The Four Horsemen: To Hell & Back, Part ΙΙ: 2006- 2011

1478964592

Από τον Γιώργο Βαρούχα

Συνεχίζουμε με το δεύτερο μέρος του αφιερώματος στους Metallica των 00'ς - 10'ς. Το πρώτο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

 

2006-2007: “ΜASTER! MASTER!”


Το συγκρότημα έχει μπει στο studio και αρχίζει να ηχογραφεί για τον ένατο δίσκο (δέκατο με το Garage Inc.) . Έχουν ανακοινώσει ότι ο παραγωγός του δίσκου μετά από 15 χρόνια συνεργασίας δεν θα είναι ο Bob Rock. Αποδίδει φόρο τιμής στον τεράστιο Ennio Morricone διασκευάζοντας το The Ecstacy of Gold” από την θρυλική ταινία του Sergio Leone, The Good, the Bad and the Ugly,  αναπόσπαστο intro στις συναυλίες της μπάντας από τις πρώιμες ακόμη μέρες τους στα 80’ς. Από τις πιο όμορφες μουσικές συλλήψεις και εκτελέσεις όλων των εποχών (το αυθεντικό λέω φυσικά, μην τρελαινόμαστε). Η διασκευή παίρνει υποψηφιότητα για Grammy και θα συμπεριληφθεί στην συλλογή We All Love Ennio Morricone τον Φλεβάρη του 2007. Παίρνουμε και μια πρώτη γεύση για τον ήχο του επόμενου δίσκου. Το 2006 ανακοινώνει την Escape from the Studio ‘06 Tour για μόλις 16 εμφανίσεις και υπάρχουν υπόνοιες ότι θα παίξουν καινούργιο υλικό (όπως στην αντίστοιχη ομώνυμη το 1995 παίξανε τα “2x4” και Devils Dance” που προορίζονταν για τα Load / Reload αντίστοιχα) . Από προώθηση και marketing άλλο τίποτε όταν έχεις μυαλό σαν του Lars Ulrich. Πράγματι εμφανίζονται στο setlist τα The New Song και μια φορά το The Other New Song. Αμφότερα δεν θα συμπεριληφθούν στον επόμενο δίσκο πάντως. Τα σπουδαία είναι όταν παίζουν ολόκληρο το κλασικό των κλασικών του είδους, θρυλικό, «δεν γίνεται να σου αρέσει το metal αν δεν σου αρέσει αυτός ο δίσκος» Master of Puppets, γιορτάζοντας τα 20ά γενέθλιά του και αποδίδοντας φόρο τιμής στον μεγάλο Cliff Burton με το Orion”.

Αξίζει να σημειωθεί ότι παίξανε για πρώτη φορά στην Νότιο Αφρική, δίνοντας 3 ζωντανές εμφανίσεις.

Νωρίτερα στις 13/03/2006 έχουν εισάγει οι ίδιοι τους Βlack Sabbath στο Rock and Roll Hall of Fame σε τελετή στην Νέα Υόρκη, παίζοντας ενώπιόν τους τα Hole in the Sky”, “Iron Man” ενώ εμφανίζονται (φωτό) στις 10/09/2006 και στους The Simpsons στο επεισόδιο The Mook, the Chef, the Wife and Her Homer” παίζοντας νότες, ποιου άλλου τραγουδιού, του Master of Puppets φυσικά!

 

Την επόμενη χρονιά επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό με την Sick of the Studio ’07 Tour με 11 εμφανίσεις στην Ευρώπη, όπου έρχονται και στην χώρα μας μετά από 8 χρόνια στις 3/07/2007 στην Μαλακάσα. Από τις πιο ωραίες βραδιές της ζωής μου, κάτι παραπάνω από εμπειρία ζωής. Ακόμη θεωρώ γελοίο το γεγονός να λέω ότι έχασα δύο μαθήματα στην εξεταστική για να κατέβω από Θεσσαλονίκη να τους δω (πρωτοετής γαρ είχα την πολυτέλεια που δεν είχα το 2010). Όταν ακούς το Ecstacy of Gold πριν αρχίσει η συναυλία, τότε τίποτε άλλο δεν μετράει εκείνη την στιγμή. Ελπίζω να έχω την ευκαιρία να τους δω σύντομα ξανά. Στις 7/7/2007 παίζουν για 20’ για το Live Earth στο Wembley του Λονδίνου, φεστιβάλ που μεταδίδεται σε όλο τον κόσμο συνεχόμενα για 24 ώρες προκειμένου να αναδείξει το πρόβλημα του θερμοκηπίου στον πλανήτη (παρεμπιπτόντως ο Hetfield λόγω της γνωστής απέχθειάς του για την πολιτική και οτιδήποτε κρύβεται πίσω από αυτή, δεν ήθελε να πάει, αλλά αναγκάστηκε να ακολουθήσει αφού οι υπόλοιποι θέλανε να συμμετάσχουν). Στις 27 και 28 Οκτωβρίου δίνουν και δύο ακουστικά show στο Bridge School Benefit στην Καλιφόρνια, ετήσια φιλανθρωπική συναυλία που διοργανώνεται από τον Neil Young για παιδιά με ειδικές ανάγκες.

