The Four Horsemen: To Hell & Back, Part ΙΙΙ: 2012- 2015

1479484615

Από τον Γιώργο Βαρούχα

Προχωράμε στο τρίτο και τελευταίο μέρος (θα ακολουθήσει και ένα κεφάλαιο για το 2016 και την κριτική του νέου δίσκου) του αφιερώματος στους Metallica από το 2000 μέχρι σήμερα. Το πρώτο μέρος (2000-2005) μπορείτε να το διαβάσετε εδώ και το δεύτερο βρίσκεται εδώ.

2012: “…AND THE EARTH BECOMES MY THRONE"

Παίζοντας σε άλλο επίπεδο, η μπάντα ιδρύει δύο δικούς της θεσμούς.

Ιδρύουν το περιοδεύον φεστιβάλ Orion Music + More στις 7 Φεβρουαρίου. Διοργανώθηκε δύο μόλις χρονιές, με τους Metallica να καλούν διάφορες μπάντες από διαφορετικά είδη μουσικής (μερικά από τα ονόματα που παίξανε είναι οι Red Hot Chili Peppers, Sepultura , The Gaslight Anthem, Ghost, Baroness, Arctic Monkeys, Volbeat, Avenged Sevenfold, A Place to Bury Strangers, Red Fang, Torche, Lucero, Tomahawk, Deftones, Dropkick Murphys, Gogol Bordello, The Dillinger Escape Plan κ.α.)  αλλά υπήρχαν και άλλες εκδηλώσεις από τους ίδιους όπου παρουσιάζουν τα χόμπι τους ξεχωριστά. Για παράδειγμα, το 2013, είχαμε την ομιλία του Ulrich και τις προβολές ταινιών δικής του επιλογής σε ξεχωριστή σκηνή με όνομα Hit the Lights Films (το εξαιρετικό Drive του συμπατριώτη του Nicolas Winding Refn για παράδειγμα), την έκθεση του Hetfield με μηχανές και αυτοκίνητα, την συλλογή horror comic του Hammet, αλλά και οι ίδιοι σύστησαν στο κοινό την πρώτη μπάντα του Trujillo, Suicidal Tendencies. Σαν πρωτεργάτες και headliners λοιπόν στις 23-24/06/2012 παίζουν ολόκληρα τα Metallica και Ride the Lightning αντίστοιχα. Το πρώτο είχε ήδη παρουσιαστεί στην 2012 European Black Album Tour, παίζοντας τα κομμάτια αντίστροφα με την σειρά του δίσκου. Ντεπούτο για τα “Don’t Tread On Me”, “Μy Friend of Misery” (ολόκληρο και όχι το σόλο του μπάσου, προσωπικά αγαπημένο και καλύτερο του δίσκου για τον γράφοντα) και “The Struggle Within”. Το φεστιβάλ σταμάτησε λόγω μεγάλης εισπρακτικής αποτυχίας.

Όντας σε ασύγκριτο επίπεδο με άλλα συγκροτήματα της metal κοινότητας, ιδρύουν τον Νοέμβριο την δική τους ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία Blackened Recordings που θα έχει την παραγωγή κάθε μελλοντικής κυκλοφορίας από την μπάντα. Μάλιστα, πήραν όλα τα δικαιώματα από τις παλιές τους δουλειές για ενδεχόμενες επανακυκλοφορίες. Τον Δεκέμβριο κυκλοφορούν το Quebec Magnetic, dvd που παριστά με τον καλύτερο τρόπο τις δύο συναυλίες τους στο Κεμπέκ του Καναδά το 2009. Η διαφορά με τις προηγούμενες παρεμφερείς κυκλοφορίες είναι ότι οι οπαδοί μέσω ψηφοφορίας αποφάσισαν ποιο setlist θα περιέχει το dvd και το υπόλοιπο θα περιέχονταν στα extras.

