Μήπως είναι ώρα να το γυρίσουμε στο τοπικό;

1477040242

Από τον Casper

Ο λόγος που οι περισσότεροι από εμάς ασχολούμαστε με το τόπι είναι επειδή, με κάποιο τρόπο, όλοι είχαμε σχέση μαζί του. Μέχρι και η δικιά μου σχέση αγάπης (από μεριάς μου) – μίσους (από μεριάς της στρογγυλής θεάς) παραμένει η βάση πάνω στην οποία χτίζεται όλη αυτή η μανία που έχουμε με το ποδόσφαιρο.

Όσο φαν των συστημάτων και του στησίματος μιας ομάδας και να είσαι, όλοι πάντα αναζητούμε ένα συγκεκριμένο κριτήριο: το jogo bonito. Πάντα θέλουμε να βλέπουμε ωραία μπάλα, ανεξαρτήτως φανέλας, και εκστασιαζόμαστε όταν όντως συμβαίνει. Αυτό είναι το υγιές, στην τελική. Το θέαμα στα μάτια του φίλαθλου πάντα είναι πάνω από το αποτέλεσμα. Ακόμα και οπαδοί ομάδων, που μπορεί να ήταν πρώτες ή άνω των προσδοκιών, γκρίνιαζαν τις περιόδους που η ομάδα τους δεν απέδιδε τα αναμενόμενα από πλευράς θεάματος.

Κρατώντας τα παραπάνω σαν μια κοινή παραδοχή απανταχού φιλάθλων και οπαδών, ας πάμε στο ελληνικό σήμερα. Το ελληνικό ποδοσφαιρικό προϊόν είναι απαξιωμένο περισσότερο ακόμα κι από την εποχή του 1980, οι διαφορές δυναμικότητας είναι εμφανείς ακόμα και σε άσχετο και, το βασικότερο, τα περισσότερα παιχνίδια που παρακολουθούμε είναι σούπες. Φταίει η νοοτροπία των ομάδων που δεν έχουν υπομονή να ακολουθήσουν πλάνο για πάνω απο 3 μήνες; Φταίνε οι οπαδοί που πιέζουν καταστάσεις; Φταίνε οι παίχτες που δεν προσπαθούν επειδή δε βρίσκουν λόγο; Φταίει το σύστημα; Δεν ξέρω. Αλλά είναι γεγονός ότι αυτό που «απολαμβάνουμε» δεν αξίζει τα 15-20 ευρώ κάθε Κυριακή για να το δεις από κοντά.

Μια και είπαμε για το σύστημα, πάμε κι εκεί. Είναι αστείο αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, πραγματικά. Για να μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας, η κάθε ομάδα - δήθεν μου - ζητά «εξυγίανση». Δε νομίζω κανένας νοήμον φίλαθλος-οπαδός-άνθρωπος, οποιοσδήποτε, να πιστεύει αυτή τη λέξη. Όπου «εξυγείανση», εγώ προσωπικά βάζω «να κάνει κουμάντο». Πλέον το άθλημα έχει μια ροπή να στραφεί στις διοικητικές παραμέτρους παρά στο ποιος είναι καλύτερος μέσα στις 4 γραμμές. Κάτι που αποτυπώνεται στην κλασσική ατάκα «Ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδάνε και οι άλλοι να πάνε για μαρίδα» (ναι, δεν ήταν αυτή η ατάκα, αλλά το παίζω καλοαναθρεμένος τώρα). Είναι τραγικό ότι σε πρώτο πλάνο έχουμε ΚΕΔ, Κοντονή, ΕΠΟ, τους προέδρους των 4 μεγάλων και 2-3 showman προέδρους άλλων ομάδων, αντί να έχουμε το ίδιο το άθλημα. Προσωπικά, πιο πολλά έχουμε ακούσει για τον Κουγιά και τον κυρ-Άγγελο φέτος, παρά για το ρόστερ και τους παίχτες της ΑΕΛ.

Είναι και η ιστορία με τα τηλεοπτικά, που μέσα στην όλη ανοργανωσιά, ήρθε κι έδεσε. Η Football League ξεκινάει με βάρκα την ελπίδα, με μόνο φωτεινό σημείο τα social media του Πανσερραϊκού. Πολλές ομάδες δεν ξέρουν αν και πότε θα έχουν έσοδα για να καλύψουν τα τρέχοντα έξοδα τους, όπως μισθοί, φόροι και προμηθευτές. Για χαμηλότερες κατηγορίες δε συζητάμε καν. Ούτε για το ότι 3 στις 4 μεγάλες ομάδες έχουν και δικά τους, προσωπικά κανάλια πλέον (πλακίτσα από μεριάς μου, κι έτσι ελπίζω να μείνει).

Κι όλα αυτά τα όμορφα σε μια εποχή που οι δικαστικές διαμάχες, οι καταγγελίες και το παρασκήνιο κάθε λογής είναι στο ζενίθ τους. Έχω υπάρξει μάρτυρας αρκετών συζητήσεων οπαδών που «τη λένε» ο ένας στον άλλον με τις «μαγκιές» που έχουν κάνει οι πρόεδροι των ομάδων τους. Εγώ αυτό λογική συμπεριφορά ανθρώπου που αγαπάει το άθλημα δε τη λέω μια φορά. Κάθε άλλο, έως και τη θεωρώ προσβλητική σε αυτά που θα έπρεπε να πρεσβεύει ένα άθλημα.

Όλα τα παραπάνω, με κάποιες φωτεινές εκλάμψεις που αναιρούν τον κανόνα (για να τον επιβεβαιώσουν και μόνο), συντελούν το ελληνικό πρωτάθλημα. Δεν ξέρω με ποιον διεστραμμένο τρόπο αφήσαμε σαν οπαδοί τη συγκεκριμένη κατάσταση να γιγαντωθεί τόσο πολύ. Και όταν λέω αφήσαμε, εννοώ στηρίξαμε μέσω διαρκείας, μέσω συνδρομών, μέσω αγοράς merchandise. Τόσο πρόεδροι του ελληνικού City έχουμε γίνει οι «φίλαθλοι» στην Ελλάδα;

Μ’ αυτά και μ’ αυτά μόνο μια ερώτηση μου έρχεται: μήπως να το γυρίσουμε στο τοπικό, μπας και επιτέλους δούμε λίγο μπάλα σαν άνθρωποι; Να πετύχουμε και σπικερ τον τιτάνα Γεωργούτσο, όχι τίποτα άλλο.