L.A Lakers: Η πτωση των πρωταθλητων (Mερος 1)

-7200

Από: ΣΑΒΒΑΣ ΑΣΛΑΝΟΓΛΟΥ

Το πρωτο μου αρθρο δεν θα μπορουσε να ειχε αλλο θεμα απο την αγαπημενη μου ομαδα, τους Los Angeles Lakers. Ισως η πιο ιστορικη ομαδα με την μεγαλυτερη διαρκεια στην κορυφη που ομως τα τελευταια χρονια, για την ακριβεια μετα την κατακτηση του 16ου πρωταθληματος απεναντι στους Boston Celtics, ηρθε η κατακορυφη πτωση.


Ας παρουμε τα πραγματα απο την αρχη της επομενης σεζον (2010-11) που το ροστερ των
Lakers δεν δεχτηκε καμια ιδιαιτερη αλλαγη, ενω χρειαζοταν, μιας και ολη η ομαδα ηταν ενα χρονο μεγαλυτερη ηλικιακα μετα απο αρκετα συνεχομενα playoff runs και ηθελαν νεο αιμα που να προσφερει ενεργεια στο παρκε. Παρ'ολα αυτα εκαναν εξαιρετικη regular season και τερματισαν πρωτοι στην Pacific division αλλα και στη δυτικη περιφερεια με ρεκορ 57-25 υπο την καθοδηγηση του Zen Master, Phil Jackson. Στα playoffs ομως η πορεια ηταν τελειως διαφορετικη, στον πρωτο γυρο κερδισαν τους μεχρι τοτε New Orleans Hornets του Chris Paul με 4-2 και περασαν στα προημιτελικα της Δυσης για να αντιμετωπισουν τους Dallas Mavericks του γερμανου Dirk Nowitzki που τους "σκουπισε" με 4-0(!) οι οποιοι στη συνεχεια κατεκτησαν και το πρωταθλημα. Οι πρωταθλητες εφυγαν ταπεινωτικα απο τα playoffs χωρις να μπορεσουν να προβαλλουν αντισταση παιζοντας κακο μπασκετ επηρρεασμενοι απο την ψυχικη και σωματικη κουραση των τελευταιων ετων.



Η σεζον 2011-12 εφερε αλλαγες στο προπονητικο προσωπικο και καποιες μικροαλλαγες στο ροστερ που ομως δεν εκαναν τη διαφορα για κατι ευοιωνο διοτι η προσπαθεια των
Lakers να κανουν τη μεταγραφη της χρονιας παιρνοντας τον Chris Paul απο τους Hornets, ακυρωθηκε με αποφαση του κομμισαριου David Stern που ηταν υπευθυνος για την ομαδα της Νεας Ορλεανης που δεν ειχε μεχρι τοτε ιδιοκτητη. Καταρχην, αντικατασταθηκε ο Phil Jackson -μια κινηση που εφερε μεγαλες αρνητικες αντιδρασεις απο το κοινο- με τον πρωην προπονητη των Cleveland Cavaliers, Mike Brown. Ο Brown με τη διαφορετικη φιλοσοφια του προσπαθησε να αλλαξει τον τροπο παιχνιδιου της ομαδας δουλευοντας νεα συστηματα κυριως επιθετικα. Εβαλε τον Kobe Bryant σε ρολο οργανωτη-σκορερ, τον Gasol στο high post, τον Bynum στο low post και 1-2 σουτερ στις γωνιες, αυτο ομως εφερε προβληματα στην αποδοση συγκεκριμενων παιχτων που επρεπε να προσαρμοστουν ξανα ενω ειχαν συνηθισει σε αλλο τροπο παιχνιδιου οπως ο Pau και ο Kobe. Οι Lakers ειχαν προβληματα και αρχισαν τα αρνητικα σερι στα οποια δεν μας ειχαν συνηθισει και το τελος της κανονικης περιοδου τους βρηκε με 41-25 ρεκορ (ηταν η χρονια που διεξηχθησαν 66 αντι για 82 παιχνιδια) και παλι ομως πρωταθλητες στην Pacific για 5η συνεχομενη χρονια. Στα playoffs, η ομαδα εδειξε παλι να βγαζει κουραση και να μην αποδιδει. Μια προσθηκη που αξιζει να συζητηθει ειναι ο Ramon Sessions που ηρθε ως αντικαταστατης του γερασμενου πλεον Fisher λιγο πριν το trade deadline το χειμωνα και βοηθησε οσο μπορουσε. Στον πρωτο γυρο οι Lakers φανηκαν αποφασιστικοι με τον Andrew Bynum να κανει φοβερα πραγματα και στις δυο πλευρες του παρκε και τον Kobe να κανει αυτο που ξερει να κανει καλυτερα φτανοντας ετσι στο 3-1 και μια ανασα απο την προκριση στα προημιτελικα Δυσης. Οι Nuggets ομως με το γρηγορο τεμπο πηραν τον ελεγχο της σειρας κερδιζοντας δυο συνεχομενα παιχνιδια και εβγαλαν στη φορα οτι οι Lakers εχουν θεματα. Εν τελει, η σειρα εληξε 4-3 με νικη των Lakers μεσα στο Staples Center με το διδυμο ψηλων Gasol - Bynum να κυριαρχει στα καλαθια. Επομενη και δυσκολοτερη σταση απεναντι στην Οκλαχομα των Durant - Westbrook που ηταν πεινασμενοι για νικη και πιο ωριμοι απο ποτε για το κατι παραπανω να εχουν ολες τις πιθανοτητες υπερ τους για την θετικη, προς το μερος τους, εκβαση της σειρας. Οι αγωνες ξεκινησαν απελπιστικα για τους Lakers με εναν Bryant να παλευει κυριολεκτικα μονος με νυχια και με δοντια για να κρατησει την ομαδα ζωντανη παιρνοντας μια νικη και διεκδικωντας αλλη μια. Το αποτελεσμα ηρθε 4-1 υπερ των Thunder χωρις ιδιαιτερη δυσκολια και για να μην τα πολυλογω η κατασταση ειχε φτασει σε ενα σημειο που απαιτουσε ριζικες αλλαγες.