 

2013: “ON THROUGH THE NEVER WE MUST GO (THEN EVER COMES)”

Έχοντας ξορκίσει οριστικά παλιούς και ανεπιθύμητους δαίμονες, η μπάντα κάνει δύο ακόμη τεράστια βήματα καταφέρνοντας να επικεντρώσει το ενδιαφέρον του κόσμου (θετικά και όχι αρνητικά όπως με δηλώσεις των μελών της κατά καιρούς) και αποδεικνύει γιατί βρίσκεται στην κορυφή και θα συνεχίσει να μνημονεύεται για πάντα. Τέτοιες κινήσεις είναι αυτές που ξεχωρίζουν μια απλή κλασική μπάντα με μια θρυλική που θα μείνει για πάντα στον χρόνο.

Μες το 2013 ανακοινώνουν την δική τους 3D ταινία με τίτλο Metallica: Through the Never, η οποία θα κυκλοφορήσει στις 27/09/2013, ακριβώς 27 χρόνια μετά τον θάνατο του Cliff Burton. Η τετράδα έβγαλε από την τσέπη της 18 εκατομμύρια μόνο για την ταινία, χώρια την προώθηση και τα υπόλοιπα. Πριν την κυκλοφορία της προηγήθηκαν 22 συναυλίες από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Σεπτέμβριο, όπου για πρώτη φορά παίξανε στην Κίνα (όπου λογοκρίθηκαν για το “Master of Puppets” μιας και έπρεπε από πριν να στείλουν όλα τα τραγούδια τους για έλεγχο από το Κινέζικο καθεστώς πριν τους επιτραπεί η είσοδος στην χώρα) και στην Μαλαισία. Το πιο ωραίο σκηνικό και ζηλεύω πραγματικά όσους ήταν εκεί, συνέβη στο Orion Festival στις 8 Ιουνίου στο Detroit. Καταμεσήμερο και οι επόμενοι στο πρόγραμμα είναι κάποιοι Dehaan. Εμφανίζονται οι Metallica και παίζουν ολόκληρο το Kill ‘Em All για να γιορτάσουν τα 30 χρόνια κυκλοφορίας του! Το “Anesthesia παίχτηκε μετά από 27 χρόνια από τον Trujillo με το μπάσο του Cliff Burton με τον πατέρα του Cliff να τον κοιτάει από κάτω, το “Four Horsemen” ολόκληρο, και η φάση είναι ότι λέει το μότο τους τότε: Metal up your Ass!  Και την επόμενη μέρα headliners κανονικά! Το όνομα Dehaan το πήραν από τον πρωταγωνιστή της ταινίας τους Dane DeHaan.