 

2008 – 2010: “BETTER THAN YOU”

 

Μιλάμε για μια αποθεωτική τριετία... Οριστική επιστροφή στην κορυφή, εκεί που τους αξίζει.

Στις αρχές του 2008 αποδίδουν φόρο τιμής σε μια μεγάλη επιρροή τους, διασκευάζοντας το Remember Tomorrow των θρύλων (και αντίπαλου δέοντος για τους μεταλλάδες) Iron Maiden, το οποίο περιέχεται σε συλλογή διασκευών τραγουδιών τους από το Kerrang!. Ένα μικρό έδεσμα για την συνέχεια.

Ακολουθεί η 2008 European Vacation Tour με μικρές στάσεις και από Αμερική. Συστήνονται στο κοινό τα The Day that Never Comes”, Cyanide και στις 9/08/2008 εμφανίζονται για πρώτη φορά στα πλαίσια του Ozzfest στο Ντάλας, ως headliners κιόλας μετά τον Ozzy. Θυμίζουμε ότι ο Ozzy τους είχε πάρει μαζί του στην περιοδεία του Ultimate Sin το 1986 όταν είχαν κυκλοφορήσει το Master of Puppets.

Τα πάντα είναι έτοιμα, έτσι στις 10/09/2008 κυκλοφορεί το Death Magnetic, πρώτο άλμπουμ με τον Trujillo και σε παραγωγή Rick Rubin.


Ένας δίσκος που δεν άφησε παραπονεμένη την μεγαλύτερη πλειοψηφία των οπαδών της μπάντας, καθώς άλλοι μίλησαν για την μεγάλη επιστροφή (κατά μια έννοια το λες και έτσι), άλλοι για τον καλύτερο δίσκο μετά το Metallica (ούτε καν...), οι πιο γραφικοί (ή ρομαντικοί;) το τράβηξαν από τα άκρα κάνοντας λόγο για τον καλύτερο δίσκο μετά το And Justice For All, γενικά ο δίσκος τους ξανάβαλε στο ραντάρ οπαδών που τους είχανε ξεγράψει. Σου δίνουν την εντύπωση ότι έκαναν αυτό που θέλανε οι οπαδοί να ακούσουν αλλά όπως και να χει το αποτέλεσμα είναι παραπάνω από να χαρακτηριστεί απλά «καλό». Δεν έχει το τεράστιο-κλασικό κομμάτι (το τελευταίο τους πραγματικά σπουδαίο τραγούδι βρίσκεται στο S&M Live και είναι το No Leaf Clover )  αλλά έχει κομμάτια-δυναμίτες, συναυλιακά, πολλά εμπνευσμένα riff και καλογραμμένες φωνητικές γραμμές του James. Προσωπικά βρίσκω πολύ αδιάφορο το My Apocalypse και περίμενα περισσότερα από την παραγωγή του Rick Rubin που την βρίσκω ξερή ακόμη και αν ταιριάζει απόλυτα στον ήχο των συναυλιών της μπάντας. Τα 75 λεπτά είναι ομολογουμένως μεγάλη διάρκεια επίσης. Τέλος, δεν μπορώ να μην σχολιάσω το Unforgiven III”. Πολύ ωραίο τραγούδι αλλά πρώτον έπρεπε να έχει την γνωστή εισαγωγή και δεύτερον εγώ προτιμώ το δεύτερο (για το πρώτο δεν μιλάμε καν).

