην δουλειά του, δεν έχει κανένα πρόβλημα να κάνει πράγματα που και οι χειρότεροι μαφιόζοι θα δίσταζαν να κάνουν. Είναι πραγματιστής. Γνωρίζει ότι κάποια πράγματα δεν θα αλλάξουν οπότε συνάπτει συμφωνίες προς όφελος όλων (και πάνω απ’όλα δικό του).  Η δουλειά του Vic θα ήταν πίσω από τα παρασκήνια αλλά η τεράστια προσωπικότητά του, η απόλυτη αποτελεσματικότητά του, τα πελώρια αρχίδια του, το απαράμιλλο ένστικτο αυτοσυντήρησής του θα έκαναν το όνομά του γνωστό ενώ δεν θα έπρεπε. Τον φανταζόμαστε λοιπόν να κάνει δουλειά εκτός Λίγκας. Κάτι συλλογικό, κάτι που δεν τον ενδιαφέρει να πάει πέρα από αυτό. Θέλει να εξυγιάνσει το Ελληνικό ποδόσφαιρο αλλά θα το κάνει με τον δικό του τρόπο γιατί νομίζει ότι αυτός είναι ο σωστός. Με ότι μέσο και να χρησιμοποιήσει. Τον φανταζόμαστε λοιπόν κάτι τον αθλητικό εισαγγελέα που θα χρησιμοποιήσει κάθε μέθοδο μέχρι να πετύχει αυτό που θέλει.  Αν και στην υπηρεσία του Νόμου, οι μέθοδοί του είναι πέρα για πέρα μακριά από αυτόν. Θα ήθελαν και θα προσπαθούσαν πολύ (και πολλοί) να τον απομακρύνουν αλλά δεν θα το κατάφερναν. Για αυτούς είναι η ντροπή του συστήματος. Εκείνος τους γράφει στα πελώρια αρχίδια του. Κανείς δεν έχει κάνει τα πράγματα που έχει κάνει αυτός. Νιώθει πίκρα αρκετές φορές γι’αυτό. Θα έπεφταν πριν από αυτόν αν ετοίμαζαν δίκη εναντίον του. Αυτός θα έπεφτε μόνο από κάπου που δεν το περιμένει. Θα κάρφωνε και αγαπημένους συνεργάτες του αν χρειαζόνταν. Θα σκότωνε όποιον βρίσκονταν στο πέρασμά του. Δεν θέλει περισσότερη δύναμη γιατί την αποκτάει μόνος του έτσι και αλλιώς. Αρρωσταίνει να είναι μόνο στο γραφείο. Η δράση του και εκεί για το οποίο ζει είναι έξω. Τα όποια λεφτά βγάζει και συλλέγει παράνομα από εξωτερικές δραστηριότητες πηγαίνουν στην οικογένειά του και μόνο. Δύο παιδιά με αυτισμό έχει ο κακομοίρης. Δεν μπορούμε να βγάλουμε νικητή αν έχει αντίπαλο τον Frank και τον Walter μαζί.

Προχωρήστε στο δεύτερο μέρος για τους αντιήρωες της Σούπερ Λιγκ.