Γυρνάμε στην ταινία. Η υπόθεση και το σενάριο είναι απλά – απλοϊκά ίσως: Οι Metallica παίζουν σε μια φουτουριστική, αδιευκρίνιστη πόλη και πριν αρχίσει η συναυλία ζητούν από έναν roadie τους να πάει να τους φέρει κάτι «που το συγκρότημα έχει ανάγκη». Στην αρχή έχουμε αυτοσαρκαστική διάθεση από τους ίδιους, βλέποντας τον Hetfield να καταφθάνει με ένα παλιό αμάξι που πετάει φωτιές πίσω, πράγμα που πηγάζει από την μανία του να φτιάχνει παλιά αμάξια (μεγάλος κάγκουρας), τον Lars σαν ιθύνων νου με δύο άτομα πίσω του να υποπτεύει αν όλα είναι έτοιμα, τον Trujillo να παίζει μπάσο σε ένα δωμάτιο – κλουβί και να γίνεται σεισμός και τον Hammet να συζητάει χαλαρά με άτομα από το road crew. Βλέπουμε ότι χρειάζονται πάνω από 100 άτομα για να ετοιμαστεί μια συναυλία των Metallica. Το show αρχίζει παραδοσιακά με το “Creeping Death”  και στο “Die! Die! Die!” του κοινού αυτός αποχωρεί. Ενώ παίζουν, αυτός παίρνει ένα χάπι άγνωστης προελεύσεως και βρίσκεται μπλεγμένος σε μια κοινωνική διαταραχή που έχει ξεσπάσει στην πόλη, όπου ένας μυστηριώδης καβαλάρης με μάσκα (φωτό) φαίνεται να είναι ο αρχηγός και σκοτώνει όποιον αντιστέκεται στον διάβα του, με ένα φετίχ να κρεμάει όποιον του αντιστέκεται. Βλέπουμε παράλληλα και το show και την περιπέτειά του roadie. Η ταινία έχει εντυπωσιακά οπτικοακουστικά εφέ και τα τραγούδια παίρνουν άλλη δυναμική. Το show είναι καταπληκτικό και η μπάντα σε μεγάλα κέφια. Το stage show καλύτερο από ποτέ με φωτιές, με τους σταυρούς στο “Master of Puppets” (φωτό), την ηλεκτρική καρέκλα στο “Ride the Lightning” και φυσικά το άγαλμα της Lady Justice να διαλύεται στο εξαιρετικό “And Justice for All”. Ακομπλεξάριστοι, δεν διστάζουν να δείξουν και τα λάθη που γίνονται κατά την διάρκεια της συναυλίας (χαλασμένα μικρόφωνα),  κάνουν και ένα flashback στο παρελθόν και δη στο Cunning Stunts με τα φώτα που χαλάνε και το ψαρωτικό ατύχημα με το μέλος του roadcrew που παίρνει φωτιά. Στην άλλη μεριά με το χάπι που πήρε ο άλλος βλέπει τα ακραία των ακραίων και τελικά φτάνει σε μια βαλίτσα εγκαταλειμμένη σε ένα φορτηγό. Δεν μαθαίνουμε ποτέ τι είναι σε αυτή την βαλίτσα, παρά βλέπουμε την έκπληκτη αντίδραση του νεαρού (φανταστείτε σκηνή παρόμοια με τον Vic Vega να ανοίγει την βαλίτσα στο Pulp Fiction) με την πιο επικρατέστερη άποψη να είναι το πνεύμα του μεγάλου Cliff Burton (παραδέχομαι ότι ποτέ δεν μου μπήκε η σκέψη κατά την διάρκεια της ταινίας).  Αυτό και αν είναι CLIFFhanger! Ακόμη και γι αυτή την σκηνή υπάρχουν ξεκαρδιστικά σχόλια στο internet όπως ότι μες την βαλίτσα υπήρχε το Lulu II ή το κεφάλι του Mustaine (έλεος!).

Σαν ταινία δεν πρόκειται να σου προσφέρει τίποτε πέρα από οπτικοακουστική έκσταση. Χάνουμε το νόημα όμως. Εδώ δεν καταλάβαμε τι είχε στην βαλίτσα (γιωτάδες). Αυτή η κίνηση δεν είχε σκοπό να μπουν στο Hollywood (ήδη είναι εδώ που τα λέμε), ούτε να βγάλουν λεφτά (γιατί θα τα βγάζανε έτσι και αλλιώς).  Γενικά η άποψή μου είναι ότι χάθηκε μια χρυσή ευκαιρία για να δούμε κάτι καλύτερο σεναριακά που θα μπορούσε να υποστηρίξει την ένδοξη ιστορία του συγκροτήματος – θρύλου αλλά όπως και να χει ήταν το πιο μεγάλο βήμα ώστε να στρέψουν το ενδιαφέρον γύρω από αυτούς και να προσελκύσουν παλιούς και νέους οπαδούς.