Και φυσικά ακολουθεί η World Magnetic Tour με 187 συναυλίες μέσα σε δύο χρόνια. Παίρνει την 16η θέση σε κατάταξη των πιο κερδοφόρων περιοδειών. Δύο DVD από την περιοδεία κυκλοφορούν, το ένα περιέχει τις 3 συναυλίες στο Mεξικό στις 4,5,6 Ιουνίου του 2009 και το άλλο την συναυλία στην Νις της Γαλλίας στις 7/09/2009, παίζοντας σε ένα στάδιο ηλικίας πάνω από 2000 χρονών. Για πρώτη φορά παίζουν σε Πουέρτο Ρίκο και Περού. Το 2010 ηγούνται των Big Four (Metallica, Slayer, Megadeth, Anthrax), πακέτο που πέρασε και από την Αθήνα στις 24/06/2010.

 

Στις 4/04/2009 είχαμε και την είσοδο της μπάντας στο Rock and Roll Hall of Fame (φωτό). Η μπάντα παρουσίασε τα "Master of Puppets" και "Enter Sandman" μαζί με τον Jason Newsted στην σκηνή,  τα Paranoid και Iron Man με τον Ozzy, καθώς και κομμάτια με τον Lou Reed (αρχή ενός έρωτα) και Ray Davies (το You Really Got Me Now υπάρχει και σε στουντιακή εκτέλεση) . Τιμήθηκε και ο συγχωρεμένος σπουδαίος Cliff Burton, το βραβείο του οποίου παρέλαβε ο πατέρας του.

Το γεγονός αυτό δεν ήταν παρά η αναγνώριση μιας τεράστιας καριέρας. Τις επόμενες χρονιές η μπάντα, πέρα από ένα αισθητό παραστράτημά της, θα προβεί σε κινήσεις ανάλογες με το μεγαλείο της, φροντίζοντας να διατηρεί πάντα το ενδιαφέρον του κόσμου για να μείνει για πάντα στο πάνθεον.

 

2011: “FIGHT FIRE WITH FIRE”

 

Ξεχωριστή χρονιά πραγματικά γιατί έχουμε δύο κοσμοϊστορικά γεγονότα: την κυκλοφορία ενός άλμπουμ που συγκαταλέγεται στις χειρότερες κυκλοφορίες και στιγμές (αυτοί που με ξέρουν καλύτερα θα επιβεβαιώσουν ότι μου αρέσει να υπερβάλλω πάντα) στην ιστορία της μουσικής και τις τέσσερις συναυλίες για τα 30ά τους γενέθλια εντός έδρας στον Σαν Φρανσίσκο.

Ηγούνται το καλοκαίρι των Big Four για μερικές συναυλίες σε Αμερική (για πρώτη φορά) και Ευρώπη μέχρι που στις 31/10/2011 σκάει κάτι που είχε ανακοινωθεί εδώ και καιρό πριν αλλά δεν φαντάζονταν κανένας τι αποτέλεσμα θα είχε ακριβώς.


Κυκλοφορεί στις 31/10/2011 το Lulu, η συνεργασία τους με τον Lou Reed (R.I.P.). Η μπάντα είναι τότε στην Ινδία για πρώτη φορά, έχοντας κάνει το ίδιο πριν πέντε μέρες σστο Άμπου Ντάμπι, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Το Lulu είναι η χειρότερη συνθετική στιγμή τους και απέχει παρασάγγας από το St.Anger, είναι τόσο κακό που μπορείς να πεις ότι είναι ένα ακουστικό βίωμα. Ένα σύνολο από ιδέες που ακόμη και αν ήταν καλές καταστράφηκαν μια για πάντα σε εκείνα 90 λεπτά. Οι ηχογραφήσεις ήταν επεισοδιακές (ο ίδιος ο Lou προκάλεσε τον Lars να «πάνε να τα πουν έξω») είτε πρωτόγνωρες σε προβληματικό βαθμό για τους ίδιους τους Metallica (μια πρόβα μπορεί να ήταν αρκετή για ένα κομμάτι καθώς ο Lou τους έλεγε ότι ήταν καλό και δεν χρειάζονταν κάτι παραπάνω). Όπως και να χει το αποτέλεσμα είναι ανεκδιήγητο, είναι εντυπωσιακά κακό, είναι grotesque, δεν μπαίνεις καν στον κόπο να το δεις με open mind for a different viewκαι τα θετικά του δίσκου είναι ότι αρκετοί μάθανε τον Lou Reed (όπως και εγώ, όχι ότι τον ακούω αλλά και πάλι), ότι γράφτηκαν απολαυστικά σχόλια για την συνεργασία (κρατήστε το αυτό για παρακάτω) και τέλος υπάρχει στον δίσκο ένα νοσηρό feeling που μπορεί να αρέσει σε συνδυασμό με κάποιες σκόρπιες καλές ιδέες. Μια φωτιά που ξέσπασε, δεν θα σβήσει ποτέ αλλά θα μείνει για πάντα μικρή. Έτσι και αλλιώς: “moving back instead of forward seems to me absurd” (“Eye of the Beholder”).