Ετσι λοιπον, φτανουμε στην αρχη της επομενης σεζον (2012-13) με πολλες αντιδρασεις απο τους φιλαθλους των
Lakers που ζητουσαν επιτελους καποια αλλαγη που να μπορεσει να κανει τη διαφορα και να δωσει ωθηση στην ομαδα για νεες επιτυχιες. Τοτε ηταν που αρχισε το μεγαλο μεταγραφικο παζαρι με τους Lakers να μπαινουν δυνατα στην αποκτηση του Dwight Howard μεσω ανταλλαγης καθως ειχε ακομα 1 χρονο συμβολαιο με τους Orlando Magic. O Howard που τοτε ηταν στην αποθεραπεια απο την επεμβαση που ειχε κανει στη μεση του, ειχε δωθει στους Lakers σε ενα trade 3 ομαδων που συμμετειχαν και οι Sixers οι οποιοι απεκτησαν τον Bynum. Το καλοκαιρι ειχαν προηγηθει οι Ολυμπιακοι Αγωνες στο Λονδινο με τον Bryant να λεει πως οι Lakers ειναι ετοιμοι να φερουν πισω το πρωταθλημα. Οι Lakers δεν εμειναν ομως εκει, υπεγραψαν και τον 2 φορες MVP, Steve Nash αλλα και τον Antawn Jamison. Καποιος που θα εβλεπε την ομαδα στα χαρτια θα ελεγε πως ειναι υποψηφιοι πρωταθλητες αλλα θα επεφτε πολυ εξω. Μετα την κακη αρχη στην pre-season (0-8) και τα 5 πρωτα παιχνιδια στη regular (1-4), o Mike Brown απολυθηκε κακην κακως με τον βοηθο, Bernie Bickerstaff, να παιρνει τη θεση του για τα επομενα 5 παιχνιδια που πηγαν καλυτερα (4-1). Ολοι ειχαν στο μυαλο τους την επιστροφη του Phil Jackson αλλα τελικα τη θεση πηρε ο Ιταλος Mike D'Antoni. Η σεζον δεν εξελιχθηκε οπως θα περιμενε ο καθενας με τους Lakers να ζοριζονται αρκετα να βρουν ρυθμο και χημεια, με τον Kobe να κανει μια απο τις καλυτερες σεζον της καριερας του στα 34 του χρονια, αλλα εναν Gasol κατω του μετριου, τον Howard που δεν μπορουσε να αποδοσει τα μεγιστα επηρρεασμενο απο τον τραυματισμο του αλλα και τα media που του ασκουσαν πιεση, τον Nash εμφανως ταλαιπωρημενο στα 38 του με πολλους τραυματισμους που τον κρατησαν πισω ολη τη χρονια και ενα ροστερ, ηλικιακα, μεγαλο. Το κλιμα στα αποδυτηρια δεν ηταν το καλυτερο με τον Kobe να μην τα πηγαινει τοσο καλα με τον Howard, παρ'ολο που στο παρκε εδειχνε οτι θελει να τον βοηθησει να "ανεβει" αλλα τα προβληματα δεν λυθηκαν ποτε. Το Φεβρουαριο "εφυγε" απο τη ζωη ο ιδιοκτητης Dr. Jerry Buss προκαλωντας θρηνο σε ολοκληρο το ΝΒΑ και την ιδιοκτησια ανελαβαν ο Jim και η Jeanie Buss. Ο Kobe εκανε τα παντα για να βαλει την ομαδα στα playoffs μεχρι που τραυματιστηκε (εκοψε τον αχιλλειο τενοντα) λιγο πριν το τελος της κανονικης περιοδου και για εμας τους φανς του, ηταν σαν μας καταπιε η γη. Ο Howard ετσι εμεινε μονο με τον Gasol να βγαλουν το φιδι απο την τρυπα εχοντας τελειωσει την κανονικη περιοδο με ρεκορ 45-37 μπαινοντας 8οι στα playoffs και στον 1ο γυρο να τους περιμενουν οι Spurs (που κατεληξαν φιναλιστ των τελικων του ΝΒΑ) με τις σκουπες στα χερια. Αν ο στοχος της χρονιας ηταν τουλαχιστον οι τελικοι Δυσης τοτε μπορουμε να θεωρησουμε τη χρονια αποτυχημενοι απο διαφορες οπτικες γωνιες. Ο Kobe ειχε εναν career-ending τραυματισμο στα 36 του, ο Howard δεν ανανεωσε και εφυγε προς Houston μερια, ο Gasol απογοητευμενος απο την κακομεταχειρηση του ρολου του στο παρκε και ο Nash να ταλαιπωρειται ακομα με τραυματισμους που τελικα δεν καταφερε να ξεπερασει ουτε στην επομενη σεζον παιζοντας συνολικα 15 παιχνιδια. Με λιγα λογια αυτη η σεζον ηταν κρισιμη για την πτωση των Lakers που θα ακολουθουσε.