Η ταινία πάντως απέτυχε εισπρακτικά και υπάρχουν αρκετοί λόγοι γι'αυτό. Το 3D φυσικά προϋποθέτει ένα παραπάνω μπάτζετ να πας να δεις ταινία και η έλλειψη κανονικής έκδοσης αποθάρρυνε τους φίλους της μπάντας αλλά και τους μουσικόφιλους που ήλπιζαν να δουν μια ταινία για ένα συγκρότημα. Επίσης η κυκλοφορία του "Gravity",  μιας άλλης 3D ταινίας που είχε τεράστια επιτυχία έπαιξε και αυτό το ρόλο του. Επίσης η απουσία ονομάτων - κράχτες προφανώς και δεν βοήθησε, μιας και ο ηθοποιός DeHaan δεν είναι καν γνωστό όνομα και ο σκηνοθέτης Nimrod Antal είναι γνωστός μόνο στους οπαδούς του Predator, έχοντας σκηνοθετήσει το δεύτερο μέρος. Τέλος, το τρέιλερ μπέρδεψε τους θεατές καθώς δεν ξεκαθαρίζεται αν είναι συναυλία ή αν έχει και πλοκή.

Μετά την κυκλοφορία της ταινίας ανακοινώνουν και ένα ακόμη πρωτοποριακό πλάνο τους, να παίξουν στην μοναδική ήπειρο που δεν είχαν παίξει στο παρελθόν, να γίνουν η πρώτη μπάντα που παίζει εκεί. Ποια είναι αυτή η ήπειρος; Η Ανταρκτική! Χορηγός της συναυλίας  στις 8/12/2013 ήταν η Coca-Cola Zero και οι ίδιοι εμφανίστηκαν μέσα σε έναν θόλο σε ένα ελικοδρόμιο Αργεντίνικης βάσης. Απ’έξω οι θεατές παρακολούθησαν την συναυλία μέσω ακουστικών και όχι ενισχυτών. Παράλληλα διοργανώθηκε διαγωνισμός για τους οπαδούς που είναι από Αργεντινή, Χιλή, Κολομβία, Κόστα Ρίκα και Μεξικό με έπαθλο μια κρουαζιέρα στην Ανταρκτική και το show υπήρχε σε live streaming στις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Έτσι έγιναν η μοναδική μπάντα που έπαιξε και στις 7 ηπείρους σε λιγότερο από μια χρονιά!

Επιπλέον κάνουν γνωστό ότι οι οπαδοί θα επιλέξουν το setlist της επόμενης περιοδείας.

 

2014: "CARPE DIEM BABY"

 

Γενικότερα ήταν μια χρονιά σχετικά ήσυχη, να προβαίνει σε νέες κινήσεις ρίσκου, με τα μέλη της να ασχολούνται με δικά τους ενδιαφέροντα αλλά και να αρχίζουν να φλερτάρουν με τα όρια της γραφικότητας στις δηλώσεις τους περί του νέου δίσκου, λέγοντας ότι αναβάλλεται συνεχώς, ότι εύχονταν να δούλευαν περισσότερο κλπ.

Aρχές της χρονιάς η μπάντα ανακοινώνει ότι ξεκινάει να δουλεύει για τον νέο της δίσκο. Στις 26/1 εμφανίζονται στα Grammy και υπόσχονταν μια πολύ διαφορετική εκτέλεση του "Οne", στην οποία θα συμμετείχε ο Κινέζος πιανίστας Lang Lang. Τελικά έγινε πολύ φασαρία για το τίποτε, αφού ουσιαστικά ήταν η κανονική του εκτέλεση με το πιάνο από πάνω. Περισσότερη εντύπωση έκανε ο ξυρισμένος Hetfield. Αργότερα ο Trujillo θα δηλώσει ότι ήταν το όνειρο του μάνατζέρ τους αυτή η συνεργασία.

Στο μεταξύ ο Kirk Hammet διοργανώνει το "Kirk Von Hammett's Fear FestEvil", ένα τριήμερο φεστιβάλ τρόμου όπου συμμετείχαν και οι Deathn Angel. Exodus, Orchid και Carcass.