Έχοντας και σήμερα φυσικά την στάση fuck it all and fuckin no regrets(ο Lars δήλωσε ότι σε 25 χρόνια το Lulu θα ακούγεται πολύ καλύτερο) δεν ιδρώνουν καν και ανακοινώνουν τέσσερα επετειακά show στις 5,7,9 και 10 Δεκεμβρίου στο Σαν Φρανσίσκο για τα 30 χρόνια τους. Μόνο αν ήσουν μέλος του Met Club θα μπορούσες να παραβρεθείς ωστόσο. Τι καλύτερο Χριστουγεννιάτικα από τέσσερα show τους με 6 δολάρια έκαστο, συνολικά 20 για τις τέσσερις βραδιές, σε ένα μικρό κλαμπ  που θα παρουσίαζαν τα πάντα όλα που λέει και ο μέγας Αλέφας; Και όχι μόνο αυτό. Θα γίνονταν μια παρέλαση από guests, φίλων που τους βοήθησαν και βοηθήθηκαν αντίστοιχα. Παίζονται τραγούδια από όλη την δισκογραφία τους και διασκευές με μερικά από τα ονόματα που έδωσαν παρόν να είναι οι: Rob Halford, Danzig, Geezer Butler, Οzzy Osbourne, Jerry Cantrell (ο James έχει τραγουδήσει το Would?” με τους σπουδαίους Alice in Chains), John Bush (παραλίγο να γίνει τραγουδιστής τους κάποτε, ευτυχώς δεν έγινε), King Diamond & Mercyful Fate, ο Sean Harris των Diamond Head (βασική επιρροή τους και ο ίδιος έχει τονίσει ότι χάρη σε αυτούς μπόρεσε να πάρει δικό του σπίτι), Biff Byford, Apocalyptica, Marianne Faithfull (memories remain”), Lou Reed, Scott Ian, Pepper Keenan (κολλητός του James) και άλλοι.. Ξεχάσαμε κάποιους; Μα και βέβαια! Θα απουσίαζαν τα πρώην μέλη, ο τεράστιος Dave Mustaine και ο πολυαγαπημένος Jason Newsted (φωτό που είναι μαζί); Ο πρώτος πρόλαβε να προσφέρει τόσα πολλά, έπαιξε κομμάτια από το KillEm All (απολαυστικό σχόλιο στο youtube στο βίντεο που παίζει μαζί τους: “Metallica with Kirk Hammet”) και ο δεύτερος, πολυαγαπημένος των οπαδών, ήταν παρών και στις τέσσερις βραδιές. Το απίστευτο ήταν ότι βρίσκονταν και εκεί ο πρώτος μπασίστας των Metallica, o Ron McGovney καθώς και ο Lloyd Grant, ο πρώτος κιθαρίστας της ηχογράφησης του ”Hit the Lights”.  Ρε κάνετε πλάκα; Αν με ρωτούσατε μάλλον θα προτιμούσα να είμαι εκεί τότε παρά στις περιοδείες στα 1986-1994…Μάλλον... Θρίαμβος εν ολίγοις.


Αφού τελειώσουν αυτά, στις 13/12 κυκλοφορούν μέσω το iTunes το ΕΡ Beyond Magnetic, που περιείχε τα κατάλοιπα του Death Magnetic που δεν μπήκαν στο άλμπουμ. Τέσσερα κομμάτια που παρουσιάζουν ενδιαφέρον και το περισσότερο επικεντρώνεται στο Just a Bullet Away με την ξεκάθαρη Master of Puppetsδομή του. Ο τίτλος του κειμένου είναι από το κομμάτι Hell and Backπου περιέχεται σε αυτό. Πέρασε αθόρυβα πάντως.

Ανακοινώνουν και την εμφάνισή τους στο Download της Αγγλίας την επόμενη χρονιά, τονίζοντας ότι θα γιορτάσουν τα 20 χρόνια του Metallica (Black Album).