Η επιχείρησή σου χρεοκόπησε; Τότε να διαλυθεί η ομάδα σου!

1476786682

Από: Χρήστος Παπαγιάννης

 

Είναι 9:00 το πρωί στο Σύνταγμα σε ένα συννεφιασμένο τοπίο που παραπέμπει πλέον σε Φθινόπωρο και καθώς κατηφορίζω την Κολοκοτρώνη παρατηρώ ένα κοσμηματοπωλείο, στο οποίο πωλούνται ρολόγια Ελβετικής εταιρίας, τα οποία για τους περισσότερους από εμάς είναι μάλλον “απλησίαστα”. Συνεχίζοντας τη βόλτα μου έτυχε να παρατηρήσω αρκετά μαγαζιά, τα οποία βρίσκονταν σε διαδικασία “ξεπουλήματος” και όπως φαινόταν είχε έρθει η στενάχωρη στιγμή που θα έπρεπε πλέον να μπει λουκέτο. Μαζί με αυτά τα ετοιμοθάνατα καταστήματα θα πεθάνουν οι ελπίδες, οι κόποι, τα όνειρα, ο αγώνας και οι ατελείωτες ώρες δουλειάς των ανθρώπων, που έστησαν και ξόδεψαν τη ζωή τους πίσω από αυτές τις βιτρίνες.

Ωστόσο η ζωή προχωράει και όσο τέτοια καταστήματα κλείνουν, θα συνεχίσουν να υπάρχουν τα ακριβά ρολογάδικα για να μας θυμίζουν οτι η ζωή συνεχίζεται σε ένα κόσμο, που το δίκαιο και το άδικο είναι πολύ σχετικές έννοιες, οι οποίες μάλλον είναι αδόκιμες κιόλας όταν χρησιμοποιούνται για αυτό που λέμε ζωή. Ευχή κάθε ανθρώπου θα ήταν όλα τα μαγαζιά να μένουν ανοιχτά και όλοι να φοράμε τα ακριβότερα ρολόγια του κόσμου, αλλά αυτό φαντάζει περισσότερο σαν μια παιδική αφέλεια μακριά από τα όρια του εφικτού…

Κάπως έτσι οι αντιφάσεις, όπως αυτή του πολυτελούς κοσμηματοπωλείου και των έτοιμων να κλείσουν καταστημάτων εντοπίζεται σε κάθε έκφανση της ζωής μας, σε κάθε πτυχή της ακόμα και αν μιλάμε για ποδόσφαιρο. Ποια είναι όμως αυτή η αντίφαση σήμερα στο Ελληνικό ποδόσφαιρο; Αυτή για την οποία λίγοι τολμούν να μιλήσουν και αφορά το χάσμα, που πλέον έχει δημιουργηθεί μεταξύ ομάδων όπως ο ΟΣΦΠ, η ΑΕΚ, ο ΠΑΟ και ο ΠΑΟΚ με τον Πλατανιά, τη Λάρισα, τον Λεβαδειακό και πολλούς άλλους. Η διαχρονική ψαλίδα του Ελληνικού ποδοσφαίρου φέρεται να έχει γιγαντωθεί, αφού οι κατονομαζόμενες ως “μικρομεσαίες” ομάδες όχι μόνο δεν έχουν την οικονομική ευμάρεια να χτυπήσουν τους “μεγάλους”, αλλά με δυσκολία επιβιώνουν…

Το πιο θλιβερό όμως είναι όταν ομάδες με κόσμο, ιστορία και προσφορά στο Ελληνικό αθλητισμό, όπως ο Ηρακλής βιώνουν την απόλυτη παρακμή, την απόλυτη υποβάθμιση και στην ουσία καθίστανται μελλοθάνατα “καταστήματα”. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, που οι ομάδες λειτουργούν σαν επιχειρήσεις σε περίπτωση που τα “αφεντικά“ τους-δηλαδή οι πρόεδροί τους-δεν τα πάνε καλά στη διαχείριση κλείνουν, όπως κάθε άλλο μαγαζί χωρίς να υπολογίζει κανείς τους φιλάθλους τους, την ιστορική τους σημασία και προσφορά. Είναι όμως αυτό σωστό; ”Δεν έχει σημασία τι είναι σωστό, έτσι λειτουργούν τα πράγματα και σε όποιον αρέσει” θα ακούσετε από τους περισσότερους, ίσως με μία λίγο πιο εύσχημη διατύπωση, αλλά η ουσία θα παραμένει η ίδια.

Ποτέ δεν μου προκαλούσε ευχαρίστηση να ηθικολογώ, ακόμα και στα κείμενά μου, ωστόσο επειδή η περίπτωση του Ηρακλή εγείρει ορισμένα πρακτικά ερωτήματα όσον αφορά αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως “ποδόσφαιρο” στην Ελλάδα καλό θα ήταν να μην το αντιμετωπίζουμε επιφανειακά και πρόχειρα. Όλοι αυτοί που θέλουν να “καθαρίσουν” την ΕΠΟ και ετοιμάζουν μάχη στις εκλογές της με το πρόσχημα ενός καθαρού ανταγωνιστικού πρωταθλήματος, και μιλάω τόσο για τον Ολυμπιακό, όσο και για την “Αντιπολίτευση”, που βρίσκονται τη στιγμή που ένα ιστορικό σωματείο καταρρέει στην κυριολεξία; Που είναι οι αρμόδιες αρχές, οι οποίες υποτίθεται έπρεπε να ασκούν οικονομικό έλεγχο στον Ηρακλή τόσα χρόνια; Η πολιτεία τι κάνει για να προστατέψει τα εργατικά δικαιώματα των απλήρωτων ποδοσφαιριστών; Στους φίλους του Ηρακλή, που για ακόμη μια ορά υποχρεώνονται να ζήσουν μια δύσκολη στιγμή στην ιστορία της ομάδας τους ποιος θα λογοδοτήσει;

Αυτός είναι ο αθλητισμός που μας αξίζει και αν έκανα ειδική αναφορά στον Ηρακλή είναι γιατί το ποδόσφαιρο αποτελεί καλώς ή κακώς βιτρίνα του Ελληνικού αθλητισμού. Ας είναι λοιπόν ο Ηρακλής μια ακόμη επιχείρηση, που στην Ελλάδα της κρίσης έκλεισε και αυτή θα είναι η μοναδική εξήγηση που θα πάρουμε από αυτούς που χρεοκόπησαν τον Ελληνικό αθλητισμό…