Τον Μάρτιο η μπάντα βλέπει το "Black Album" να ξεπερνάει τις 16 εκατομμύρια πωλήσεις. Παίζει ζωντανά το "The Lords of Summer" που είναι ένα συνονθύλευμα νέων ιδεών και τίποτε περισσότερο. Συμμετέχει σε tribute album του Dio με το "Ronnie Rising Medley". Για πρώτη φορά ανακοινώνουν την συμμετοχή τους στο Glastonbury Festival, που είναι παραδοσιακά rock / folk / progressive γιορτή, γεγονός που σηκώνει αντιδράσεις γενικότερα με το κοινό του φεστιβάλ να εναντιώνεται στην επιλογή. Ο Hetfield κανόνισε να δωρίσει την φωνή του στο National Geographic για την σειρά "The Hunt" ενώ με τον Hammet έπαιξαν τον ύμνο της Αμερικής στο γήπεδο των Giants πριν αγώνα τον Μάϊο. Για πρώτη φορά τον ίδιο μήνα η μπάντα θα παίξει ζωντανά το λατρεμένο "The Frayed Ends of Sanity" στην Φινλανδία. Μάγκες οι Φινλανδοί που το διάλεξαν, καθώς είπαμε ότι οι οπαδοί διάλεγαν τα κομμάτια που ήθελαν να ακούσουν. Τον Νοέμβριο κυκλοφορούν σε blu-ray το ντοκιμαντέρ "Some Kind of Monster", για το οποίο τα έχουμε πει στο πρώτο μέρος και τον ίδιο μήνα ο Trujillo κυκλοφόρησε το ντοκιμαντέρ "Jaco" που αναφέρεται στην ζωή του θρυλικού μπασίστα Jaco Pastorius. Αρχές Δεκεμβρίου ο Lars Ulrich συμμετείχε σαν ηθοποιός στην ταινία "Radio Dreams" του Ιρανού Babak Jalali.

 

2015: "KILLING TIME, AAHA KILLING TIME"


Σημάδια κορεσμού και βαρεμάρας, άπειρο τρολάρισμα χαρακτηρίζουν το 2015 για την μπάντα.

Αρχές της χρονιάς βγαίνει η πρώτη φωτογραφία από ηχογράφηση στο studio. Λανσάρουν εξοπλισμό για σκι, ένα χόμπι κυρίως όλων πλην του Kirk που είναι του νερού.

Aνακοινώνουν την κυκλοφορία κασέτας του κλασικού demo "No Life 'Til Leather" για την Record Store Day. Φρόντισαν να μοιάζει ακριβώς όπως η αυθεντική έκδοση.

Κάπου τον Μάρτιο ο Lars ανακοινώνει την ύπαρξη 20 νέων κομματιών αλλά τον Απρίλιο ο Hammet κάνει την απίστευτη δήλωσε ότι έχει χάσει το κινητό του που είχε γύρω στις 25 ιδέες για το άλμπουμ. Τον Ιούνιο ένωσαν τις δυνάμεις τους με την ESPN και την Circuit of the Americans ώστε να βοηθήσουν οικονομικά τα θύματα των πλημμυρών του Τέξας. Όλα τα έσοδα από το downloading στις εμφανίσεις στα  X Games θα πήγαιναν στον Αμερικάνικο Ερυθρό Σταυρό του Τέξας.

Στο μεταξύ, το δημοσιουπαλληλίκι φαίνεται και στις ζωντανές εμφανίσεις που σε μερικές η προχειρότητα, πχ στον ήχο, είναι εμφανέστατη. Θα ήθελα πραγματικά να δω τι ρόλο είχε ο ηχολήπτης τους σε αυτή την συναυλία!

Έδιναν γενικά την εντύπωση ότι κάνουν αγγαρεία και ότι το γράψιμο του νέου δίσκου είναι διαδικαστικό και μόνο.

Στο επόμενο μέρος θα δούμε τι έγινε μες το 2016 και φυσικά την κριτική του 10ου πονήματος της μπάντας.