Η cultίλα της μπυραρίας

1476780168

Από τον Casper

 

Μπύρα. Αυτό το εξαιρετικό δώρο κάποιων μοναχών στην Αφρική που δένει κόσμο εδώ και χιλιάδες χρόνια. Πάντα όλοι έχουμε χρόνο «να πάμε για μια μπύρα», με ότι συνεπάγεται αυτό. Από καφροαστεία μέχρι και φιλοσοφικές αναζητήσεις, όλες έχουν αναπτυχθεί εις βάθος με ένα πλήθος κενών φυάλων πάνω στο τραπέζι. Οίνος ευφραίνει καρδίαν, μπύρα ευφραίνει παρέα (που μόλις αποφάσισα ότι θα είναι η νέα ατάκα που θα λέμε στο χωριό μου).

Όπως κάθε ιερό στοιχείο σε αυτόν τον κόσμο, έτσι και η μπύρα έχεις τους ναούς της, τα άβατα της. Οι μπυραρίες διατίθενται για λαϊκό προσκύνημα στους εκατομμύρια πιστούς ανά τον κόσμο και το κοινό το λες και φανατισμένο (τύφλα να ‘χει η Milwall). Οι μπυραρίες, που λες, είναι λίγο στερεοτυπικές όσον αφορά τα features τους. Τον θες τον ξύλινο και μεγάλο πάγκο, το θες το cricket ποτήρι, τον θες τον Plant να τσιρίζει και τον Gallagher να σολάρει, τη θες και την επιλογή να τσιμπήσεις ένα burger αν σε κόψει. Γουστάρεις όταν έχει μπάλα και η μπυραρία μετατρέπεται σε αγγλική pub, γουστάρεις όταν περνάει η ώρα και αδειάζει το μαγαζί, κάθεσαι στη μπάρα με τον barman και ξεκινάς το μπεκρούλιασμα το τίμιο (όχι τιμόνι μετα, έτσι;).

Το θέμα, όμως, είναι ότι οι περισσότερες από αυτές τις μπυραρίες έχουν αρχίσει να χάνονται. Κακά τα ψέμματα, οι μπυραρίες ανέκαθεν ήταν αντρικού γούστου. Λίγο φαγητό, πολύ μπύρα, είχαν και μια κλήση προς τη rock και τη metal, γενικότερα μάζευαν συγκεκριμένο πληθυσμό. Θες λίγο η κρίση, θες η μόδα, θες το περιθώριο κέρδους, οι «κλασσικές» μπυραρίες ξεκίνησαν να αλλάζουν ύφος και πελατολόγιο. Περισσότερο φαγητό (μενού έως και επιπέδου εστιατορίου), μια πιο “pop» (όχι μουσικά αναγκαστικά) προσέγγυση και, τεσπά, καταλαβαίνετε που το πάω. Το κλασικό, hardcore κοινό των μπυραριών άρχισε να χάνει το άβατο, τον ναό του, καθώς ήρθαν οι τρέντιδες, οι αλλόθρησκοι, οι γαβ-γαβ και μας παίρνουν τα τραπέζια! ΣΗΚΩΣΤΕ ΤΑ ΤΣΕΚΟΥΡΙΑ ΑΔΕΡ- ώπα, ώπα, παρασύρθηκα.

Τέσπα, το αστείο της υπόθεσης είναι ότι πλέον να βρεις μια μπυραρία σωστή και πρόστυχη, για τον true μπυρόβιο έχει καταλήξει εκστρατία για το Holy Grail. Λίγα μέρη, πλέον, βλέπεις με μεράκι για αυτό που κάνουν. Το μόνο που έχω βρει προσωπικά είναι η Arch στο Περιστέρι, άντε άλλα 2-3 μαγαζιά στο κέντρο που κρατάνε ακόμα το ύφος και τη μαγεία της true μπυραρίας.

Άφθονη μπύρα, έμφαση στο αλκοόλ κι όχι στο φαγητό, κιθάρα με distortion και ξύλινη μπάρα να αράξεις και να το ευχαριστηθείς. Ένα σκηνικό που πλέον είναι cult σίγουρα στην Αθήνα, αλλά φαντάζομαι και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Για μας τους cult lovers, λοιπόν, cheers σε κάθε τέτοια μπυραρία. Κι όποιος ξέρει ή έχει προτάσεις, ας μιλήσει τώρα, αλλιώς ας το γυρίσει στις Belvedere.